Onderbuikgevoel

Met de hoorn tegen mijn oor geklemd luister ik naar middelste. Zinnen als ‘… ik krijg nu twee zakken bloed…’, ‘Hb is 4.1’ en ‘… niet zo goed,’ galmen door mijn hoofd. Zijn woorden ‘Ik voel me nu echt heel slecht, mam…’ bombarderen mijn hart en laten alles gehavend achter.

Eventjes sluit ik mijn ogen en ik probeer de bittere smaak van gal weg te slikken voor het zijn weg naar buiten vindt.
Ik wíst het. Ik wist het gewoon. De week ervoor, toen we bij de hematoloog zaten. Ik voelde dat het niet goed was. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik dat toen niet gezegd, geschreeuwd heb. Waarom heb ik mijn mond gehouden? Om de hoop van middelste niet de grond in te boren? Omdat ik vind dat hij zélf moet kunnen aangeven hoe hij zich voelt zonder dat ik hem vertel hoe hij zich zou moeten voelen? Om de arts niet tegen te spreken?
Ik weet het niet, en het maakt ook niet zoveel meer uit nu. Feit is dat zijn bloedwaarden in de week tussen de afspraak en het bloedprikken behoorlijk gekelderd zijn en middelste nu – naar eigen zeggen – een serieus dieptepunt heeft bereikt.

Ik denk aan de woorden van de arts die middelste een paar keer heeft uitgedaagd om te vertellen hoe hij zich voelt. Ik zie de onmacht weer in zijn ogen als middelste keer op keer beweert dat het echt wel goed met hem gaat, dat hij zich prima voelt.
Ook de arts zal af moeten gaan op hetgeen middelste aan hem vertelt.
Het is zelfs een deel van onze opvoeding: laat je niet voorschrijven hoe je je moet voelen, maar voel zelf!
Wat we hier misschien iets te veel onderbelicht hebben gelaten, is dat daarbij goed luisteren naar je onderbuikgevoel, een niet geheel onbelangrijk aspect van dit geheel.

Maar hoe eng is het eigenlijk om naar je onderbuikgevoel te luisteren?
Doe ik dat zelf wel? Duw ik zelf dat onderbuikgevoel ook niet meerdere malen per dag weg omdat het nu eenmaal eenvoudiger is om gewoon niet te luisteren?

Ik denk weer terug aan het gesprek dat ik afgelopen week had met vriendinnen. Dat ging ook over het onderbuikgevoel. Vanwege het verlangen om het zo ongelooflijk verkeerd te hebben. Omdat je jezelf iets toewenst dat leuk, lief, geweldig is, maar wat (als je uitzoomt) eigenlijk helemaal niet zo goed voor je is.
Bij één van hen ging het om een verkeerde liefde, bij mij om de gezondheid van mijn kind.

Ik heb nog heel wat te leren.
Om te beginnen: vriendjes worden met mijn onderbuik.
En dat besluit voelt goed.

reasons

Advertenties

58 gedachten over “Onderbuikgevoel

  1. Oooo, wat VERSCHRIKKELIJK balen!!!!!! Dat gevoel van “hàd ik maar” …… Ik ken het, maar onderbuikgevoel is contraproductief als er niks te doen valt. Het loopt toch zoals het loopt. Doe wat je kan (en je kan veel) en laat over wat niet kan. Je doet het goed meid! Beter kan niet dan er voor je zoon te zijn. Probeer jezelf niet te kwellen met “hàd ik maar”. Denk aan je lieffie….

    Like

    • Je hebt gelijk. Natuurlijk heb je gelijk! Het heeft niet veel zin om in het ‘had ik maar’ te blijven hangen. 🤔
      En ja, het loopt toch zoals het moet lopen… ook daar moet ik op vertrouwen.
      Dank je wel!! 😘😘

      Liked by 1 persoon

  2. Oef… moeilijk hoor. Om op je onderwerp terug te komen, ik en mijn familie hebben daar ook moeite mee. Nare gevoelens, daar geef je niet aan toe, en zeker niet aan jezelf. Maar tegen een arts die serieus wil weten hoe je je voelt omdat je daar nu eenmaal meer informatie mee verschaft, dat is toch wel handig…

    Like

  3. Ik heb in al die jaren wel geleerd dat het onderbuikgevoel het vaak wel bij het rechte eind heeft. Een soort zesde zintuig. Volgens mij heel erg genegeerd.
    Ik wens jullie heel veel kracht in deze waardeloze tijd… ❤

    Like

  4. Oooh shit. Ik kan me een beetje voorstellen wat er zo in jullie omgaat. Maak jezelf en je zoon geen verwijten want dat is zinloos. Het klinkt misschien gek maar ook ziek zijn moet je leren net zoals buddy zijn bij de dokter. Je zoon zal hierdoor anders handelen en jij ook. Veel sterkte en ik steek hier een lichtje op voor jullie.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

  5. Wat erg. Kan alleen maar meevoelen. Ik was even op bezoek bij mijn oude collega’s, waarvan één een kleindochterje heeft van nog geen jaar die een bloedafwijking heeft. Iets van xterra cytosine??. Het kleintje krijgt regelmatig bloedtransfusies en de hoop is toch dat ze er overheen groeit. Ik hoop zo dat het lichaam van jouw zoon ook sterker wordt.

    Like

  6. Je ziet het, je hoort het, je voelt het, je weet het… en ondertussen….
    ondertussen sta je ook in de overlevingstand lieve Gwennie, vraag je meer van jezelf dan je wellicht ooit voor mogelijk hield, ben je sterker dan je ooit had gedroomd en wens ik je dus ook alle troost en kracht toe…en blijft mijn kaarsje branden xxx

    Like

  7. Ach, wat erg…..heel veel sterkte voor jullie allen!
    (het onderbuiksgevoel of niet pluis gevoel, is in mijn vakgebied, verpleegkunde, wel degelijk een extra “parameter” die gescoord mag worden, naast alle “gewone para meters” als bloeddruk labwaardes etc etc….waar ik alleen maar mee wil zeggen dat zelfs de wetenschap er grote waarde aan hecht)
    Maar ik hoop zo dat het snel echt weer beter gaat!
    Liefs,
    Sillie

    Like

  8. Jij leert hiervan, maar waarschijnlijk je zoon ook. Het kan bijna niet dat hij zich niet beroerd voelde met zo’n laag Hb. Maar goed, buiten dat hoop ik dat er een omslag gaat komen en hij gaat herstellen. Kus!

    Like

  9. Ik blijf het net als jij een heel lastig onderwerp vinden dat onderbuik gevoel, je kunt er zo naast zitten en soms ook zo goed. De vragen die je jezelf dan kunt stellen, op welk gebied dan ook… Sterkte met alles lieverds!

    X

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: