Maandelijks archief: april 2015

Het leven is een feest!

12,5 jaar geleden stonden we om 10.00 uur klaar. In het pittoreske Zierikzee. Om ‘Ja’ te zeggen.
Tegen elkaar, tegen ons gezin.
Het moest zo goedkoop mogelijk, want veel geld om met alle toeters en bellen te trouwen hadden we niet.
Het deerde niet, we hadden elkaar.
Op woensdagochtend om 10.00 uur was het gratis, dus de keuze was snel gemaakt. 
Het was een praktische stap, maar wel doordrenkt met innige liefde. Bovendien, we hadden het beiden al eerder gedaan, dus om nu te zeggen dat er een witte jurk, sluier en bruidsboeket aan te pas moest komen…?
Getuigen werden uit het gemeentehuis gehaald, voor ons was het het belangrijkste dat de kinderen erbij waren.
Betere getuigen konden we ons niet wensen.
Het bruiloftsmaal bestond uit biefstuk, zelf bereid in het vakantiehuisje waar we die week logeerden. Frietjes erbij, een flesje wijn en cola voor de kinderen. Roomijsje toe.
Het leven was een feest!

Vanavond gaan we met kinderen en aanhang uiteten bij hen.
Er is veel veranderd in 12,5 jaar.
Waar de meesten met hun koperen huwelijksfeest nog middenin de kleine kinderen zitten, zijn wij sinds twee jaar weer uit de kinderen. Waar anderen hun verkeringstijd hebben vóór hun huwelijk zijn wij nu aan het genieten van elkaar.
De kleine portemonnee is in de loop van de jaren iets groter geworden.
Net als de liefde.
12,5 jaar geleden was er geen huwelijksreis, morgen vertrekken we naar ons geliefde Parijs.

Het leven is een feest!

trouwboekje
trouwkaart2

Advertenties

Hoe oud?

Gisteren ging er weer een streepje bij op mijn levenslijn.
Nog één jaar verwijderd van die magische helft, zoals ik het zelf altijd noem. En aangezien ik van plan ben om 100 te worden, hoeft niemand naar mijn leeftijd te raden vermoed ik.
Ik ben er behoorlijk mee geplaagd afgelopen weekend. De meest wilde ideeën zijn voorbij gekomen voor het volgende jaar.
En ik moet er wel om lachen. Heel erg om lachen zelfs. Sterker, ik geniet er stiekem wel van.
Natuurlijk is mijn lijf ouder aan het worden. Strammer zelfs. En natuurlijk kom ik mezelf weleens tegen als ik merk dat ik niet zo flexibel meer ben dan – pakweg – vijftien jaar geleden, toen ik na een nachtje doorhalen nog redelijk kwiek en monter op mijn werk verscheen. Dat doorhalen doe ik nog steeds weleens, maar het kwieke en montere is de volgende dag ver te zoeken eigenlijk.
Aan de andere kant merk ik dat ik meer rust in mijn kont heb. Niks móet meer echt en af en toe mág ik zelfs van mezelf lekker onderuit zakken omdat mijn ogen dreigen dicht te vallen halverwege een luie zondag.
Eigenlijk ben ik wel blij dat ik er niet zo mee zit dat ik ouder aan het worden ben.

Tien jaar geleden hadden jongste en een vriendinnetje er duidelijk meer moeite mee dat moeders de grens van veertig naderde. Bij het uitzoeken van een cadeautje konden ze het niet eens worden over welke gezichtscrème ze voor me zouden kopen. Die voor de jonge huid, of voor de wat rijpere.
Tegen rimpels.
Ze besloten unaniem om voor de eerste versie te gaan.
Bang dat ik misschien beledigd zou zijn dat ze voor de ‘anti-rimpel-versie’ hadden gekozen.
Ik moest er ineens aan denken toen ik van haar deze felicitatie ontving:

rimpelkoppie

 

Maar zeg nu zelf, hier wordt een mens toch alleen maar bij van?

Pinterest

Als groot fan van Pinterest breng ik per week best wel wat uurtjes door met het samenstellen van mijn eigen borden.
Het ontspant me, inspireert me en geeft me zelfs adviezen en wijsheden mee voor de dagelijkse gang van zaken.
Zo heb ik een moodboard waarbij ik mijn droombaan bij elkaar verzin, eentje waar ik gewoon blij van wordt, een ander met mijn favoriete mode- en parfumvrouw en ook eentje met allerlei wijsheden en overdenkingen.
Vooral van die laatste kan ik geen genoeg krijgen. Er zitten grappige uitspraken tussen, gewaagde maar zeker ook hele rake. Uitspraken die me aan het denken zetten. Die me soms ook de moed geven om een knoop door te hakken (na tien keer diep adem te halen) of die me van me stuk brengen. Dagenlang.
Twee jaar geleden had ik via een andere favoriete bezigheid van mij een jaarkalender gekregen met allerlei uitspraken, wijsheden en overdenkingen in één gebundeld. Iedere dag een blaadje omslaan naar de volgende spreuk.
Het leek wel alsof ze geraden hadden dat ik mijn favoriete Pinterestbord wel meer dan één keer per dag binnen mijn gezichtsveld wilde hebben.
Gisteren draaide ik het blaadje voor 9 april om. En ook deze uitspraak kwam binnen.
‘Veel mensen zijn bang om te zeggen wat ze willen. Dat is de reden waarom ze niet krijgen wat ze willen.’
De woorden tolden door mijn gedachten. Ik pakte ze vast, liet ze weer vallen. Alsof ik bang was dat ik me eraan zou kunnen branden.
Dit is precies waar het om gaat bij mij.
Niet willen, niet durven zeggen wat ik wil.
Pas de laatste tijd begrijp ik dat ik hier niets aan heb. Dat het belangrijk is om wél te zeggen wat je wilt. Dat je dan echt niet brutaal of onbeschoft bent, zoals mij vroeger voorgehouden is. Dat het zelfs voor je omgeving een opluchting kan zijn als ze weten wat je wilt (en wat vooral niet!).
Maar hoe komt het dan toch dat ik dit best wel in praktijk kan brengen, behalve als het om mijn ouders gaat?
Is daar nu ook een wijsheid voor?
Ik ga maar weer even Pinteresten…

Madonna

Ritme

Bij ons thuis zijn er twee werelden verenigd.
Mijn lief houdt van planning, duidelijkheid en structuur. Ik ben meer van het losse, het avontuurlijke en vooral géén structuur. Wat mij betreft kan het linksom, rechtsom of lekker rechtdoor.
Deze twee eigenschappen lijken onverenigbaar, maar – zoals wel vaker het geval is bij tegenstellingen – werkt dit wonderbaarlijk goed bij ons.
Mijn lief houdt zich bezig met cijfertjes en toekomstperspectief, ik droom de dromen hardop en steek hierbij mijn lief aan om af en toe eens lekker buiten de gebaande wegen te dansen. Mijn lief gaat op zoek naar vakantieadressen, bekijkt wat er allemaal te doen is in de omgeving en stippelt routes uit. Ik laat me verrassen en knoop praatjes aan met de plaatselijke bevolking waardoor we soms op de meest vreemde plekken belanden.
Beiden zijn noodzakelijk en beiden leveren iets op.
Een prima combinatie dus!
Dat je door de jaren heen van elkaar leert heeft ook zo z’n voordelen.
Mijn lief verraste mij eens door midden in de nacht met mij naar Parijs te vertrekken. Ongepland, niet voorbereid.
Het was een dag met een gouden randje.
Ik ben in de loop van ons samenzijn bepaalde structuren gaan ontwikkelen.
Rituelen.
Om vastigheid te krijgen aan de dag. Niet teveel natuurlijk, maar toch wel een beetje.
Zo heb ik me na een lange strijd overgegeven aan de financiële organisatie van mijn lief. En heel eerlijk gezegd heeft dat een hoop rust gebracht. Geen verrassingen meer aan het eind van een maand en een stabiliteit waardoor er ruimte in mijn hoofd is gekomen voor nieuwe dingen. Om nog meer te dromen.
In de afgelopen jaren heb ik zelfs een ochtendritueel ontwikkelt.
Daar waar ik jaren geleden in volledige chaos door het huis rende, start ik nu iedere ochtend met hetzelfde ritueel.
En ook dat heeft voor ruimte in mijn hoofd en leven gezorgd.
Benieuwd wat mijn ochtendritueel is? Kijk hier maar eens!
Misschien iets voor jou?

ochtendpaginas