Ter observatie

Het is me ooit een keer verweten door een leidinggevende. Ze wilde weten wat ik dacht, zag, vond en voelde in zo’n ‘laten-we-elkaar-eens-goed-leren-kennen-sessie’ tijdens van die populaire heidagen die tegenwoordig overal gehouden worden op serieuze werkplekken. Ik had mijn schouders opgehaald en gezegd dat ik er niet zoveel van vond eigenlijk. Iedereen recht op z’n eigen mening en daar vooral respect voor hebben. Bovendien, zo veilig was die omgeving niet om mijn mening pontificaal op tafel te gooien.
Dat zei ik dan weer wel.
‘Misschien moet je eens ophouden met eeuwige observeren van je en de dingen gewoon eens doen,’ beet ze me toe.
Daar zat ik dan met mijn goede gedrag. Nadenkend over wat ze me net had verweten.
Ja, ze had gelijk. Ik ben een observeerder. Ik kijk graag. Naar mensen, dieren, situaties, gedragingen. Ik vind het heerlijk om van een afstandje mensen gade te slaan. Om te zien hoe ze met elkaar praten, lachen, boos worden op elkaar. Hoe ze elkaar begroeten of afscheid nemen. Het liefst leg ik het ook nog op de gevoelige plaat vast. Of in een verhaaltje! 🙂
Afgelopen zondag haalde ik oudste op bij het station. Wachtend in de auto zag ik hoe een stel de auto parkeerde en snel het station inrenden. Niet veel later kwamen ze terug, breeduit lachend met allebei een cadeau in hun handen. Gierend van de lach gaven ze elkaar nog even een high five, voordat ze in de auto stapten en weer wegreden. Waarschijnlijk onderweg naar de vaders, gezien de datum van die dag. Misschien zelf wel meer lol hebbend om hun pakje dan de vaders later op de dag.
Een jongeman kwam de trap op en sprong bijna in de armen van een oudere man. Enthousiast klopten ze elkaar op de schouders, waarna de oudere man met twee handen het hoofd van zijn jongere versie naar hem toetrok en een dikke kus plantte op het voorhoofd.
Een echtpaar sleepte een grote koffer achter zich aan. Aan het verbeten gezicht van haar te zien was de reis niet geheel vlekkeloos verlopen en toen hij ook nog een opmerking maakte bevroren haar schouders in een flits. De blik die ze hem toeworp was niet eentje die een gezellige avond voorspelde, maar ach, je weet het nooit… Misschien hadden ze een lange reis achter de rug en waren ze gewoon moe. Een hapje eten of een klein dutje maakt veel goed.
Een vader greep precies op tijd zijn tweeling in hun nekvel, voordat ze de straat over renden, vlak voor een vertrekkende taxi. Opa en oma sloegen van schrik hun handen voor hun monden. Dat was net goed gegaan…
Toen herkende ik in de verte de loop van een jongeman. Daar kwam er eentje van mij aan, geen twijfel mogelijk!
Ook iets dat je leert van observeren.
Dus…

fotos

Advertenties

31 gedachten over “Ter observatie

  1. hahahaha ik ben het zo met je eens, ik observeer dus ook, waar ik vaak krijg dat ik zoveel zou praten, maar ja… het hangt ervan af waar en met wie ik ben, en als er een stilte valt ergens bij bekenden dan, breng ik het wel weer op gang of zo, maar dan ga ik weer observeren, het gekke is, is dat men dat niet lijkt te zien of zo. Ik krijg alleen maar dat ik maar eens stil moet zijn? Nou ja… nou goed, ik zit natuurlijk in heel veel stilte en zoek het ook op, dus als ik onder de mensen ben, ja dan wil ik ook weleens kletsen of doen. 😉

    maar mijn voorkeur gaat uit naar obeserveren, liefst met de Liefde aan mijn zijde, dat zou het helemaal af maken 😀

    X

    Like

    • Uit de testen die we later die dag deden, bleek dat zij een doener was en zo rood als het maar zijn kan… 😄 Niet nodig om te zeggen dat we elkaar niet helemaal snapten dus… 😉

      Like

      • Grappig, zo’n kleurentest hebben wij op het werk ook eens gedaan. Ik was onmeunig blauw. De omschrijving van het karakter dat hoorde bij blauw was ook de enige omschrijving die ik begreep. Regelmatig hoor ik nu nog: ‘Doe es niet zo blauw joh!’ Haha!

        Like

      • Ik heb eigenlijk geen idee welke kleur ik nu was… volgens mij paars… iets met zweverig en creatief in ieder geval! 😀

        Like

  2. Thuis ben ik een doener, maar ik mag heel graag op een terras mensen bekijken. En het liefst zou ik ze op de foto zetten. Heel soms doe ik het ook, want hou van straatfotografie, maar je moet zo oppassen…., want niet iedereen waardeert dat.

    Like

  3. Owh heerlijk…kijken en nog eens kijken en juist geweldig om dan niets te (hoeven) horen maar gewoon (aan) te voelen wat er speelt 🙂
    O ja, en dan zijn die kleurentestjes soms best handig… als je met elkaar moet samenwerken haha.

    Like

  4. Observeren heet dat dus? Ohhh…en ik maar denken dat ik een muurbloempje ben!? Ik herken mezelf helemaal in jou…En jij zit daar maar in de auto te kijken naar anderen, terwijl er ondertussen iemand steeds naar jou zat te kijken….. Overal word je geobserveerd!! 😉

    Like

  5. blijkbaar observeer ik dan ook alhoewel ik het gewoon retenieuwsgierig noem. Van een afstand zie je zoveel meer, rollende ogen bijvoorbeeld. Daarbij val ik nogal eens in gesprekken die soms te bizar zijn.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: