Maandelijks archief: maart 2017

Plan B

Toen ik bijna 28 jaar geleden voor het eerst moeder werd had ik geen idee. Ik deed maar iets, gewoon op gevoel. Beetje kroelen, verzorgen, in het bad doen, melkflesje geven, fruithapje erbij, voorlezen, knuffelen en zorgen dat er voldoende geslapen werd. Tot mijn grote verbazing groeide het baby’tje uit tot een peuter. De peuter werd een kleuter. En ik vond het geweldig!
Toen nummer twee zich aankondigde was ik dan ook de koningin te rijk. Nog zo’n kindje dat je van alles kunt leren, dat zijn armpjes om je heen slaat na een eerste schooldag en dan zachtjes zegt: Ik vind jou veel liever dan de juf. Je ruikt ook lekkerder.
Een moederhart kan van minder smelten.
We wilden nog wel graag een derde. Ruimte genoeg in dat moederhart van mij.
Niet veel later diende nummer drie zich aan. Mijn droom was uitgekomen: twee zoons en een dochter, rijkdom ten top.

28 jaar geleden had ik echt geen flauw idee.

Geen idee dat zoveel liefde ook zoveel pijn kan doen. Angst en bezorgdheid met zich kan meebrengen. Zeker nu één van drie zo ontzettend ziek is.

Afgelopen donderdag ging ik voor de verandering nu eens niet met middelste, maar met oudste en jongste naar het ziekenhuis. De afspraak om te praten over hun donorschap was eerder deze week gemaakt. Op de dag dat middelste definitief te horen had gekregen dat de medicatie niets zou doen voor hem. De dag dat verteld werd dat stamceltransplantatie echt de enige oplossing voor hem zou zijn. De levensreddende oplossing.
Wat onwennig keken broer en zus rond op de afdeling waar middelste ondertussen kind aan huis is geworden. De afdeling waar chemokuur en Prednison hand in hand gaan. Het besef hoe ziek hun broer eigenlijk is, drong op dat moment misschien pas goed tot ze door.

Bij de intake werd de procedure nog eens goed doorgesproken. Middelste behoort helaas tot de weinige patiënten die niet met behulp van geoogste stamcellen uit het bloed kunnen worden geholpen (bijna 90% van alle stamceltransplantaties). Hij kan alleen genezen door transplantatie van puur beenmerg. En dus zal de donor (misschien oudste of jongste dus) onder narcose moeten. Een volle liter beenmerg zal door twee hematologen uit de bekkenbeenderen verwijderd worden om het vervolgens bij middelste door middel van een infuus in te brengen.

De schok voor mij was enorm. Dat betekent dat ik bij een goede match van oudste of jongste niet één maar twee kinderen in het ziekenhuis zou hebben liggen!

Jongste en oudste twijfelden echter geen moment.
‘Mam, wij gaan ervoor. Dat zou hij ook voor ons doen. We hopen echt op de goede match!’

En weer bedacht ik me: 28 jaar geleden had ik geen flauw idee hoeveel liefde er in een mens kan zitten. Moeder en kind, broer en zus.

Ik ben er nog steeds wat stil van.

Advertenties

Niemandsland

Afgelopen woensdag kwam het gevreesde telefoontje.
‘Mam, de dokter heeft mij vanmiddag gebeld. Het gaat niet goed. Dat zeggen ze nu ook allemaal in het team. De medicatie slaat niet aan, doet in ieder geval niet wat het had moeten doen. Maandag moet ik naar het ziekenhuis komen…’
Ik ben even stil. Laat de woorden tot me doordringen en weet in een split second: dit is het moment waarvan ik altijd heb geweten dat zou komen. Dit is precies waar ik zo’n zes weken geleden op aanstuurde, toen ik ongelovig naar de woorden van de hematoloog had geluisterd, en wat iedereen toen van tafel schoof.

Ik haal diep adem en vraag dan: ‘Wat gaat er gebeuren maandag?’
‘We gaan het volgende plan bespreken.’
‘Stamceldonatie.’ Het woord botst door mijn mond en rolt over mijn lippen de buitenwereld in. In mijn keel blijft de klank na-echoën. Wrang, bitter en vol scherpe randen.
Middelste hmmmmt wat door de telefoon, schraapt dan zijn keel en zegt alleen maar: ‘Ja.’
‘Hij heeft trouwens ook gezegd dat het goed zou zijn als mijn ouders mee zouden komen naar het gesprek. Bij deze dus,’ vervolgt hij dan. Het klinkt onhandiger dan hij bedoelt en ik herken angst en onzekerheid in de klank.

We praten, bevragen elkaar en hangen dan op met de woorden: ‘Ik hou heel veel van je, middelste.’ ‘Ik hou ook van jou, mam.’

En nu zitten we dus in een soort van niemandsland.
Tussen boodschap en afspraak in.
En gek genoeg kan ik in dit stukje niemandsland mijn rust vinden.

Er gaat iets gebeuren, maar nu nog even niet…
Een zware behandeling gaat starten, maar nu nog even niet…
We gaan zwemmen in plaats van watertrappelen, maar nu nog even niet…
We hebben nog even een weekend om onze ogen te sluiten, een weekend om net te doen of het er niet is.

Een weekend in niemandsland.
Heel eventjes nog…

Ik pas!

Ergens in de afgelopen weken besloot ik: ik ga eens een maand zonder alcohol doen. Want hoe moeilijk zal dat nu zijn?Zoveel drink ik volgens mij nu ook weer niet. Bovendien, sinds ik de aflevering heb gezien over het onderzoek dat is gedaan door de Radboud Universiteit over de (positieve!) gevolgen van zo’n alcoholvrije maand, wil ik dat zelf ook weleens uitproberen.

Ik bekeek mijn agenda eens goed om het juiste moment uit te zoeken voor dit experiment (heel veel feestjes in die tijd leek me nu ook weer niet heel aantrekkelijk) en besloot toen in een onbewaakt ogenblik dat de vastentijd een prima alcoholvrije periode zou moeten zijn. Niet omdat ik nu zo gelovig ben, maar ik vond het wel passend. Jezus dronk immers ook altijd wijn, maar die 40 dagen in de woestijn zal hij vast alleen maar wat water voor handen hebben gehad.

En zo geschiedde…

Dinsdag 28 februari: Hoewel de vastentijd morgen pas officieel begint, vind ik het zonde om vandaag nog een fles wijn open te trekken voor bij het avondeten. ik begin gewoon vandaag al. Een dag extra, hoe sterk is dat?

Woensdag 1 maart: officieel van start, maar ik heb er dus – zoals gezegd – lekker al een dag opzitten. Man, wat ben ik gezond bezig!

Donderdag 2 maart: Zie je wel, het valt echt wel mee. In plaats van het wijntje bij het eten of een lekker biertje drink ik water of Sinas. Het eten smaakt er niet minder door en ik voel me reuze gezond!

Vrijdag 3 maart: weekend! Dat vieren we met een glaasje… water. Hmmm, voor het eerst drink ik tegen heug en meug mijn glas water bij mijn. sport Spaghetti. Spaghetti! Ik bedoel… dat vráágt gewoon om een glas wijn! Toch..?

Zaterdag 4 maart: hiep, hiep hoera voor jongste! Om te vieren dat ze 23 is geworden gaan we lekker sushi eten met haar en vriendje. Het normaal gedronken biertje vervang ik door Tonic en dat is best wel lekker. Wel gek om te proosten op haar zonder dat biertje of wijntje…

Zondag 5 maart: Het is mooi weer en dus gaan we 10 kilometer wandelen. Halverwege drinken we een kop koffie en trakteren we onszelf op een Belgische wafel met warme kersen en slagroom. Het leven is goed! Ik mis de alcohol niet.

Maandag 6 maart: de makkelijkste dag van de week om geen alcohol te drinken volgens mij. Hoewel mijn lief het daar niet mee eens is. Het is zijn koordag en dan wordt er altijd een biertje gedronken achteraf. Hij is dus vroeg thuis…

Dinsdag 7 maart: Druk, druk, druk! Pas in bed bedenk ik me dat ik niet eens aan wijn of bier gedacht heb. Nou ja, op dat moment dus. Maar dat telt niet voor mij.

Woensdag 8 maart: Middelste heeft weer bloed moeten prikken en de uitslag was ronduit slecht. Sinds november niet meer zo laag geweest qua bloedplaatjes. Een infuus moet de boel weer oppeppen. Ik heb een borrel nodig!

Donderdag 9 maart: Natuurlijk heb ik die borrel niet genomen, maar man-o-man wat had ik er behoefte aan! Zou ik een ‘ik-drink-problemen-weg-drinker’ zijn? Een glas wijn als een soort van troost?

Vrijdag 10 maart: Zou alcoholvrij bier nu wel mogen? Een Radler 0,0% is best wel lekker, weet ik uit ervaring. Ik doe het toch maar niet.

Zaterdag 11 maart: De finale van ‘De Mol’ op tv! Lekker wat borrelnootjes en een bakje chips binnen handbereik. Ik gluur naar mijn glas Rivella en vraag me af of ik mijn uitdaging misschien niet een beetje moet aanpassen naar: door de weeks niet meer drinken. Alleen in het weekend mag het wel.
Mijn lief kijkt me vernietigend aan. ‘Afspraak is afspraak, we gaan volhouden!’
Ik zucht en klink op het leven.

Het blijkt toch moeilijker dan ik gedacht had. Twaalf dagen onderweg en nu al aan het twijfelen.
Nog 28 dagen te gaan. Misschien dat ik toch de 40dagen-challege ga aanpassen naar de 30dagen-vorm.
Het gaat om het idee tenslotte.

Wintersalade

Als kind was het avondeten altijd vrij eenvoudig. In de zomer werd er veel sla gegeten (en dan de doodordinaire kroppen,  natuurlijk), in de winter stond er vaak stamppot op het menu, in de herfst geurde het huis naar stoofpeertjes en in de lente aten we spinazie, witlof of andijvie. Pas ergens tegen de tijd dat ik een tiener werd veroverde de Italiaanse keuken meer en meer terrein en werden onze maaltijden afgewisseld door spaghetti, macaroni of lasagne.
Toen ik op mezelf ging wonen breidden de gerechten zich steeds vaker uit richting het exotische, maar in één ding bleef ik trouw: salade in de zomer, stamppot in de winter.

Nu wil het toeval dat mijn lief gek is op salade. Ik heb liever warm eten. Zeker als het winter is!
Toch zijn er een paar salades waar ik me gedurende de wintertijden weleens aan waag.

Zo ook deze uit het kookboekje van Carlo Kool:

Salade van verse spinazie en gerookte kip (voor 2 personen en in 15 minuten klaar!)

Ingrediënten

200 gram verse spinazie
1 avocado
handje (zwarte) olijven, zonder pit, doormidden gesneden
6 stuks zongedroogde tomaten, fijngesneden
1 courgette
250 gram gerookte kip, in reepjes gesneden
flinke hand cashewnoten
1 eetlepel grove Italiaanse kruiden
1 theelepel grove mosterd
2 eetlepels olijfolie
1 eetlepel agave siroop
1 theelepel (groene) pesto

Doe de spinazie in een grote kom. Snijd de avocado doormidden, verwijder de pit en lepel hem uit zijn schil. Dan het vruchtvlees in stukjes snijden. Voeg de olijven toe, net als de zongedroogde tomaten.
Maak een dressing van de Italiaanse kruiden, mosterd, olijfolie, agave siroop en pesto.
Snijd de courgette in blokjes.
Zet een grote pan (of wok) op het vuur met een scheut olijfolie. Roerbak de courgette en gerookte kip.
Schep dit bij de salade en roer dit goed door.
Rooster nog even in de pan een minuutje (of twee) de cashewnoten, zodat ook deze lekker warm zijn.
Voeg de cashewnoten toe aan de salade en roer de dressing erdoor.

Heerlijk!! (zelfs in de winter)

spinaziesalade