Lemons

Als kind zag ik ooit een science fiction waarbij een soort van onderzeeër werd verkleind tot een grootte waarbij hij in het menselijk lichaam gebracht kon worden om bloedstolsels te vernietigen.
Hier moest ik aan denken toen afgelopen week de Nobelprijs voor Scheikunde werd uitgereikt aan onze Nederlandse Scheikundige Ben Feringa. Gefascineerd zat ik te luisteren naar de uitleg van Ben bij DWDD en ik verbaasde me dat fiction vijftig jaar na het uitbrengen van de film ineens geen fiction meer bleek te zijn.

Tegelijkertijd dwaalden mijn gedachten af naar het gesprek dat we afgelopen maandag in het Radboud ziekenhuis hadden met de behandelend arts van middelste.
‘We weten het gewoon nog niet.’
Die woorden dreunden wel even na en ik zag de onmacht in de ogen van middelste.

Hoezo: we weten het gewoon nog niet?

Mensen gaan naar de maan. Wat zeg ik? Mensen gaan naar Mars! We kunnen auto’s laten rijden van A naar B zonder dat we het stuur vasthouden, micro machientjes worden gemaakt en daar worden Nobelprijzen mee gewonnen. Maar we kunnen niet aantonen waarom een lichaam geen bloedplaatjes aanmaakt? Waarom het beenmerg van middelste faalt hierin?
‘Er is iets aan de hand, zoveel is duidelijk. En we hebben een tweede beenmergpunctie nodig om vergelijkingsmateriaal te hebben. Het slechte nieuws is dat het op dit moment geen zin heeft om die tweede punctie nu te doen. Daarvoor zitten we qua tijd nog teveel op de vorige punctie. Ik stel dus voor dat we over vier weken een afspraak maken om een nieuwe punctie te doen en dat we een week later de situatie opnieuw gaan bespreken.’

Een stortvloed van vragen werd over de arts heen geworpen.
‘Wat betekent dit voor middelste?’ (‘Dat hij voorlopig door moet gaan met de plasma-transfusies.’)
‘Hoe gevaarlijk is het?’ (‘Hij moet voorzichtig blijven. De kans op inwendige bloedingen blijven aanwezig.’)
‘Hoe moeten we de bloeduitslagen nu interpeteren? Een keer leek de waarde zelfs iets te stijgen! Hoe kan dat dan?’ (‘Alles onder de 50 is gewoon slecht. Dus een waarde tussendoor van 18 zegt mij helemaal niets. Dat kan ook voortkomen uit een kwalitatief goede transfusie. Iedere zak bloed is immers anders…’)
‘Wat nu als het zo blijft en er bij de volgende punctie ook geen verandering te zien is…?’ (‘We kunnen niet op de zaken vooruit lopen. Daar gaan we het dan over hebben.’)
‘Het frustreert ons en we maken ons doodongerust, dokter!!’ (‘Dat begrijp ik helemaal. Echt! Het is ook frustrerend. Maar we laten jullie écht niet alleen staan. Geduld is moeilijk nu, maar ontzettend noodzakelijk….’)

En dus reden we naar huis, niets wijzer, niets beter.
Beetje zuur…

31 oktober gaan we voor een nieuwe beenmergpunctie. Een week later gaan we de uitslag bespreken.
En in de tussentijd pakken we het zout en een fles Tequila er maar bij…
Je moet toch iets?

tequila

Advertenties

48 gedachten over “Lemons

  1. Rian

    Je moet toch iets …. inderdaad. En je hebt altijd keuze ….. ook waar.
    Maar dat wil niet zeggen dat dat simpel is of gaat zijn. Wachten en onzekerheid is erger dan de kwaal zelf heb ik ondervonden. Zodra je weet wat het is, ben je vertrokken, kun je iets.
    Voor nu zou ik ook voor die Tequila en zout gaan. Sterkte en heel veel dikke knuffels. ❤️💋

    Like

      1. Willem Boselie

        De onmacht die je voelt, het geduld dat je op moet brengen, het vertrouwen dat je toch moet hebben, alles bij elkaar niet niks. Sterkte voor jullie, met zijn allen komen jullie er uit.

        Like

  2. daatjes

    Wat is dat toch rampzalig! Er kan zoveel in de medische wereld en toch ook zoveel nog niet. Ik herken je machteloosheid, en misschien is het “niet weten wat er aan de hand is” nog wel erger dan “het wél weten”., dan kun je immers nog een soort van plannen maken.
    Ik denk veel aan je, deze dagen….x

    Like

  3. Zara

    Het blijft nog onzeker dus voor jullie, wat zwaar allemaal! Gelukkig is er de mogelijkheid voor plasmattransfusies, en hopelijk gaat het lichaam het toch zelf weer ergens oppakken.
    Sterkte, en tequila kan sowieso geen kwaad 😉

    Like

  4. djaktief

    De like die ik plaatste is vooral voor je instelling. Mooie boel moet dat worden met die drank daar bij jullie in huis want op één been kun je niet staan toch of tellen de krukken ook mee. ik besefte gelijk ook weer waarom ik bloeddonor ben. Moeilijk dat afwachten, maar laat het jullie niet gek maken, alhoewel ik besef dat dat makkelijk gezegd dan gedaan is.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

  5. kwan

    Niet weten is zo… Vreselijk! Ik wens jullie veel geduld voor de komende dagen tot einde van de maand.
    Ik heb me maar aangemeld om bloed te doneren, sinds ik dit weet, besef ik pas hoe nodig dat is!!!

    Like

  6. Kakel

    Het wachten en niet-weten maakt een mens radeloos. En al die tijd moet je middelste in het ziekenhuis blijven… Je zal het maar op je bordje krijgen.
    Sterkte en een dikke kus

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s