Maandelijks archief: maart 2016

Logisch

‘Misschien een leuk onderwerp voor een column?’
Zo stond in het onderwerp van een mailtje dat ik twee weken geleden op mijn werk ontving. Het is deze maand mijn beurt om een column te schrijven en hoewel er geen echte regels zijn is het onderwerp duidelijk.
Integriteit.
Daarover wordt altijd geschreven.
Ik las het artikel en dacht erover na. Het proces van Wilders en de keuze die gemaakt was om op dit proces alleen maar rechters te zetten die geen politieke voorkeur uitspraken of lid zijn van een politieke partij.
Pffttt… lastig onderwerp! Zelfs nadat ik de discussie hierover – aangezwengeld en uitgezonden door de Volkskrant – had nagelezen én beluisterd.
Ik dacht er dus lang over na.
Toen werd het 22 maart.
Europa werd in het hart getroffen door aanslagen.
Tussen alle werkzaamheden door luisterden we naar de radio. Ik volgde zelfs een stukje van de verslaglegging mee op tv. En net als alle andere collega’s gruwden we van de daden, dachten we aan de mensen wiens (soms heel jonge!) levens zomaar weggevaagd waren die ochtend. Ledematen afgerukt, brandwonden, verminkt voor het leven.
We vroegen ons af of iemand van onze familie, vrienden, kennissen of collega’s op het vliegveld aanwezig zou zijn. Ik bedoel, Brussel… Het is soms handiger vliegen vanaf daar voor onze stad dan Amsterdam. Een collega had contact met haar vriend. Zijn zoon zou die dag vanaf Zaventem vliegen. Hij was godzijdank ongedeerd. Een andere collega belde een overleg af, want ook zijn kind was onderweg naar Brussel. Dat was belangrijker. Uiteraard!
We hielden elkaar voor dat we vooral niet angstig moesten worden. Ja, het kwam dichterbij, maar als angst de mens gaat regeren…
Het werkte maar half.
Die middag reed ik op mijn fiets richting huis. Bij de tweede bocht fietste ik een multiculturele straat in. Over het algemeen geniet ik van de bedrijvigheid en vele geuren die vanuit de diverse eetcafé’s de straat op dwarrelen. Soms groet ik ook wat mensen, gewoon omdat ik ze iedere dag weer tegenkom.
Deze middag zag ik vooral gesloten gezichten. Strak, grauw, strijdlustig… En voor het eerst voelde ik me niet op mijn gemak in deze straat. Ik dacht weer even aan mijn te schrijven column, aan Wilders en de keuze om rechters voor dit proces te kiezen zonder uitspraak van politieke voorkeur en angst omvatte mijn hart.
Angst en boosheid.
Angst voor van alles, boosheid omdat ik deze angst toeliet op dat moment.
Aan het eind van de straat fietste ik de hoek om.
‘Het is niet erg dat je angst hebt,’ suste ik mezelf. ‘Op een dag van vandaag is dat ook logisch. Ja, dat is het: het is logisch!’ Denkend aan de man die deze gevleugelde uitspraak ook in ons gezin gebracht had.
Twee dagen later werd ook die zekerheid omver getrokken.
De wereld was plotseling niet meer zo logisch.
Ik was er stil van…

logisch

 

Advertenties

Broer & Rozen #7 / #8 van de 52 boeken

Dit weekend gingen er zomaar twee boeken van mijn lijst. Twee boeken over familie en familiebanden.
Beide boeken las ik in één ruk uit, beide boeken met een ander gevoel.

Eerst Rozen van Leila Meacham

Mijn moeder raadde mij dit boek aan. Net als zij houd ik van boeken met familiegeschiedenissen. List, bedrog, intriges, ik kan er intens van genieten. Vooral als de hoofdrolspeelsters van het boek sterk en onafhankelijk zijn. Vrouwen die de strijd met hun roots aangaan en niet altijd doen wat er van ze verwacht wordt. Tegen de stroom inzwemmen, hun eigen weg bewandelen en dit met kracht en overtuiging doen. Onafhankelijk.
Zo’n boek is dit boek dus.
Liefhebbers van de boeken van Barbara Taylor Bradford (De kracht van een vrouw) kunnen hun hart ophalen met dit boek.
Mary Tolliver, erfgename van de katoenplantage van haar vader, moet kiezen tussen het landgoed of haar grote liefde. Dat er een vloek lijkt te rusten op de familie werkt niet in het voordeel van haar keuze. Aan het eind van haar leven verandert Mary haar testament, waardoor haar erfgename (een nichtje) een flinke klap krijgt te verduren. Het was immers logisch dat zij troonopvolgster zou worden… Dat Mary het beste voorheeft met haar nichtje dringt pas veel later tot deze jonge vrouw door.
Al met al een makkelijk leesbaar boek dat je meeneemt naar de katoenplantages in het zuiden van Amerika.
Lekker meeslepend en zeker ook romantisch!

Het tweede boekje las ik in een uurtje uit. Dat is volgens mij ook precies de bedoeling van deze boekjes, het Nationale Boekenweekgeschenk! Dit jaar geschreven door Esther Gerritsen: Broer.

Nog een boek over familie dus.
Een boekje dat ik met gemengde gevoelens las. Dat laatste is overigens puur persoonlijk, want het boekje zelf is ontzettend goed geschreven! Het was voor mij de eerste keer dat ik iets van Esther Gerritsen las, maar ik weet nu al dat het beslist niet de laatste keer is. Ik heb genoten van haar vlotte pen. Het boekje leest lekker weg en de gevoelens die de hoofdrolspeelster naar haar broer heeft zijn zo ontzettend herkenbaar geschreven dat ik zelf de hoofdrolspeelster had kunnen zijn!
Gelukkig voor verhaal lijkt het aan het eind toch allemaal nog goed te komen.
Broer en zus.
Tja…

rozenbroer

9 tellen

Sinds een tijdje ben ik geabonneerd op een dagelijks linkje waarin vragen gesteld worden waarbij het de bedoeling is dat je zo snel mogelijk een antwoord geeft op deze vraag. Binnen negen seconden eigenlijk. De bedoeling van deze vragen – of eigenlijk de bedoeling van de snelheid waarmee je antwoord moet geven – is om je intuïtie aan te spreken. Meer in je gevoel te gaan zitten dan in je ratio.
Ik sta altijd open voor dit soort dingen, vind het ook leuk om mezelf op deze manier uit te dagen en misschien ook wel beter te leren kennen.
De vragen zijn soms grappig (‘Speel je nog weleens buiten?’), soms actueel (‘Wat is jouw kracht?’ tijdens de wereldwijde vrouwendag) en soms confronterend.
Zo’n laatste vraag had ik vandaag.
‘Wat voor nieuws ga je de komende week doen?’
En mijn antwoord bleef blanco.
Leeg.
Wat voor nieuws ga je de komende week doen? Jeetje… ik heb geen idee! Dan popt er een recalcitrant antwoord in me op. Wie zegt dat ik iedere week iets nieuws moet gaan doen? Lijkt me doodvermoeiend, iedere keer wat nieuws uitvinden. Nee hoor, dit is een onzinvraag. Hier doe ik niet aan mee!
‘Je hoeft toch geen grote nieuwe dingen doen?’ zeurt een stemmetje in mijn hoofd. ‘Hou het klein. Binnen de perken.’
‘Nee,’ antwoord mijn tegendraadse ik. ‘Geen denken aan. Wat een idiote vraag. Alsof een mens gelukkiger is als hij iedere keer iets nieuws ontdekken gaat. Ik doe al genoeg nieuwe dingen tegenwoordig!’
‘O ja?’ vraagt mijn ondernemende aard. ‘Zoals wat dan?’
‘Nou, om te beginnen ben ik met mijn boekenproject begonnen. Dan schrijf ik vanaf januari iedere dag iets in mijn Moleskine of ik teken, droedel een beetje. Ik loop twee tot drie keer per week mijn kilometers.’
‘Hmmm, helder,’ beaamt de avontuurlijke ik. ‘En je probeert nieuwe fietsroutes te bedenken naar je werk iedere dag, zodat het geen afgezaagde weg gaat worden. Je experimenteert met nieuwe, gezondere gerechten. Ook niet echt slecht… Volgens mij ben je steeds nieuwe yogaoefeningen aan het opzoeken en uitproberen en download je nog weleens een nieuw appje zo nu en dan, als je weer eens iets leuks en nieuws hebt gelezen. En zag ik je laatst niet een keer uitbundig door de kamer dansen zonder dat je een gevoel van schaamte had zoals je jaren geleden wel zou hebben?’
‘Tja,’ twijfelt mijn weerbarstige kant. ‘Misschien dat ik meer nieuwe dingen per week doe dan ik zelf in de gaten heb…’
Een schaterlach vulde mijn schrijfzolder.
Misschien dat ik deze week eens een keer niets nieuws ga doen!
Zijn beide ikken tevreden.
Of telt dit antwoord niet na negen minuten?

ok

52 boeken #6: wat verborgen is…

Het zesde boek dat ik las was wel even een dingetje. Ik begon heel fanatiek op mijn iPad. En na 20 bladzijden begreep ik er al helemaal niets van! Wat was dit voor wazig boek? Ik keek nog maar eens naar mijn lijst en snapte er nog minder van toen ik zag dat dit boek me ook nog eens was aangeraden door een vriendinnetje. Iemand die ik toch echt wel in staat achtte om mij een leuk boek aan te raden!
Ik raadpleegde Google dus maar eens.
Al snel werd me duidelijk waar de schoen precies wrong. Ik las het derde deel van een kroniek. Het derde deel! Als in: deel drie van een reeks opvolgende boeken. Geen wonder dat ik er niets van snapte. De dag erop stond het eerste deel op mijn iPad en begon ik opnieuw.
Tot mijn grote schrik kreeg ik ook nu niet echt het verhaal te pakken! Nou ja, flarden van het verhaal wel, maar nét niet genoeg om mijn volle aandacht op te eisen. Teveel namen lijken op elkaar, teveel mensen haalde ik door elkaar heen, en dat is misschien ook niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat de schrijvers uit Scandinavië komen! Ik was aan mijn 52e genre begonnen: Lees een boek van een schrijversduo: Wat verborgen is van Hjorth Rosenfeldt. 
Scandinavische namen lijken best op elkaar… Tortel, Ragnar, Hanser, Haraldsson… Ik kreeg de personages maar moeilijk geplaatst.
Nu ben ik niet voor één gat te vangen, dus liep ik zaterdag de bibliotheek binnen om de papieren versie te halen. Het zou toch wat zijn als ik een boek liet schieten, die me gewoon was aanbevolen!
Voor het gemak begon ik maar weer bij het begin.
En plotseling was het bijna avond. Ook in bed las ik door, net als zondagochtend, zondagmiddag en zondagavond. Spannend! Ontzettend spannend!!
Maandagavond, tijdens DWDD, kon ik me niet langer inhouden en las de laatste paar hoofdstukken uit. De climax kwam bij de laatste twee bladzijden en voor het eerst was ik blij dat ik niet zo’n lezer ben die ergens halverwege het boek vast de ontknoping gaat lezen, zodat je weet waar je naar toe leest.
Grootste tip van dit boek: niet doen! (de laatste bladzijden alvast lezen) Ik weet, het is net als zeggen dat je niet aan die roze olifant moet denken, maar hier moet je je echt bedwingen.
Ik slaakte zowaar een kreet bij het lezen van die laatste regels.
Geniaal!
Al met al ben ik nu reuze benieuwd naar het tweede en derde deel van deze kroniek, maar ik heb nog behoorlijk wat andere boeken te gaan voor dit jaar…. Volgend jaar staan ze op mijn lijst! Als schrijversduo en Scandinavisch boek. Heerlijk!

wat verborgen is

Zo jong als je je voelt

De afgelopen weken kwam het er niet echt van. Lezen. Veel lezen. Zodat ik mijn 52 boeken van dit jaar ga halen! Dit weekend besloot ik dat ik een inhaalslag moest gaan maken. En dus poetste ik zaterdag het huis van boven tot onder en toog naar de bibliotheek. De digitale versie moest plaatsmaken voor de papieren, want ik had sterk de behoefte om af en toe terug te bladeren. Dat is digitaal toch minder makkelijk dan met een papieren exemplaar.
Met mijn benen onder mijn kont opgekruld zocht ik bladzijde 63 op. Daar was ik gebleven.
Een half uur later liet ik me onderuit zakken. Half liggend leest namelijk ook wel lekker. Weer een half uur later verplaatste ik het boek van rechts naar links en mijn lichaam volgde mee. Dit ging lekker.
Ook ‘s-avonds in bed las ik weer een aantal bladzijdes weg. Eerst op mijn buik, toen op mijn rug met veel kussens in mijn rug gepropt.
Even na middernacht legde ik het boek weg.
Zalig!
Deze middag nestelde ik me in een makkelijke stoel. Rugleuning iets achterover, benen op tafel.
Nadat ik een uurtje later thee had gezet, trok ik mijn benen weer onder me en las door met mijn boek in mijn rechterhand.
Lief hield me vanaf de zijlijn in de gaten en grinnikte toen ik in kleermakerszit in ‘zijn’ stoel ging zitten. Rugleuning weer recht en de pil in mijn schoot. Met mijn ellebogen op mijn knieën liet ik mijn kin in mijn handen rustten. Dit las wel even lekker. Het verhaal had me ondertussen al lang in zijn greep!
Plotseling voelde ik de neiging om met mijn rug op de grond en mijn benen tegen de muur op omhoog verder te lezen. Net als toen ik twaalf was.
Het stelde me gerust.
Ik mag dan volgende maand de gelukkig zijn om Sarah te ontmoeten, maar mijn innerlijke stem is blijkbaar nog steeds jong van geest. Lezen totdat je lichaam niet meer weet welke houding hij moet aannemen…
Ik vind het heerlijk!

lezen3