Maandelijks archief: februari 2016

Eigen plekje

Ruim vijf jaar geleden vielen we als een blok voor een klein huisje. Een arbeiderswoninkje tussen mega-huizen en mooie boerderijen. In de mooiste straat van ons dorp. Wat ons betreft.
Het voordeel van dit kleine huisje was vooral dat het betaalbaar was, ondanks locatie en straatbeeld. Het nadeel van dit kleine huisje was dat het… ehm… oud was. Oud als in: gebouwd net na de eerste wereldoorlog, nog ruim voor de tweede. En daar vielen wij wel voor.
Het eerste jaar hebben we vooral op de benedenverdieping aangepakt. Dubbel glas leek ons noodzakelijk, net als een redelijke wc. Kookplekje werd ruime woonkeuken door middel van een aanbouw. Huiskamertje met grote open haard werd mooie kamer met houtkachel en openslaande deuren naar de tuin. Garage werd omgebouwd tot bijkeuken en tweede badkamer. Op de eerste verdieping werden de slaapkamers bewoonbaar gemaakt, de 2e badkamer werd voorzien van wit sanitair en dito tegels in plaats van het groen wat er inzat en omdat we toch bezig waren werd de vlizotrap naar de zolder vervangen door een vaste trap.
Daar hield de verbouwing zo’n beetje op. Niet alleen omdat de bodem van de geldpot in zicht kwam, maar ook omdat de energie en zin een beetje klaar was. We hadden bijna een jaar in de stof en het puin gezeten en dat was genoeg. Bovendien gingen er kinderen op kamers en daar moesten ook de nodige middelen naar toe.
Eind vorig jaar besloten we: we pakken het weer op. Er zijn best nog wat slagen te maken in dit huisje.
Zichtbaar en onzichtbaar.
En dus gingen we naar de zolder.
Die was vooral koud. Verwarming was nooit nodig, want een vlizotrap nodigt natuurlijk niet echt uit om op zolder te gaan zitten. Doordat wij er echter een vaste trap in hadden gezet, werd de zolder sneller bereikbaar. Maar de warmte vond de weg ook! Naar zolder… Daar moest iets aan gedaan worden. Iets met milieu en zo…
Dus… het huis werd in de eerste week van dit jaar geïsoleerd. Zowel spouwmuren als dak moesten eraan geloven. Ooit hadden we al twee dakramen laten plaatsen, dat nodigde ook wel uit om verder te gaan richting logeerkamer.
Afgelopen week naderde we het eindpunt van de verbouwing.
En mijn hart kriebelde.
Dit was niet alleen een mooie logeerkamer, dit was de meest ideale schrijfkamer die ik kon verzinnen! Mijn lief had ooit wel plagend gezegd dat het lage raam speciaal voor mij was, zodat ik kon dromen en schrijven tegelijkertijd, maar nu het plekje bijna klaar was, zag ik het zinvolle van zijn plagerijtje in.
En dus richtten we gisteren de zolder in, speciaal voor mij.
Ik heb mijn eigen plekje in dit heerlijke huis! Wat ben ik een geluksvogel!!

zolder1 zolder2

 

 

 

 

 

 

 

 

zolder3

zolder4

Advertenties

Eerste liefde

Iedereen heeft een eerste, echte liefde. Zo’n liefde die je niet vergeet. Die je hele leven bij je blijft. Sommigen zijn zelfs met die eerste, echte liefde getrouwd! Maar meestal is zo’n eerste, echte liefde een kalverliefde, een intense verliefdheid die diepe indruk maakt. Die ervoor zorgt dat je de eerste stappen maakt in de wereld van geliefden. Je duidelijk maakt dat er méér in de wereld is dan je vriendinnen, je ouders, je broer, je zus…
Ook ik had zo’n eerste echte liefde.
Zestien was ik en ik viel als een blok voor hem! Blond haar, blauwe ogen, stoer en ontzettend onbereikbaar. Nou ja, voor twee weken waren we ongelooflijk bereikbaar voor elkaar. Twee vakantieweken lang keken we allebei de hele dag uit naar de middag of in ieder geval de vroege avond. Dat was het moment dat ik weer terug was van een dagje weg met mijn ouders en ik – samen met een vriendin, die met ons mee was – met hem en een vriend van hem onderweg kon. De bergen in. Naar een volgend bergdorp, waar we zijn vriendengroep ontmoetten of gewoon bij hem thuis wat rondhingen. Het maakte ons niet zoveel uit, zolang we maar samen waren.
De vakantie duurde eeuwig en ik was er toen van overtuigd dat ik ooit naar Oostenrijk zou verhuizen. Voor mij was het wel duidelijk. Zestien jaar oud…
Bittere tranen vloeiden toen ik weer naar Nederland moest. Hoe moest ik in godsnaam de tijd overbruggen naar een volgend moment? Ellenlange brieven gingen zijn kant op, af en toe kwam er iets van hem terug. Hij was geen schrijver. Wel kwam hij een keer op zijn motor voor een weekend naar Nederland. Dat bevestigde mij: hij vond mij toch ook wel heel erg leuk!
De volgende zomer gingen we weer naar Oostenrijk. De dagen telde ik af. Tegelijkertijd was ik me bewust van het naderend afscheid dat onherroepelijk zou volgen na twee weken vakantie. Ik had het al eerder meegemaakt.
Die tweede zomer was anders. Nog steeds was ik verschrikkelijk verliefd, nog steeds vertelde hij hoe gek hij op mij was, en toch was er iets veranderd. Hij was rusteloos, wilde weg uit dat bergdorp en de wereld zien. Ik wilde niets liever dan de wereld verlaten en met hem in dat bergdorp gaan wonen. En dus liepen onze wegen uit elkaar. Gingen we ieder ons eigen weg.
Ik trouwde. Ging scheiden. Hertrouwde. Maar de herinnering aan hem was nooit helemaal weg.
Hij was de eerste die mijn leven op z’n kop had gezet. De eerste waarbij ik de gedachte aan een samen had gehad.
Ik ben hem nog één keer tegen gekomen. Twee dagen lang trokken hij en mijn eerste man met elkaar op. Twee dagen lang waren onze levens weer even verweven met elkaar. Twee dagen waarbij we elkaar soms per ongeluk tegelijkertijd aankeken om dan snel weer om te draaien. Het was gek, het was goed.
Vandaag stuitte ik per ongeluk op zijn overlijdensadvertentie.
Mijn hart miste een slag. Tranen liepen over mijn wangen.
Mijn eerste grote liefde is niet meer.
Jeetje…

armin2

 

Doornroosje

Laat ik niet te vroeg juichen, maar het lijkt erop dat ik de balans voor een gezonde nachtrust heb gevonden! Nu is mijn balans natuurlijk niet direct iederééns balans, maar wie weet, misschien zit er iets in wat een ander ook kan helpen.
Om te beginnen ben ik na een kleine week radicaal gestopt met die oil pulling. Té smerig, téveel gedoe, té… nou ja, gewoon té dus! Ik vermijd late maaltijden, ben gestopt met mijn dagelijkse glaasje wijn, ben overdag minder koffie gaan drinken (ook op het werk) en vraag niet meer aan anderen hoe zij slapen.
Wat doe ik dan wél?
Ik ben eens via een app gaan bijhouden hoe slecht mijn slaap nu eigenlijk is. Ik bedoel, ik kan wel denken dat ik zo slecht slaap, maar misschien valt dat allemaal wel mee. Helaas (of gelukkig) bleek al snel dat mijn slaapkwaliteit inderdaad ver beneden peil lag. Ik zag dat ik per nacht gemiddeld zeven keer wakker was, waarbij er één tot twee periodes zeker een uur duurde. Waardeloos dus. Maarrrr… hierdoor heb ik wel de knoop doorgehakt om naar de huisarts te gaan die mij (godzijdank!) ondersteunde in mijn slaapwens. Dus, die avond sliep ik als een roosje, met behulp van een ‘pammetje‘.
Toch vond ik de gedachte aan zo’n slaapmiddel niet echt fijn en dus ging ik verder met mijn zoektocht.
Per ongeluk merkte ik dat ik eigenlijk best wel lekker sliep als ik een (speciaal) biertje dronk ipv mijn normale glaasje wijn. (Dit allemaal naar aanleiding van het Belgisch stoofvlees dat mijn lief op dit moment veel bereidt en waar je een biertje bij drinkt ipv wijn! Met dank aan mijn lief dus… 🙂 )
Ook nam ik mijn bewegingsritme eens onder de loep. In mijn slaap-app wordt namelijk ook bijgehouden hoeveel stappen je per dag hebt gezet. Dat was bedroevend laag. Serieus bedroevend laag! Bovendien, met dat biertje per dag is een beetje beweging wel aan te raden, anders heb ik straks weer een gewichtscrisis!
Ik loop, wandel, ren dus tegenwoordig zo’n 4-5 keer per week. Om dit lijf daarnaast dan ook nog een beetje soepel te houden sta ik bovendien iedere ochtend op mijn yogamatje voor wat oefeningen en mediteer ik bijna dagelijks. Niet wazig, gewoon rustig.
‘s-Avonds drink ik geen koffie of thee meer, voor het naar bed gaan neem ik een hete douche en als ik in bed stap druppel ik wat lavendelolie op mijn kussen. Bij koude nachten houd ik bovendien lekker een paar (slaap)sokken aan, want het raam moet (ook met tien graden vorst) hoe dan ook open zijn en koude voeten en slapen is geen goede combinatie, daar ben ik ondertussen ook wel achter gekomen.
En het wonder gebeurde!
Ook in mijn app zag ik dat mijn slaapkwaliteit omhoog ging. Zat ik eind januari nog op een dramatische 34%, de laatste 10 dagen kom ik niet meer onder de 85%. En in deze tien dagen heb ik slechts één keer dat ‘pammetje’ geslikt. Op de 2e dag van de tien…
Het mes snijdt aan twee kanten, niet alleen slaap ik beter, ook mijn conditie gaat met sprongen vooruit!
En dat is weer een mooi voordeel, want deze zomer zijn lief en ik van plan om naast onze gewone vakantie in Frankrijk, ook nog een paar dagen de bergen in te trekken. Met rugzak, van hut naar hut.
Gelukkig schenken ze in berghutten voornamelijk bier naast de frisdrank.
En dat is wel weer een bijkomend voordeel!

SAMSUNG CSC

52 boeken: #4 en #5 over verhuizen naar Frankrijk

Ik las in de afgelopen week ook nog ‘even’ twee boeken uit. De eerste met heel veel plezier, de ander omdat ik nu eenmaal dit boek op mijn lijstje had gezet. Laten we met de laatste beginnen (en heel snel eindigen).

#29: Een boek dat zich in Frankrijk afspeelt: Met de Franse slag, van Julia Stagg
Het klonk leuk, een beetje tegendraads. Ik bedoel, de Franse slag. Ik kan er me van alles bij voorstellen! Op de achterkant van het boek werd me bovendien beloofd dat het zou lijken op de boeken van Joanne Harris: Chocolat, De zoetheid van perziken en Rode schoenen. Daar heb ik van gesmuld (echt, soms letterlijk! Alleen al de beschrijving van de chocolade in haar boeken maakt bijna dat je het ruikt en proeft!).
Eenmaal begonnen met lezen leek het boek me maar niet te grijpen. Iedere keer dwaalden mijn gedachten af en soms vroeg ik me af: wie is dít nu ook alweer? Dan bladerde ik weer terug en las kleine stukjes opnieuw. En als ik het boek weglegde, vergat ik het ook weer. Wist ik niet meer zo goed waar het over ging. Ja, over een Engels echtpaar dat naar Frankrijk verhuisd was. Een dwarse burgemeester en een vrouw die stiekem solliciteert naar een baan bij het Engelse stel. De Franse gewoonten zouden grappig beschreven moeten zijn, maar ik kon er eerlijk gezegd niet echt om lachen. Dat kan ook aan mij liggen natuurlijk! Het leest wel makkelijk, maar om nu te zeggen dat ik het vervolg ook ga lenen bij de bieb… Nee. Ik was wel blij dat ik het terug kon brengen vandaag!

Om toch van het lezen te blijven genieten las ik tussendoor een ander boek uit, met véél meer plezier!
#34: Een kookboek : Rue Tatin – wonen en koken in Normandië – van Susan Herrmann Loomis
‘Een kookboek lezen? Kan je een kookboek lezen dan?’ Een vriendin moest hard lachen toen ik zei dat op mijn lijst ook een kookboek vermeld stond. Maar ja, er zijn best wel wat kookboeken annex romans die niet alleen leuk zijn om te lezen, maar tevens heerlijke recepten bevatten. Rue Tatin is zo’n boek!
Susan – een Amerikaanse chefkok – vertrekt naar Frankrijk om de finesse van het koken te leren in de hoofdstad Parijs. Niet alleen leert ze in de loop van de tijd haar (later) beste vriendin kennen, ook haar toekomstige man ontmoet ze in Frankrijk. Hier zijn de Franse gewoonten beschreven op een manier waarbij je gniffelt: ‘O ja, dat doen ze, die Fransen… hihihi…’
Als ze uiteindelijk een huis in Normandië kopen, worden ze niet alleen verrast door bureaucratische regeltjes, maar weten ze zich in de loop van de tijd een eigen plaats toe te eigenen in een charmant dorp, vlakbij de vriendin van Susan.
De recepten die door het verhaal verweven zijn, zijn niet alleen watertandend, maar ook vrij simpel te maken. Favoriet bij ons: Gâteau Breton aux noix (Bretonse koek met walnoten) op blz. 171, Clafoutis aux poires et au miel (Clafoutis van peren en honing) en natuurlijk de Tarte Tatin van blz. 267!
Een aanrader van een kookboek! 🙂

tweeboeken

Sterren

Ergens op mijn Bucketlist staat hij al jaren: eten in een sterrenrestaurant. Niet iets wat je ‘eventjes tussendoor’ doet. Nou ja, sommige mensen misschien, maar ík niet in ieder geval!
Op het moment dat ik deze wens op mijn lijstje zette had ik die ene, enkele Michelinster in mijn gedachten. Zo’n ster die in dat boekje beschreven staat. Gewoon, voor de lol. Of, zoals dat tegenwoordig zo vaak geroepen wordt: niet omdat het móet, maar omdat het kán!
Afgelopen weekend togen lief en ik naar Amsterdam. Uitgenodigd door vrienden om samen te eten.
Bij een sterrenrestaurant.
Niet één ster, maar een tweesterrenrestaurant!
Ik checkte de site vooraf en was vooral onder de indruk over de eenvoud.
Mooi, zwart-wit. Geen schreeuwerige kleuren, alles in balans.
Ik hou daarvan.
Omdat we uitgenodigd waren las ik voor het gemak maar even over de prijzen heen. Ik durfde er niet naar te kijken. Ik wílde er niet eens naar kijken! Lief deed nog een poging door te vragen: ‘Heb je gezien wat een menu kost?’ Met mijn vingers in mijn oren, ogen stijf gesloten, schudde ik mijn hoofd terwijl ik heel hard ‘Nananana’ neuriede. Nee, ik weigerde om mijn plezier te laten bederven door een paar cijfertjes.
Tweesterren… we waren uitgenodigd! Wie maakt dát nu mee?
De bewuste avond snelden we tijdens een regenbui ons sterrenrestaurant binnen. Een ontvangstcomité stond al klaar voor ons. Jassen, sjaals, mutsen, petten, alles werd in ontvangst genomen en veilig opgeborgen. De gastheer schoof ons aan de gereserveerde tafel. De eerste tien minuten heb ik me zitten vergapen aan het uitzicht. Skyline over Amsterdams water, ik heb het vervelender meegemaakt.
Eén voor één kwamen de gerechten voorbij. De één nog heerlijker dan de ander, sommigen bijna zonde om op te eten. Het gebrek aan kleur op de website werd gecompenseerd door de gangen die elkaar opvolgden.
Af en toe een enkel hapje, soms een enkel ingrediënt op verschillende manieren klaargemaakt. Maar hoe we het ook voorgeschoteld kregen, het bleef een ervaring.
En dat is misschien wel het juiste woord voor het eten in een sterrenrestaurant.
Ervaring.
Want heel eerlijk gezegd smaakte de zuurkoolschotel van vanavond mij ook wel prima…

sterren

Mijn Instagram top vijf

Net als vele anderen met mij heb ook ik een Instagram-account. Heerlijk om foto’s te delen en plaatjes van anderen te bewonderen. Leuk ook om op de hoogte te worden gehouden waar vriendinnen mee bezig zijn, zonder dat we elkaar dagelijks spreken. Geen oeverloze conversaties zoals we op WhatsApp hebben of onder het genot van een lekker glas wijn of bier in een café. Dat laatste heeft uiteraard mijn voorkeur, maar om nu te voorkomen dat mensen gaan praten over een dagelijks cafébezoek, beperk ik me doordeweeks liever tot gsm-gesprekjes of fotoverslagen via Instagram dus. Nee, Instagram is best een goede uitkomst voor mij. Beeld bij het geluid, zonder dat we lang met elkaar bezig zijn.
Naast de vele vriendinnen die ik volg, zijn er ook Instagrammers die mijn aandacht hebben omdat hun foto’s zoveel meer zeggen dan een enkel plaatje. Waanzinnig mooi, ontroerend lief.

Mijn Top Vijf

Schermafbeelding 2016-02-06 om 15.34.32 Man makes coffee  
Een heerlijk account! Je ruikt soms de koffie door het plaatje heen. En omdat ik nogal gek ben op een goede kop koffie (en dan bedoel ik echt een héél goede kop!) en ik ondertussen weet dat dit echt niet zo vanzelfsprekend is, ben ik groot fan van deze kunstenaar.

.zzzzzzzxxxxxxbcbcbcbcbcbcbcbc bcbxxxxxxccccncncncncncncncncncncncnc……zzzzz

Schermafbeelding 2016-02-06 om 15.44.20At home in Normandie
Ik volg haar nog niet zo lang, maar ik weet nu al dat ik ga genieten van haar account! Plaatjes over het leven van Petra in Normandië. Gewoon leuk om bij weg te dromen en mezelf af te vragen of het er ooit nog van gaat komen. Het Franse leven…

.
zzzzzzzzzzzz

Schermafbeelding 2016-02-06 om 15.49.03Peter Lik Toen wij jaren geleden in Amerika op vakantie waren en door Las Vegas liepen, liepen we per ongeluk een galerie in waar een fototentoonstelling werd gehouden van deze fotograaf. Betoverd door wat we zagen, bereidde we ons voor op de rest van de vakantie die nog in het verschiet lag. Teleurgesteld zijn we nooit! De kleuren op de foto’s zijn in het echt minstens zo mooi. Sindsdien volg ik de man. Steeds weer nagenieten van onze geweldige reis in 2014.
.zzzzzzzzzz

Schermafbeelding 2016-02-06 om 16.01.01Dad in the city
Een soms hilarisch account van een Chinese vader die zijn zoontje overal en nergens op de kiek zet. Tijdens het eten, in bed, op de bank, op de fiets… Overal! Ook krijg je een mooi inkijkje in het leven van een Chinees gezin.

.zzzzz
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

Schermafbeelding 2016-02-06 om 16.21.30Rowdykittens
Een kop koffie, een piepklein huisje op wielen en iedere dag een foto van haar ochtenduitzicht. Dat zijn de ingrediënten van deze Instagrammer die keer op keer weer een nieuwe foto weet te maken met dezelfde fotomaterialen. Ik vind het geweldig!

zzzzzzzzzzzzzzzz.

Hebben jullie ook een Instagram-account? Zo ja, zijn wij al ‘vriendjes’? 🙂