Heldere hemel

Het gebeurt me de laatste jaren steeds minder, maar gisteren was het er ineens weer. Herinneringen aan mijn ex.
Nu was de aanleiding vrij logisch. Tijdens de straatborrel vertelde de buurvrouw die aan de andere kant van de straat woont dat zij en haar man uit elkaar waren. Nou ja, eigenlijk zei ze dat hij haar verlaten had. Klinkt dramatischer. Is het waarschijnlijk ook.  In ieder geval voor het gevoel.
Ik knikte bij haar vragende ogen, want ja, ook in deze echt Nederlandse straat snelt dit soort nieuws vaak de persoon vooruit. Ik had het al gehoord inderdaad. Tevreden dat ze niet meer hoefde uit te leggen dat het echt waar was vervolgde ze haar verhaal.
Nee, ze snapte er niets van. Het was als donderslag bij heldere hemel gekomen en ja, ze hadden gewoon een goed huwelijk gehad. Niets had ze gemerkt van zijn verliefdheid, zijn afwezige momenten.
Dát was het moment dat ik weer aan mijn ex moest denken.
In ons geval was ik degene die de knoop doorhakte. Na jarenlang praten, zelfs een flink aantal maanden relatietherapie en veel passen en meten met het gevoel.
Toen na zo’n dikke zes jaar de koek echt op was, alle overgebleven kruimels gezocht en verorberd waren en ik tot mijn grote afschuw ontdekte dat ik verliefd was geworden op mijn lief was het voor mijn gevoel niet eens tijd dat ik de beslissing ging nemen, maar eigenlijk gewoon veel te laat. Op die bewuste zondag vertelde ik mijn ex dat ik nu écht, écht de stap ging nemen. Tranen, smeken, dreigen, het zou nu serieus geen zin meer hebben. Ik had mijn besluit gemaakt. Ik ging weg en daar moesten we allebei een weg in zien te vinden.
Nog steeds hoor ik hem aan anderen vertellen dat het als donderslag bij heldere hemel kwam en nog steeds voel ik de verbijstering van het niet begrijpen dat hij zoiets met droge ogen kon beweren. Zijn woorden ‘Maar we hebben toch een goed huwelijk?’ klonken bijna te bizar om ze nog serieus te nemen.
Pas veel later, toen zowel hij als ik hertrouwd waren, begreep ik iets meer van zijn reacties. Natuurlijk kwam mijn beslissing voor hem niet écht als een donderslag bij heldere hemel, maar als hij er echt nog van overtuigd was dat hij gelukkig was in ons huwelijk was het op z’n minst een schok voor hem. Ik denk dat aan het eind van een huwelijk iedere partij zo met zichzelf bezig is dat het moeilijk is om het gevoel van de andere partij in te schatten, laat staan ze te doorvoelen.
Ik keek gisteren dus naar mijn buurvrouw van verderop in de straat en zag mijn ex.
En weer had ik het gevoel dat ik hem een stukje beter begreep.

uit elkaar

Advertenties

21 gedachten over “Heldere hemel

  1. klaproos

    ja was het maar zó eenvoudig dat je samen zegt nu is het klaar en op, er is er meestal een die bedroefd achter blijft … ook dat herken ik..

    wie heeft het trouwen ooit uitgevonden 🙂

    Like

  2. Corine

    Hier ging het net zo, we waren al jaren druk met lijmen en herstellen wat kapot was en toch was het voor hem een ‘complete verrassing’ toen ik de knoop doorhakte. Stomverbaasd was ik daarover, later bedacht ik dat dat ongeloof helemaal niet zo gek was. Ik had de boel al die jaren bij elkaar gehouden, van mij werd gewoon verwacht dat ik dat zou blijven doen.

    Like

    1. Joolzz Berichtauteur

      Het zal ook een stukje zelfbescherming zijn, vermoed ik. Juist omdat ik zo vaak had gezegd dat het niet meer werkte en uiteindelijk toch bleef, was de verrassing uiteraard groot toen ik ‘plotseling’ voet bij stuk hield en toch ging… Tsja…

      Like

  3. Harrij Smit

    Mooi en begrijpend verwoord. Ik denk dat degene die DE beslissing neemt, om welke reden dan ook, altijd te horen zal krijgen dat het een donderslag bij heldere hemel is. Dat is het namelijk voor de beslisser/ster ook, alleen ben je dat na het nemen van zo’n ingrijpende beslissing al weer vergeten, omdat je jezelf ernaar toe hebt moeten praten en denken. Zo is het mij – als beslisser – althans vergaan. Inmiddels is dat zo’n 25 jaar geleden, zo’n lange tijd geleden dat we elkaar weer gewoon in de ogen kunnen kijken en elkaar kunnen respecteren en ‘vergeven’ wanneer we elkaar tijdens kleinkinderverjaardagen en zo ontmoeten.

    Like

    1. Joolzz Berichtauteur

      Ik hoop dat ex en ik dat ondertussen ook kunnen, nu de kinderen op zichzelf wonen. Vijftien jaar is best een tijd om het een plek te geven. Toch? Jouw verhaal geeft me moed om het te geloven! Dank!

      Liked by 1 persoon

      1. Harrij Smit

        Da’s goed om te horen. Bij ons kwam het keerpunt toen het eerste kleinkind geboren werd en we ons realiseerden dat dat kleinkind er mede dankzij mijn ex en mij was. Dat dat een kind van óns liefdeskind (in een tijd toen het allemaal nog goed was) was.

        Liked by 1 persoon

  4. Colin

    Ex dacht dat ik nooit zou durven weggaan en heeft daar zijn leven omheen gebouwd. Een gewoon vertrek was allang niet meer mogelijk, zou de voordeur niet gehaald hebben en heb in paar uur tijd wat spullen gepakt op een moment dat het kon. Toen hij later thuis kwam, was hij zo verbaasd, had hij echt niet verwacht. Of we er toch niet nog eens over konden praten.

    Toen hij besefte dat ik deze keer niet meer in zijn praatjes en beloftes zou trappen en dus niet terug zou komen, begon mijn hel pas echt. Het kon dus nog erger dan de laatste jaren huwelijk (als ik dat geweten had, was ik vast gebleven en nooit durven gaan, maar gelukkig wist ik dat toen nog niet 😉)

    En toch … ook in zijn beleving had hij dit echt nooit zien aan komen. Zo onverwacht, hij begreep er niets van … tsja.

    Like

  5. Mrs. T.

    Een ding wat mijn ex echt nooit gezegd is was dat het als donderslag bij heldere hemel kwam. Eigenlijk hadden we gewoon nooit moeten trouwen. Maar ja, jong en onbezonnen als we waren.

    Like

  6. kakel

    Hoe je het ook wendt of keert, het blijft dramatisch.
    Ook ik ben degene geweest die een streep onder de relatie heeft gezet. Ik heb er nooit spijt van gehad, hoogstens dat ik het niet eerder gedaan heb.
    Hij vergat mijn verjaardag en elke moeite voor mij was voor hem teveel. Toen ik wegging, kon ineens alles krijgen.
    Hij heeft nog een half jaar achter me aan gelopen en stalkte me. Of ik nou met de fiets of het openbaar vervoer ging, hij reed me in zijn vrachtwagen achterna. Ik werd er knettergek van.
    Toen hij me tot twee keer toe op mijn werk lastig viel, had ik er zo de balen van dat ik de politie erbij heb gehaald. Ik werkte bij een bank dus die kwam meteen.
    Eindelijk viel bij hem het kwartje dat het definiet over was.
    Het leest gemakkelijker dan het was…
    Ik hoop voor je buurvrouw dat er spoedig betere tijden voor haar zullen aanbreken.
    Liefs Kakel

    Like

    1. Joolzz Berichtauteur

      En ik maar jarenlang denken dat ik de enige was met zo’n verhaal..! Gek hè, dat je het altijd alleen maar bij jezelf zoekt, terwijl een relatie per definitie uit ‘twee’ bestaat? *kus*

      Like

  7. Regina

    Over het algemeen heeft een huwelijk ups en downs. Ik kan me er iets voorstellen dat bij zo’n down de ene helft van het stel denkt dat ze er samen wel uitkomen en de andere helft al veel verder is. Dan krijg je zo’n donderslag.

    Like

  8. Kwan

    Ik zag gister een documentaire, 112 weddings. De documentairemaker verdiende bij door trouwvideo’s te maken en had er 112 op de plank liggen. Mettertijd vroeg hij zich wel eens af hoe het met de getrouwde stellen ging… Hartverwarmend, maar vaak genoeg ook droevig.
    En hoewel alle bekende en minder bekende Nederlanders en Hollywoodsterren tegenwoordig ‘als beste vrienden’, vraag ik me bijna af of dat wel mogelijk is…

    Like

  9. Helena

    Zo werkt het inderdaad, net als overigens met heel veel beslissingen; die ander maakt namelijk nooit het hele (denk)proces mee wat er zich in jouw hoofd afspeelt. Daardoor zit jij al op een heel ander level op het moment dat jij knopen doorhakt …die ander is daar vaak nog lang niet en moet dus nog dat hele traject door en daardoor verrast, overrompeld en geschokt…Tja, hoe herkenbaar (ook die van mij zag het geloof ik ‘niet helemaal aankomen…’)

    Like

  10. Rob Alberts

    Mijn relaties hebben tot nu toe maar een beperkte houdbaarheidsdatum gehad. Het uit elkaar groeien en daarna afscheid nemen is altijd pijnlijk geweest.
    Toch probeer ik voor het verliefd zijn en houden van te onthouden en koesteren.

    Stuk voor stuk heb ik een relatie gehad met een aantal bijzonder mooie vrouwen!

    Of ik mijn aandeel van het verbreken van mijn relaties kan veranderen?

    Misschien dat de tijd het mij gaat leren.

    Vriendelijke groet,

    Like

  11. Spontanity

    Ja, ik ben ook gescheiden. Nu alweer 16 jaar gelukkig getrouwd, ik kan het dus wel 🙂 Maar goed, mijn ex en ik, het is wel goed. Komen elkaar regelmatig tegen, door de kinderen, en het is oké.

    Like

  12. Zara

    Degene die de keus maakt om weg te gaan, is altijd vele stappen verder dan de achterblijver. Die kan dan in paniek raken en de gekste/naarste dingen doen. Helaas is het stukje inzicht bij Ex nog altijd ver te zoeken en eindigt iedere vorm van contact in schreeuwen en bedreigingen. Ik laat t zo, weet nu met Lov’je dat t ook anders kan en dat wat wij nu samen ervaren wel normaal is.
    Mooi blogje!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s