Me and my guys

Honden en ik, we hebben altijd wel een klik gehad. Bij gebrek aan een eigen hond liet ik vroeger maar wat graag de honden van andere mensen uit als we bij hen op visite waren. Ergens in mijn tienertijd gingen mijn ouders overstag en liep er plotseling een vuilnisbakkie rond. Geen spaniël zoals ik eigenlijk heel graag wilde op dat moment, maar gered uit het asiel, dus waar hadden we het over? Eenmaal op mezelf begon ik met een kat. Ook leuk, minder bewerkelijk als je hele dagen moet werken, maar toen het eerste kind zich aandiende was de beslissing snel gemaakt. En omdat ik toen zelf kon kiezen was de eerste spaniël al snel een feit. Na zijn dood volgde al snel spaniël nummer twee. Roerige tijden en een onzekere toekomst maakte dat ik na een aantal jaren de spaniël met dikke tranen moest afstaan aan een ouder echtpaar die hem behandelde als hun eigen kind. Ieder jaar kregen we rond dierendag een update hoe het met hem ging. Hij overleefde zelfs zijn nieuwe baas. Jaren later schreef zijn vrouwtje dat hij was overleden. Vijftien jaar oud en innig tevreden op zijn plekje voor de kachel. In die tijd was de rust bij ons wedergekeerd en was er plek voor een nieuwe vriend. Deze keer gingen we voor een teckel. Een dashond, of – zoals de kinderen gekscherend zeiden – een worst op vier poten. Ruwharig en zo lief dat we ons volledig vergistten in het karakter van de doorsnee teckel. Al na een half jaar riep mijn lief dat hij nog nooit zo’n leuke hond had gehad en dat twee misschien dan nóg wel leuker zou zijn. Nummer twee arriveerde en al snel kwamen we achter het échte karakter van een teckel. Ondeugend, eigenwijs, charmant, parmantig, een vleier en in het bezit van een jachtinstinct waar menig jager blij mee zal zijn. En hij heeft me echter volledig ingepakt. Samen met zijn ‘broer’ runt hij hier het huishouden. Hij bewaakt de keuken en zorgt ervoor dat we niet al teveel in kilo’s toenemen door op tijd in te grijpen en de koektrommel of snoepbak te legen voordat wij dat kunnen doen. Een cappuccino is niet veilig voor hem, net als jus d’orange. Overigens ligt zijn grootste kracht in de onschuldige blik. Dat we weten dat hij het is geweest en niet zijn broer, blijkt vaak uit het feit dat de kruimels of resten in zijn baardje hem verraden. Mijn lief probeert hem nog enigszins tot de orde te roepen, ik kan dat niet. Ik lig vaak dubbel van het lachen en kan niet serieus blijven als ik zijn fluwelen ogen ontmoet. Sinds kort weet ik dat ik in goed gezelschap verkeer met mijn liefde voor een (ruwharige) teckel. Ook Jos Brink, Jack Cousteau, Lou Reed, Paul Newman, Marilyn Monroe, Andy Warhol, Queen Elizabeth, John F. Kennedy, Picasso zijn gevallen voor het ongrijpbare karakter van deze trouwe viervoeter. Ik voel me één met ze. Me and my guys. picasso

Advertenties

16 gedachten over “Me and my guys

  1. Vroeger.. in het begin van ons trouwen hadden we ook honden: 2 cockers. Heel lieve beesten. Totdat er kinderen kwamen die zich kruipend de weg door het huis moesten vinden:) Sindsdien hebben we katten en nog eens katten. Van gewone asieltjes tot aanlopers en herplaatsers. Af en toe denk ik nog wel eens aan een hond… maar daar blijft het bij… bij denken!

    Like

    • Ik weet ook niet of we na deze twee deugnieten nog aan honden gaan beginnen hoor! Nu de kinderen de deur uit zijn is het ook wel lekker om zonder handenbindertjes te zijn. Maar áls er al weer honden komen, dan weet ik het wel… !! 😉

      Like

  2. Haha heerlijk omschreven! En heel herkenbaar, mijn ouders hebben ook een teckel en je beschrijft hem compleet. En eerlijk is eerlijk, ook mijn Basset lijkt te worden omschreven door jou 🙂

    Like

  3. Dit is zo’n heerlijk blog! De liefde spat eraf.
    Ik heb net zo lang gezeurd als kind tot ik een hond kreeg. Voor mijn 13e verjaardag. Tien jaar later werd ze doodgereden omdat ze in de goot een plas deed en een automobilist niet goed keek waar hij reed… Het is al 27 jaar geleden, maar ik ben mijn hond nog steeds niet vergeten. Maar wat hebben we het fijn gehad ❤
    Liefs Kakel

    Like

  4. Zover mijn geheugen gaat, hebben wij ook altijd honden gehad, ook in ons gezin! Gertom is niet met honden opgegroeid en wilde juist altijd een hond, en ik die wel met honden ben opgegroeid….ik hoefde niet zo nodig. Maar toch is er altijd een hond geweest, en ik weet nu ook wel dat ik niet zonder kan! Wel grappig is dat de grootte van de hond steeds kleiner wordt! Wij hadden eerst een Herder, nu een Cocker en ik weet dat er na Boris zeer waarschijnlijk een Teckel komt….grappig he?

    Like

  5. Altijd honden gehad, tot tien jaar geleden en nu helaas (nog) niet in de omstandigheden er weer eentje een dak boven zijn/haar hoofd te bieden. Maar als het weer zo ver is…dan komt er zeker weer een bouvier … èn een ruwharige teckel; de meest fantastisch combinatie die er is 🙂

    Like

  6. De hondenkapper van Guus heeft ook zo’n leukerd, hoewel Guus daar anders over denkt (dat “worstje” ligt keurig achter de poort hoor, maar zijn nieuwsgierige neus past er net onder en hij blaft zo lekker stoer). Guus lijkt te denken dat daar formaat reus ligt. #stoerteckelimago 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: