Rotmeid

Het is alweer een paar weken geleden dat het gebeurde.
Tijdens een ritje naar de bewoonde wereld vanaf ons vakantieadres floepte het woord in het scherm van mijn telefoon.

‘Rotmeid!’

Samen met nog wat andere berichtjes, maar het was dát woord wat maakte dat mijn hart een slag miste.
Rotmeid? Wie stuurde er nu een berichtje met dit woord naar mij?
Snel ontgrendelde ik mijn telefoon en liet alle andere berichtjes voor wat ze waren.
Toen las ik het appje pas goed.

‘Rotmeid!
Gaat ze me alleen laten. Snap het wel, maar ik vind er niets aan.
Ga je erg missen. Want was – nee ben! – heel blij met je!
Dikke smakkerd, X’

Ik grinnikte en las toen de andere berichtjes. De vele mailtjes ook die achter elkaar waren binnengekomen.
Even bekroop me het gevoel: waar ben ik aan begonnen? Trek ik dit allemaal wel? Hoe ben ik hier verzeild in geraakt?
En toch wist ik tegelijkertijd: het is goed. Het is méér dan goed. Ik ben weer in beweging.
Het is niet eens dat ik er echt naar op zoek was. Helemaal niet eigenlijk.
Vooral in de laatste jaren had ik de ruimte gekregen om mijn eigen werkzaamheden zelfstandig in te richten. Gekoppeld aan een secretaris vormde ik een gouden duo, als secretaris van een landelijke werkgroep ging ik met een groep enthousiaste mensen uit het land aan het werk om meer vorm te geven aan de kreet ‘integriteit en het werk’. Ook binnen de paleismuren was er uitdaging genoeg te vinden. Soms knaagde er wel iets aan me dat de ideeën die ik had bij directie en omgeving geen grond vonden om te kunnen wortelen, maar dan troostte ik me met de gedachte dat in ieder geval de naaste collega’s wel waardering leken te hebben voor wat ik deed. Het werd alleen niet omgezet in financiële waardering.
Dat was wel weer jammer dan…
Vlak voor onze vakantie kwam er ineens een kans voorbij.
Binnen de rechtspraak, op fietsafstand van thuis, financieel aantrekkelijker en leuke vooruitzichten om mezelf te kunnen ontwikkelen. Ik zou gek zijn als ik dat niet deed.
Maar wat dan met mijn collega’s te doen? Mijn team? De mensen die me allemaal zo lief zijn geworden?
Ik besloot dat ik het daar niet vanaf moest laten hangen. Leuke collega’s vond je tenslotte overal. Bovendien, hield ik mezelf voor, wie zou zeggen of ze mij wel zouden missen? Niemand is tenslotte onvervangbaar.
Ook ik niet.
Ik waagde dus de sprong. Solliciteerde, ging op gesprek en werd aangenomen.
Vanaf mijn vakantieadres informeerde ik mijn team. Per mail. Omdat het anders te lang zou gaan duren voordat mijn baas naar de nieuwe ‘ik’ op zoek kon gaan.
De eerste dagen na het bewuste mailtje van mij vanuit Frankrijk bleef mijn telefoon gaan. Lieve, geschokte berichtjes wisselde zich af met gelukswensen en woorden als: ‘Ik begrijp je helemaal!’, ‘Goed gedaan!’ en ‘Groot gelijk.’
Langzaam nam het knagende gevoel weer af en kon ik me verheugen op wat er komen ging.

Afgelopen week was het zover.
Ik nam afscheid van mijn Paleis en stapte de volgende dag op de fiets om zo’n 15 minuten later de fietsenstalling onder mijn nieuwe werkplek in te fietsen.
De nieuwe attractie in de Efteling zal een makkie voor me zijn. Want ook deze week heb ik overleefd. Overweldigende hitte en een nieuwe baan blijkt een prima combinatie. Uitgeput van alle nieuwe indrukken, gezichten en informatie zakte ik ‘s-nachts in een diep coma weg. Niet bewust van de bijna 30 graden in onze slaapkamer.
Op weg naar het nieuwe.
Als rotmeid. Of nieuwe collega.
Het is mij om het even! 😉

nieuwe baan2

Advertenties

27 gedachten over “Rotmeid

  1. clair1991

    Tja… ziet er heel anders uit als het oude Paleis van Justitie in Den Bosch:) hahahaha. Ach meid je werk is waar je hart ligt en je hart dat ben jij.. dus het zal allemaal goed komen. En je weet het toch.. als mensen iets verliezen gaan ze er om treuren.. de een zus en de ander zo…en dat is allemaal goed.

    Like

  2. Annemieke

    Weer een mooi verhaal lieve Gwennie en je hebt gelijk iedereen is vervangbaar, maar jouw persoonlijkheid niet en die mis ik. Fijn weekend. Liefs Miek xxx

    Like

  3. Kakel

    Gefeliciteerd! En je hebt het helemaal aan jezelf te danken 😉 Ik wens je heel veel succes en – veel belangrijker – fijne collega’s.
    Lieve groet Kakel

    Like

  4. Colin

    En straks met de nieuwbouw is je fietstijd zelfs nog korter 😉 Hoop dat jij het héél erg naar je zin gaat hebben op de plek waar ik vooral hele beroerde herinneringen aan heb. Maar er werken of achter gesloten deuren (met resultaat) voor 2 kanjers vechten is dan ook een wereld van verschil 😄Tot snel xxx

    Like

    1. Joolzz Berichtauteur

      Dat dubbele gevoel had ik in Den Bosch. Vechten voor het een en later werken aan de andere kant van de lijn. Bij hetzelfde team waarvoor ik jaren daarvoor verschillende malen in de zittingszalen had gezeten ook nog! Gelukkig heb ik er nooit echt last van gehad… #verwerken ☺️

      Like

  5. Corine

    Gefeliciteerd met je nieuwe baan (en met je dappere zelf). Wat een heerlijkheid om op de fiets in je eigen stad naar je werk te kunnen. Al vond ik autorijden altijd een feestje, toen de CVS me echt parten ging spelen was het juist de rij/reistijd van 3 kwartier die me de das omdeed.. Heel veel plezier en uitdaging gewenst op deze nieuwe plek.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s