Maandelijks archief: december 2016

Dag 2016

Dag 2016, je uren lopen dan toch eindelijk naar de laatste minuten toe.
Ik mag wel zeggen dat je een bewogen jaar was. Zo eentje die ik niet snel vergeten zal.

Je gaf me een mijlpaal te vieren, liet me schaterlachen van plezier, bezorgde me slapeloze nachten van zorgen, angst en verdriet.
Je liet me zien wat liefde en vriendschap kan betekenen. Je zorgde ervoor dat ik mijn engelen ontmoette, de mensen die naast me stonden, mij opvingen in de donkerste perioden van jouw tijd.
Je leerde me dat ziekte en onmacht niet alleen maar zwaar en verdrietig hoeft te zijn. Ik ontdekte mijn eigen veerkracht en relativeringsvermogen weer. Ik ging op zoek naar ongekende krachten om me staande te houden en vond deze tot mijn grote verrassing ook. Ik merkte dat ik zoveel meer kan dan ik überhaupt kon vermoeden.

In de stilte herontdekte ik mijn passie voor het fotograferen en schrijvend vond ik mijn weg door jouw dagen heen.

Lang dacht ik dat ik niet geschikt was voor de liefde en vriendschap van vrouwen om mij heen. Ik probeerde ze af te houden, bang om afgewezen te worden. Zij hielden vol en hielden mij vast, net zolang tot ik toe gaf en voelde hoe fijn het eigenlijk is om gekoesterd te worden door hun warme armen.
En daar ben ik zo ontzettend dankbaar voor!

Dag 2016, je was een bijzonder jaar.
Ik laat je – ondanks alles – toch met een beetje pijn in mijn hart los.
Maar ik beloof je dat ik je lessen meeneem naar je nieuwe broer.

Hallo 2017, ik ben er klaar voor!

2017

Advertenties

Lichtpuntjes

Het is nog vroeg als ik naar beneden sluip. Zachtjes, op mijn tenen, want de rest van het huis is nog in diepe rust. Zelfs de hondjes draaien zich nog een keer om in de bench nadat ze met hun staart met één zachte tik tegen de benchrand hebben laten weten dat ze me wel gehoord hebben, maar nog niet klaar zijn voor de ochtendwandeling.

Ik ontsteek de lichtjes in de kerstboom en doe de kleine lampjes voor het raam aan. Ook de kaarsjes voorzie ik van een lichtje. De kerstster in de keuken schijnt zacht op het aanrecht, genoeg om de ketel op het fornuis te zetten voor een potje thee.
Als het gekookte water even later in de theepot zit en ik een beschuitje met blauw/witte muisjes heb gesmeerd, rol ik me op in het hoekje van de bank. Ik trek de wollen deken over me heen en luister naar zachte muziek.

Mijn gedachten dwalen af naar kerstavond.
De rijkdom van een steeds groter wordend gezin overvalt me.
Oudste, middelste met zijn vriendinnetje, jongste met haar liefste, ze waren er allemaal.
Ik keek toe hoe jongste haar oudste broer plaagde, de schoonzoon eventjes serieus met middelste praatte over zijn ziekte en hem toen vriendschappelijk een stompje op zijn arm gaf. Ik genoot van de verliefdheid van middelste en zijn vriendin, de plagerijen van mijn lief en de verhalen van oudste.
En ik besefte me plotseling dat er bij alle angst en zorgen die we hebben ook een heleboel liefde onder de oppervlakte zweeft. Liefde dat op dit soort momenten ineens heel zichtbaar wordt.

En terwijl ik op de bank nog steeds nageniet van deze herinneringen met mijn mok thee is het plotseling net of ik zachte armen om heen voel. Tranen springen in mijn ogen, voorzichtig laat ik me achterover vallen. Een romige geur prikkelt mijn neus en het lijkt alsof ik vleugels hoor klapperen. Een gevoel van geluk schiet door mijn lijf. Ineens weet ik het zeker: alles komt goed met middelste! Misschien niet direct, maar het komt goed.
De armen zijn weer weg, net als de geur, maar de vrede in mijn lijf houdt de hele eerste kerstdag hangen.

En ik vraag me af… zouden engelen dan toch bestaan?

thuis2

Troost

Bijna vier weken is middelste met zijn medicatie bezig. Vier weken waarin ik bij ieder telefoontje van hem steeds weer stiekem hoop dat hij met de mededeling zal komen dat zijn bloedwaarden vanuit het niets omhoog zijn geschoten. Dat zijn lichaam plotseling weer weet wat het doen moet: bloed aanmaken en vooral niet afbreken. Vier weken ook waarin ik de tijd wel vooruit wel duwen omdat de waarden maar steeds zo laag blijven dat de moed me af en toe in de schoenen zakt en mijn vertrouwen op een goede afloop ver te zoeken is.

Misschien is het daarom wel dat ik het gevoel van tijd niet echt helemaal te pakken lijk te krijgen.
Ik zie op de kalender wel dat we al een poosje in december leven, maar toch verrast het me als ik iemand hoor zeggen dat het over twee weken alweer kerst is.

Twee weken. Dat is over veertien dagen dus!

Als de woorden goed tot me doorgedrongen zijn breekt de paniek uit.
Ik moet nog zoveel doen! Op kerstavond zijn alle kinderen met aanhang hier. Dan blijven er ook een paar slapen en ik heb nog niets, maar dan ook niets bedacht of geregeld. Wat gaan we eten? Heb ik nog wel genoeg beddengoed of zijn die tijdens een vlaag van opruimwoede weggedaan? In zak van Max of weet ik veel waar naar toe.

En dan die boom…
Normaal gesproken verheug ik me op de gezelligheid van het optuigen van onze kerstboom. Lichtjes, ballen, ze worden met zorg uitgezocht en in de boom gehangen. Later die de dag volgen dan meestal de andere lampjes. Voor het raam, aan de gevel, in de keuken, je ziet het gezelliger worden.
Dit jaar vind ik het maar een gedoe.
Ik ben moe. Mijn hoofd staat er ook niet naar.

Voor het eerst in mijn leven moet mijn lief me meeslepen om een kerstboom uit te gaan zoeken. Hij belooft zelfs een geheel nieuwe kleur voor in de boom! Het maakt me niet warm of koud.
Als de boom in de kamer staat te acclimatiseren vraag ik me hardop af of het niet gewoon zo kan blijven. Gewoon een boom in de kamer zonder tierlantijnen.
Mijn lief kijkt me verbaast aan en begint dan de lichtjes door de takken te vlechten. Ik kijk van afstand toe, pak mezelf dan bij elkaar en ga aan de slag met de nieuwe ballen.

Halverwege de versieringen doe ik een paar stappen achteruit en bekijk het resultaat.
Best wel mooi eigenlijk.
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en gluur tussen mijn wimpers door naar de vele glitters die in de boom hangen.
‘Niet alleen maar meisjesballen, hoor mama!’
Ik grinnik om de woorden van middelste die plotseling als een echo in mijn herinnering opduiken. Ik pak een stoere bal en hang hem naast het glitterexemplaar. En plotseling begin ik zowaar een beetje zin te krijgen in de kerst.

We hebben het huis vol liefde op kerstavond. Wat een troost!

 

kerst