Paniek

Ik zal een jaar of twaalf, misschien dertien, geweest zijn toen ik voor het eerst zelf op pad ging. In mijn eentje. Onderweg naar Utrecht Centraal Station, waar mijn tante mij op zou halen. Die avond zou ik gaan oppassen op mijn twee neefjes. De een nog een baby, de ander een goed jaar ouder.
Ik vond het retespannend, want echt veel verder dan de grens van mijn eigen stad was ik nog niet geweest in mijn eentje. Altijd waren mijn ouders wel in de buurt en nu zou ik in de trein naar een wel héél grote stad gaan.
Ondertussen vond ik mezelf stiekem ook wel ongelooflijk stoer.
Ik bedoel, de zorg van twee kleine kinderen werd voor één avond toch maar mooi in mijn handen gelegd.
Ik mocht luiers verschonen, misschien wel meehelpen om ze in bad te doen en in ieder geval een fles aan de jongste geven!
Van de treinreis zelf herinner ik me niet zoveel meer. Van de aankomst des te meer.
Vooral de overweldigende hoeveelheid passagiers!
Al snel vergat ik dat er op mijn hart was gedrukt om vooral níet naar beneden te gaan, de diepte in. Ik moest naar boven. Met de roltrap mee. Had mijn tante gezegd…
Ik liet me met de stroom mee naar beneden voeren. De krochten van het station in.
In de diepte dwaalde ik van links naar rechts. Overal zag ik junky’s, nergens mijn tante.
Een man sprak me aan, op zoek naar wat geld voor een sticky.
In paniek zocht ik een telefooncel en belde naar mijn moeder. Wat moest ik doen?
Mijn tante bleek dezelfde gedachte te hebben en met mijn moeder als middelpunt-telefoniste vonden mijn tante en ik elkaar na een goed uur (twee uur?) dwalen.
Mijn neefjes waren schatjes. Ik was overstuur.
Het werd niet veel meer die avond.
Stoer liet ik mijn oom en tante nog weggaan om vervolgens als de sodemieter mijn vader te bellen. Hij moest komen en wel meteen! Ik bleef écht niet in een vreemd huis met twee wel héél kleine kinderen alleen zitten. Huilend smeekte ik hem om naar me toe te komen. Het was mijn eerste kennismaking met paniek.
Mijn vader, de rust zelve, stond een uur later voor de deur. Samen wachtten we op de terugkomst van mijn oom en tante.
Toen ging ik mee naar huis.
Einde van mijn oppasavontuur.
Mijn neefjes zijn ondertussen neven geworden.
Van boefjes uitgegroeid tot ontzettend leuke mannen met ondertussen een eigen gezin.
Afgelopen week plaatsten ze een foto van hen twee op FB vanwege broertjes-en-zussen-dag.
De herinnering kwam in één klap terug.
Ik hoop voor hen dat ze betere oppassen hebben kunnen vinden voor hun kroost dan hun oudere nicht toentertijd!

Leiden

Foto uit familiearchief. Met dank aan de neven! Xx

Advertenties

17 gedachten over “Paniek

  1. Ha, ha, wat een leuk verhaal!
    Nou, het is ook best wat voor een kind van twaalf dat niet aan een grote stad gewend is.
    Eerlijk gezegd had ik dat nog toen ik als moeder van een dochter die nét in Utrecht ging studeren en wonen nog wel. Toen ik voor het eerst aankwam op het station, wist ik ook even niet meer wat ze nu ook alweer gezegd had over die juiste richting. Dus laat staan als je twaalf bent.
    En ik zou toch ook niet graag mijn baby en peuter toevertrouwen aan een meiske van twaalf.
    Dus Gwennie: lag niet jou hoor!!
    Liefs,
    Janny

    Like

  2. Herkenbaar! Ik was ergens begin 20, woonde op mezelf in een leuk huisje. Stoer, zelfstandig. Tot er een hijger belde. Paniek: ik durfde niks meer, belde mijn ouders die direct kwamen om me gerust te stellen. Ik was weer even ‘klein’ en helemaal niet stoer …

    Like

  3. Oeh, ja dat kan ik helemaal begrijpen dat je in de paniek terecht kwam, pffffffffff En wat lief van je vader dat hij alsnog aan kwam rijden om samen met jou op te gaan passen in the end, hahaha

    Zelf heb ik eigenlijk als tiener nooit opgepast of zo, er waren gewoon weinig baby’s of mijn moeder deed dat eigenlijk dan binnen eigen familie. Dan werden ze ook gewoon gehaald of gebracht, bla… en waren gewoon bij ons. Later heb ik zeker weleens opgepast, maar voor vriendinnen en toen was ik zelf als moeder.

    X

    Like

  4. Haha, ik moet wel lachen om je verhaal. Zo dwaas als je als kind soms wel niet kan denken. En een úúr op een station ronddwalen? Tjee, niet gek dat je daar van streek van raakte. Ik durfde als kind van alles, maar was af en toe ook een beetje dom ;). Bijvoorbeeld in mijn eentje door het bos dwalen (als ik de verkeerde tegen was gekomen, was het niet best geweest), gezellig beppend met een vriendin over de (redelijk drukke) spoorlijn lopen. Zucht…

    Like

  5. Heftig verhaal als je 12 bent, kreeg er bijna buikpijn van zo leefde me ik even in. Ik ben “rijk” geworden van oppassen op neefjes, nichtjes, buurkinderen etc. maar het oude betegelde tunneltje met die bocht erin … wat toch echt de kortste route was van stad naar huis als ik te voet was … zo klein als het station in vergelijk met Utecht Centraal was … not done en verboden terrein. De achterkant van het station was in mijn jeugd dubieus gebied en hoe leuk … nu een geweldig mooie nieuwe ingang 😉

    Like

  6. Die neefjes zien er uit als duveltjes in een doosje.
    Ik kan me je paniek moeilijk voorstellen. Dat bedoel ik niet negatief, ik zou niet willen! Maar ik ben opgegroeid in hartje Rotterdam en wist niet beter dan dat het CS volstond met junks en hoertjes…
    In je paniek heb je wel heel verstandig gehandeld door je moeder te bellen!
    Lieve groet

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: