Niemandsland

Afgelopen woensdag kwam het gevreesde telefoontje.
‘Mam, de dokter heeft mij vanmiddag gebeld. Het gaat niet goed. Dat zeggen ze nu ook allemaal in het team. De medicatie slaat niet aan, doet in ieder geval niet wat het had moeten doen. Maandag moet ik naar het ziekenhuis komen…’
Ik ben even stil. Laat de woorden tot me doordringen en weet in een split second: dit is het moment waarvan ik altijd heb geweten dat zou komen. Dit is precies waar ik zo’n zes weken geleden op aanstuurde, toen ik ongelovig naar de woorden van de hematoloog had geluisterd, en wat iedereen toen van tafel schoof.

Ik haal diep adem en vraag dan: ‘Wat gaat er gebeuren maandag?’
‘We gaan het volgende plan bespreken.’
‘Stamceldonatie.’ Het woord botst door mijn mond en rolt over mijn lippen de buitenwereld in. In mijn keel blijft de klank na-echoën. Wrang, bitter en vol scherpe randen.
Middelste hmmmmt wat door de telefoon, schraapt dan zijn keel en zegt alleen maar: ‘Ja.’
‘Hij heeft trouwens ook gezegd dat het goed zou zijn als mijn ouders mee zouden komen naar het gesprek. Bij deze dus,’ vervolgt hij dan. Het klinkt onhandiger dan hij bedoelt en ik herken angst en onzekerheid in de klank.

We praten, bevragen elkaar en hangen dan op met de woorden: ‘Ik hou heel veel van je, middelste.’ ‘Ik hou ook van jou, mam.’

En nu zitten we dus in een soort van niemandsland.
Tussen boodschap en afspraak in.
En gek genoeg kan ik in dit stukje niemandsland mijn rust vinden.

Er gaat iets gebeuren, maar nu nog even niet…
Een zware behandeling gaat starten, maar nu nog even niet…
We gaan zwemmen in plaats van watertrappelen, maar nu nog even niet…
We hebben nog even een weekend om onze ogen te sluiten, een weekend om net te doen of het er niet is.

Een weekend in niemandsland.
Heel eventjes nog…

Advertenties

70 gedachten over “Niemandsland

  1. u

    Nu rust in Niemandsland. Straks wellicht energie omdat er daadwerkelijk wat gebeurt. Jullie zitten er samen in en kunnen daardoor iedere fase aan; op een manier die bij die fase zal passen. Hang nog even lekker rond in Niemandsland en heel veel sterkte straks in de halte na Niemandsland.

    Like

  2. Lotus Lilly

    Wat zat je moederhart al in de goede richting te denken. Wat erg dat je gelijk hebt gekregen 😦 Ik weet niet wat ik moet zeggen, want ik vind het erg heftig voor jullie. Ik zend warme groeten vanaf hier naar jou en wens je heel veel sterkte xx

    Like

  3. djaktief

    Je gevoel had het bij het juiste eind….toitoi met de weg die jullie op gaan… ik denk aan jullie en steek een kaarsje op en hoop dat het licht en warmte geeft.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

  4. Kakel

    Ik heb geen woorden voor je teleurstelling. Verstandig om even rust te nemen voordat een nieuw plan van aanpak start. Automatisch voel jij wat je nodig hebt. Luister wat vaker naar je gevoel…. Moeders kennen hun kind beter dan alle artsen bij elkaar.
    Een dikke digitale knuffel ♥

    Like

  5. Soof

    Niemandsland, onzekere schijnveiligheid waar je voor nu even je rust kan vinden.
    Het zal zwaar worden, maar dat was het nu ook al.
    Ik hoop en bid dat dit de stap naar genezing zal zijn voor middelste.
    Denk aan je/jullie!
    Xxx

    Like

  6. Mrs. T.

    Ik herken het gevoel. Duidelijkheid nu. En er wordt straks iets echt concreets gedaan. Hoe moeilijk en akelig en naar dan ook allemaal: er wordt iets gedaan. Veel sterkte.
    Gelukkig hebben jullie elkaar.

    Like

  7. Willem Boselie

    Lieve Gwennie, veel kracht en wat nogal meer om deze boze droom te boven te komen. Voor jullie allen. Misschien niet de juiste woorden maar oprecht gemeend.

    Like

  8. baasbraal

    Pfffffffft, MEID! Je dacht hem kwijt te zijn, hebt hem weer teruggekregen en nu, nu gaan jullie gezamenlijk door diepe dalen……. Even in Niemandsland blijven voor een diepe inademing en dan SAMEN dit onder ogen zien en bevechten! Ik denk aan jullie liefjes en ik bid voor jullie…….

    Like

  9. lia

    Ik vind het zo heftig, en heb zo met je te doen. En ook met je middelste, want reken maar dat het heel veel met hem doet. Hoop op een succesvol vervolg.
    Dikke knuffel. 😚

    Like

  10. Ella

    Ik ben per toeval op je blog beland! Heb geen woorde voor … Ik leef met jullie mee! Mijn man precies 10 jaar geleden heeft Non Hodgkin’s gehad. Hij is genezen! Jouw zoon zaal ook genezen, jullie moet alleen geloven in de kuur! Alles zal goedkomen! Sterkte!

    Like

  11. huizehens

    Lieve Gwennie,
    Laat mij dan maar bidden…voor heel veel engelen, die je in dit niemandsland, voelend als schijnveiligheid, jouw die veiligheid bieden die je nodig hebt. Dikke knuffel xx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s