Onrustig hart

Geboren en getogen op nog geen 15 kilometer van de zee vandaan, is er altijd een soort van hunkering naar de kust gebleven. Niet om op het zand te liggen en vervolgens links-rechts-andersom te bakken in de zon, nee, gewoon om lekker te lopen. Te rennen langs de vloedlijn, te banjeren door het zand. Op blote voeten, kop in de wind, zand in het haar en zout op de lippen.
Heerlijk vond ik het als mijn vader ‘s-avonds na het eten voorstelde om nog even naar het strand te gaan om uit te waaien en (als we geluk hadden) een ijsje te likken. Het liefst was ik iedere dag gegaan!
Nu ik alweer zo’n dertig jaar in Brabant woon is dat stukje verlangen nog steeds niet verdwenen.
Sterker, het komt bovendrijven op de gekste tijden. Maandenlang gaat het goed, denk ik er niet aan. Om dan ineens – vanuit het niets – er door overspoeld te worden. Het grijpt me naar de keel, beneemt me de adem en eigenlijk is er dan geen houden meer aan.
Ik word ongedurig, rusteloos, chagrijnig soms.
Mijn lief weet ondertussen dat het het slimst is om zo snel mogelijk gehoor te geven aan die roep naar de zee. Al is het maar voor een dagje. Een paar uurtje desnoods!
Na zo’n uitje is mijn hart weer uitgewaaid, mijn lijf weer tot rust gekomen.
Voor even dan.
Afgelopen week waren we een volle week aan zee. Lief mee, kinderen mee, honden mee en ik was het gelukkigste mens van de wereld!
Eten, lopen, staren, dromen, rennen, dwalen, vieren, dansen. Aan zee…
Tot mijn hart me weer naar de Brabantse bossen lokt (of de Oostenrijkse bergen, de Franse heuvels of (zoals dit weekend) naar het Twentse land).
Geen idee waar mijn hart was toen ik ooit die beroepskeuze moest maken, want veel verder van de natuur af had ik niet kunnen kiezen! Een steriel laboratorium tussen allerlei apparatuur in.
Hoe dom kon ik zijn!?
Nee, als ik nu opnieuw mocht kiezen hield ik beter rekening met dat onrustige hart van mij. Kloppend van verlangen om te ontdekken, op pad te gaan. Dichtij, ver weg, het maakt me niet uit, als het maar onderweg is en als er maar een klein plekje is waar ik naar terug kan keren om uit te rusten. Een thuis, míjn thuis.
Reisjournalist, fotograaf, boswachter… wat zou ik nog meer kunnen worden, later als ik groot ben?

- eigen fotobibliotheek -

                                                                                                                                                       

Vakantie Zeeland 2016 (19 van 19)

Advertenties

24 gedachten over “Onrustig hart

  1. Oh en het licht bij de zee. Dat mooie licht! Ik woon vijf kilometer van zee; wel aan de oostkant van Jutland, daar waar het water rustiger is, maar het licht nog steeds zo mooi. Een paar keer per jaar rijden we die 70 kilometer naar de Noordzee (die hier Vesterhavet heet), voor golven, duinen, zand en zon/wind.

    Like

  2. Ik ben niet vlakbij de zee geboren, maar ik moet er iedere vakantie naartoe. Want zoals jij zegt, heerlijk lopen op het zand heb je gewoon af en toe nodig. En dan de zonsondergang…. Dus ik heb pas weer geboekt in Zeeland, en we logeren in een hotelkamer met….. Zeezicht!!

    Like

  3. Ik ben ook zo’n zeekind en dat zonder reden, Amsterdam is niet echt een stad die zee denkt of ademt? Of misschien ook wel, geen idee, hahahaha Maar ook wordt happy aan zee, helaas kan ik niet zo heel snel gaan, maar het roept al jaren, liefst als het stil is, meestal als ik ga? Is het er druk, en helaas, moet ik erom denken die laatste trein en die gaat al voor 10 uur dan, in de avond… helaas…

    X

    Like

  4. Geboren en getogen in Gouda. Soms wandelden we op het strand als we naar familie in het Westland gingen. Dat vond ik lekker. Zonnen op het strand vond ik vreselijk en zwemmen in de zee vond ik door verhalen van mijn moeder over de sterke stroming doodeng. Op mijn achtste gingen we voor het eerst twee weken naar Vlieland en een dagje Terschelling.
    En eigenlijk ben ik daar nooit meer weggegaan, alleen om man en kinderen op te halen. Ik woon nog steeds in Gouda, met veel plezier; ik werk naar tevredenheid in Utrecht maar ik kom thuis op het Noordzeestrand van de wadden…

    Like

  5. Ik blijf het zeggen, dat ik in een vorig leven jutter moet zijn geweest :-). Geboren op de Veluwe, zag ik nl. voor mijn 17e denk ik nooit de zee. Voor mij als kind was dat ‘strand Nulde, waar we 1 x per jaar op de fiets naar toegingen; het IJsselmeer, althans, een gedeelte daarvan, het zgn. Nuldernauw. Hoe ik dan toch zo verzot ben geworden op de zee? Ik heb geen idee, maar ook ik heb last van die onrust, als ik er een tijdje niet ben geweest en kom ‘thuis’ als ik voet op Vlieland zet of Terschelling… en nu hou ik erover op anders ga ik gelijk boeken haha.
    En dus wie weet, later als ik echt groot ben, word ik het misschien wel weer… jutter… *knipoog*

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: