Belofte (uit de oude doos)

Met alle verhalen die ik gisteravond hoorde en waarbij er iedere keer weer kippenvel over mijn hele lijf trok, moest ik denken aan de belofte die ik ooit een oude man maakte.
In de wachtkamer bij de huisarts in onze oude woonplaats.
Uden.
Een dorp waar hevig gevochten is tijdens de oorlog.
Dat op dé route lag.
De route naar bevrijding.
En omdat je beloftes altijd moet nakomen, hierbij dus nóg een keer zijn herinnering aan de oorlog.
Omdat het belangrijk is dat we het blijven vertellen aan elkaar.
Zelfs 70 jaar na de bevrijding.

(uit de oude doos, mei 2011)

‘Tijdens de oorlog zaten de Duitsers daar.’ De man naast mij in de wachtkamer van de huisarts knikt met zijn hoofd in de richting van het raam. Ik volg zijn gebaar en bekijk het majestueuze huis aan de overkant van de straat.
Het is warm en de ramen staan wagenwijd open.
De wind laat de vitrages zachtjes heen en weer wiegen. Bijna slaapverwekkend.
Misschien dat de atmosfeer de herinneringen van de man stimuleren. Hij lijkt zich in ieder geval niet echt bewust van zijn omgeving.
‘Alles hadden ze kapot gemaakt. Echt alles,’ vervolgt hij nadenkend.
‘Ik weet nog dat wij in de tuin speelden voor de oorlog. Ik woonde er niet, hoor,’ haast hij zich te zeggen. Een verontschuldigend lachje komt mijn kant op. ‘Er woonde niet eens een vriendje van me. We speelden er gewoon. Allemaal. Achter de tuin begonnen de kersenboomgaarden. Die droegen overheerlijke kersen, al waren ze niet van ons natuurlijk.’ Zijn blik wordt wat ondeugend nu. ‘Maar ja, zeg maar eens tegen kinderen dat ze geen kersen mogen plukken. Één keer raden wat kinderen dan doen.’
Zijn schaterlach vult de wachtkamer.
‘Toen kwamen de Duitsers. En alles werd kapot gemaakt. Alsof het dan beter oorlog voeren was.’ Verbittering sluipt zijn stem in.
‘Er verdwenen mensen in die tijd. Niet veel hoor,’ haast hij zich. ‘Ik denk dat de meeste Joden in de grote stad woonden. Hier waren de onderduikadressen. Veilig op het platte land. Veilig ja… Huh…
Het huis werd een hoofdkwartier van de vijand. En van spelen achter het huis was geen sprake meer. De oorlog maakte sowieso een eind aan al het spelen…’
Zijn stem sterft weg in de lome warmte van de wachtkamer.
Verontschuldigend kijkt hij me aan.
‘Verveel ik je?’
Ik knik nee en merk dat hij inderdaad mijn aandacht flink te pakken heeft.
‘Weet u er nog veel van?’ moedig ik hem aan.
Oudste is ondertussen op mijn schoot geklommen en hangt tegen me aan met zijn duim in zijn mond.
De blik van de man dwaalt even af naar de krullenkop van oudste en olijk knipoogt hij naar hem.
‘De herinneringen van een oude man zijn misschien oud maar nog steeds helder!’ grapt hij.
Een donkere schaduw trekt over zijn gezicht.
Ik lach en oudste kijkt hem onderzoekend aan.
Zijn blik dwaalt weer af naar het pand aan de overkant van de straat.
‘Als dat huis eens kon praten…’ mompelt hij.
Zachtjes schudt hij met zijn hoofd en ongemerkt recht hij zijn schouders.
De deur van de wachtkamer gaat open. ‘Oudste?’ De huisarts knikt ons vriendelijk toe.
Ik sta op en pak de hand van oudste. Samen lopen we met de huisarts mee. Ik vind het bijna jammer dat ik niet meer te horen krijg van deze oude baas.
Als ik bij de deur ben draai ik me nog even om. ‘Dank u wel voor het verhaal,’ knik hem toe.
Verrast kijkt hij me aan. ‘Vertel het maar door,’ antwoord hij. ‘Oorlog, angst en verdrukking is iets verschrikkelijks. Laat je nooit wijsmaken dat het ook iets romantisch had.’
ik knik hem vriendelijk toe en stap de onderzoekskamer van de huisarts in met oudste.

Bij deze dus.

vrij

Advertenties

7 gedachten over “Belofte (uit de oude doos)

  1. clair1991

    Het is goed om te herinneren, om door te vertellen, om op te schrijven zodat niets verloren kan gaan. Vrede bestaat enkel bij de gratie van oorlog, goed bestaat bij de gratie van kwaad, wit kan enkel wit zijn omdat er zwart is. Ik wil maar zegen: we moeten ons alles herinneren, alles doorvertellen, alles beschrijven.

    Like

  2. kakel

    Mooi dat je je belofte op deze wijze gestand houdt. Het blijft me ontroeren. Al die mensen met al hun verhalen. Eigenlijk is twee minuten stilte per jaar niet genoeg.. Vrijheid ervaren we dagelijks!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s