Nachtmerrie

Ik droomde vannacht dat ik aangevallen werd door een slang. Dreigend liet hij af en toe zijn tong sissen terwijl zijn lijf de mijne omarmde. Ik durfde niet te gillen, bang dat ik hem nog bozer zou maken en dat hij zou toeslaan. Tegelijkertijd bekroop me een gevoel van verstikking. Hoe moest ik nu iemand waarschuwen?
Voorzichtig zette ik stapjes in de richting van een ruimte waar ik mijn lief vermoedde. Af en toe keek de slang me met toegeknepen ogen aan en hield ik even stil. Zijn lijf kronkelde verder en verder, over mijn armen, mijn hals. Koude schubben schuurde mijn wangen en langzaam drong het tot me door dat dit weleens het eind kon zijn… Ik ging stikken.
Plotseling viel zijn kop van zijn lijf en lag hij mij vanaf de grond giftig aan te kijken, zijn tong nog steeds boos flitsend in mijn richting. Gillend rukte ik de resten van zijn lange lijf van me af en zette het op een rennen.
Hard en snel.
Toen struikelde ik en voelde het lijf van de slang weer langs mijn benen strijken.
Badend in het zweet en volledig verkrampt schrok ik wakker. De tranen stroomden over mijn wangen. Net op tijd haalde ik de wc en leegde mijn maag. Met trillende handen waste ik mijn gezicht en zocht naar mijn eigen ogen in de spiegel.

En weer kwamen de tranen.

Was het echt pas een week geleden dat ik nog van niets wist? Was het echt pas een week geleden dat al mijn kinderen gezond en wel uit eigen voordeur stapten, onderweg naar werk, vriend of vriendin?
Langzaam begon de film zich opnieuw af te spelen in mijn hoofd.
Middelste, die precies een week geleden aan het eind van de dag belde. ‘Mam, ik lig in het ziekenhuis. Het is niet goed met mijn bloed… Ze denken aan acute leukemie of iets anders engs. Maandag moet ik een beenmergpunctie laten doen in Nijmegen.’

Ergens, een week geleden stond mijn wereld stil.

Twee uur later zaten we naast zijn ziekenhuisbed en keken toe hoe een zak bloedplaatjes zijn lichaam in werd gepompt. Zijn armen en benen meer zwart dan blauw in een strak opgemaakt bed.
Zaterdag mocht hij naar huis, zijn bloed voldoende opgekrikt om het weekend te overbruggen zodat hij maandag zich nog levend en wel kon melden bij het Radboud Ziekenhuis.
Ook daar werden de woorden ‘acute leukemie’, ‘auto-immuunziekte’, ‘onbekend virus’ niet geschuwd, terwijl de tweede zak bloedplaatjes zijn werk weer moest doen voor hem. Tijdens de beenmergpunctie omklemde ik stevig zijn handen, terwijl mijn ogen de zijne niet meer loslieten. Sinds lange tijd droogde ik zijn tranen en maakte sussende geluidjes toen de pijn eventjes te heftig werd. Niet alleen beenmerg, maar ook een stukje bot werd geoogst.
Donderdag uitslag. Donderdag start van behandeling, hoe dan ook…

Donderdag kwam en nadat het bloed weer gecontroleerd was (voor de derde keer een bloedtransfusie…) was het gesprek met de behandelend arts.
Geen acute leukemie! Geen Aplastische Anemie!
Opluchting maakte echter snel plaats voor grote bezorgdheid. Want wat was het dan wel?
De artsen, het medisch team en andere specialisten konden het ons (nog) niet vertellen. Misschien een gek virus (in het beste geval), misschien een andere auto-immuunziekte (in het ergste geval).

‘Behandeling’ bestaat voorlopig even uit twee maal per week bloedprikken, met mogelijk een bloedtransfusie als gevolg. En dan maar hopen dat de eerste optie werkelijkheid wordt en zijn lichaam uiteindelijk de functie van het beenmerg herkent en weer gaat overnemen. Mochten de waarden na twee maanden niet voldoende hersteld zijn dan volgt de tweede beenmergpunctie voor vergelijkend onderzoek. In het ergste geval zakken de bloedwaarden in de komende weken beneden het nu al ‘slecht’ en zitten we eerder met hem in Nijmegen.

Tot zover de (on)zekerheid.

Mag ik alsjeblieft wakker worden uit deze nachtmerrie?
Ik deal wel (in plaats van mijn kind) met een echte gifslang…!

handen2

Advertenties

77 gedachten over “Nachtmerrie

  1. O lief,wat vreselijk om helemaal gek van te worden In wat voor slangenkuil komje zo opeens terecht?. Kinderen moeten niet ziek worden en al helemaal niet ernstig als het even kan.
    Wens jullie heel veel sterkte.
    Sla vanaf hier een arm om je heen. En geef je een dikke knuf

    Like

  2. Ach lieve… ik moet even heel hard slikken bij het lezen van je verhaal; weet dat ik aan jullie denk en jullie alle kracht stuur die jullie nodig hebben voor nu en de komende tijd. Hele Dikke knuffel xx

    Like

  3. Jemig Gwen, wat is er aan de hand?! Eerst M met J en nu jouw zoon, dat kán toch niet?! Meisje toch, ik hoop dat er snel een diagnose komt maar vooral dat je zoon snel mag opknappen en zich beter zal gaan voelen. Dikke, dikke hug! Xxx

    Like

  4. Ik ben even stil… ik weet niet wat te zeggen, behalve, dikke knuffel voor jullie en heel veel licht, liefde, kracht en natuurlijk sterkte, dat er heel snel een goede uitslag mag binnen komen ❤

    X

    Like

  5. En ik dacht eerst nou dat is een vet verhaal en ze wordt zo wakker maar helaas is is het echt. Wat ongelooflijk moeilijk. Ik hoop dat ze er gauw achterkomen wat het is en vooral dat er wat aan te doen is. Ik steek een kaarsje voor jullie aan…. toitoi, groetjes, Dorothé

    Like

  6. Jeetje, joh, dat is schrikken!! Ik hoop heel erg dat ze snel weten wat en vooral ook hoe hij zo snel mogelijk weer de oude is. Sterkte, knuffel voor jou en je familie en vooral de middelste natuurlijk…

    Like

  7. Ach lieverd, wat verschrikkelijk akelig. Ik duim voor een goed verloop en dat het ‘maar’ een virus is of iets anders niet ergs. Wat zijn we toch kwetsbaar nietwaar? Heel, heel veel sterkte. Voor jullie allemaal.

    Like

  8. Je bent de strijd aangegaan met een slang. Welkom in de wereld van vechtende moeders, de wereld van de echte knokkers, het diepst verdriet en de hoogste hoogten. Heel veel sterkte toegewenst en hou vol, je kan het! Kus!

    Like

  9. Ohh….dit gaat echt door merg en been…als moeder ben je ook zo machteloos!! Verschrikkelijk om je kind zo te zien…heb hetzelfde meegemaakt met Joost, weet je nog met die tumor, vergeet het nooit meer!! Lieverd, hou je taai….hopelijk zijn jullie snel van deze nachtmerrie af en kunnen jullie weer heerlijk dromen…kus!!!

    Like

  10. Huiveringwekkend. Je kind ziek zien en er machteloos bij staan is het ergst wat je als moeder (ouders) kan overkomen. Heel veel sterkte en een snelle vooruitgang!

    Like

  11. Hi liefie, lees nu dit bericht pas. Sorry. Inderdaad de nachtmerrie van elke ouder. Liever jezelf dan één van je kinderen. Ik wens je veel sterkte. Blijf hoopvol en positief, dan is de helft al gewonnen, wat de uitslag ook gaat worden, geloof me. Dikke knuffels voor jullie allemaal. xx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: