Toen geluk nog heel gewoon was…

De laatste tijd dwalen mijn gedachten vaker dan normaal af naar vroeger. Naar de tijd dat het leven nog eenvoudig leek.
Dat er geen gekke dingen waren waar ik me grote zorgen over hoefde te maken. Geen enge ziekten die door het hoofd heen spoken, alleen maar de vraag of we vanavond bloemkool zouden moeten eten met een worst erbij, of dat spaghetti makkelijker zou zijn in verband met de vele sportactiviteiten die nu eenmaal rondom de kinderen gepland moeten worden.
Waren de voetbalshirtjes nu wel of nog niet gewassen? Wanneer was ook alweer de ouderavond? En dat feestje van jongste, zouden we nu wel alle acht de meiden laten slapen bij ons of toch maar naar huis met het hele stel?
Vragen waar ik toen gerust een dag of drie over kon piekeren en die nu zo totaal onbelangrijk lijken.
Na het eten nog een emmer kikkers vangen leek toen niet zo’n goed idee. Nu roep ik: doe maar drie emmers. Of, nog beter, vier emmers! Wat maakt het uit? We zetten ze wel weer terug in de vijver als je weer lang en breed in bed ligt.
Schoongepoetst gezicht, geschaafde knieën, rode wangen van het buitenspelen.
Één en al gezondheid.
Toen, jaren geleden.

Deze dagen betrap ik mezelf er regelmatig op dat ik een intens bleek en smal gezicht onderzoekend opneem. Waren die donkere kringen onder zijn ogen vorige week nu ook al zo zwart of is het écht erger geworden?
‘Hoe voel je je, middelste? Ben je erg moe?’
Ik wil niet overbezorgd klinken, doe ook echt mijn best om vrolijk te zijn. Het lukt me maar half…
Het lange, magere lijf met al die blauwe plekken baart me zoveel zorgen.
Overdag gaat het nog wel, maar in de donkerste uurtjes van de nacht kom ik mezelf weer tegen. Het monster van angst en verdriet besluipt mijn lijf en overvalt me op het moment dat ik misschien het meest kwetsbaar ben.
Dan wil ik niet meer verder met dit moment. De tijd moet stop gezet worden, of nog liever: teruggedraaid!
Naar de tijd van Sesamstraat, natte haartjes op de bank. Verhaaltjes lezen voor het slapen gaan. Mopperen over de drie voetballen die wéér niet opgeruimd zijn, net als de knikkers, voetbalschoenen en tassen die overal in de slaapkamers en gang slingeren. Fietsen kris-kras door de schuur, waardoor ik niet bij mijn eigen fiets kan… Met z’n allen gekke bekken trekken voor de badkamerspiegel. Meer sop in het bad dan water.

Terug naar de tijd dat het leven nog eenvoudig was en geluk heel gewoon.

Was het maar zo simpel.

heimwee

Advertenties

44 gedachten over “Toen geluk nog heel gewoon was…

  1. De onzekerheid is idd het ergst, hebben ze nog geen diagnose gevonden? Konden we de tijd maar terugdraaien hé lieverd; dit soort zorgen om je kinderen breekt je moederhart. Hug voor jou/jullie!

    Like

  2. Als je gezond bent, heb je duizend wensen. Als je ziek bent, heb je er maar één. Dubbel en dwars als het je kind is… Inderdaad: de onzekerheid sloopt je.
    Ik wens je moed en vertrouwen ♥

    Like

  3. Lieve schat, nu zeg jij net tegen mij, doe je rustig aan? Maar wat heb ik nu onder leden in vergelijking met wat jij en hij moeten doorstaan… doe JIJ rustig aan? Nee, dat kan niet, ik snap je.. zo goed… Sterkte lieverd, voor jullie allemaal, en als je even wilt kletsen, maar er is niemand? Dan weet je mij te vinden ❤

    X

    Like

  4. Blijf kijken naar het licht, de goede dingen, dat lijkt onzinnig maar geeft toch kracht om donkere en moeilijke dingen aan te kunnen. Ik zette wel eens een komsche film op om even een paar uur niet te denken of las een boeketreeksboekje midden in de nacht.

    Toitoi, warme groet,

    Dorothé

    Like

  5. Ik lees je blog al wat langer, maar reageer eigenlijk nooit. Nu toch maar wel: ik wens jullie veel sterkte! Hoop dat er gauw een eind aan de onzekerheid komt!

    Like

  6. Ik kan me zo goed voorstellen dat je bang bent, je zorgen maakt. Maar zoals gezegd hierboven, probeer dat niet te laten overheersen (alsof dat makkelijk is…) en denk ook aan de leuke dingen die geweest zijn, nu zijn of komen gaan. Sterkte. Ik hoop dat jullie in ieder geval snel wat duidelijk krijgen, onzekerheid is killing. En dan hopelijk goed nieuws natuurlijk. Ik leef mee.

    Like

  7. Wat een vreselijk gevoel moet dat zijn. Kan me goed voorstellen dat je moeite moet doen om je niet te laten overstromen door dat gevoel. Ik hoop voor jullie dat er snel een diagnose komt waarmee je wat kunt. Heel veel sterkte, meis!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: