Pantser

‘Tja, ik weet het ook niet…’
De huisarts staat achter me en duwt eens op de ene schouder, trekt aan de andere, laat me mijn hoofd buigen van voor naar achter, van links naar rechts.
‘Maar ik heb echt pijn. Niet altijd, maar bij bepaalde bewegingen.’ Ik reik met mijn linkerarm naar het plafond en krimp dan in elkaar van de pijn. ‘Dit verlamt me gewoon,’ kreun ik.
‘Je gaat maar eens naar de fysio toe,’ besluit de arts dan. ‘Ik vermoed een ontsteking in je schouder, maar nu het koelen en de ontstekingsremmers niet lijken te helpen moeten zij maar verder naar je kijken.’
Ik knik, vind alles goed ondertussen, want al maanden slaap ik slecht van de pijn in mijn schouder.

Als ik een paar dagen later op de behandeltafel van de fysio kruip nadat ze heeft toegekeken hoe ik op een wel heel speciale manier mijn trui uittrek, laat ze me na een paar oefeningen op mijn buik liggen.
‘Ik doe heel zachtjes, maar als het pijn doet moet je het direct zeggen,’ waarschuwt ze me.
Ik mompel wat door het gat van de behandeltafel. Dan houd ik mijn adem in.
‘Auw…’ kreun ik. Ik probeer me nog iets verder in de tafel te drukken. ‘Auw…’ zeg ik nog een keer, wat harder nu.

Ik kan haar niet zien, maar ik voel bijna hoe ze haar hoofd schudt.
‘Je hebt geen spieren meer in je schouders, het is gegoten beton geworden. Stevig genoeg om alle zorgen van iedereen met gemak op je schouders te dragen.’
Ze kent het verhaal van afgelopen jaar door de intake en heeft beloofd dat het goed komt met de schouder, met de pijn. Niet snel, maar het komt goed.

Na de behandeling kom ik overeind en ga vervolgens bijna tegen de vlakte. Duizeligheid overvalt me en ik weet niet hoe snel ik moet gaan zitten.
Een glas water en wat bezorgde klopjes verder sleep ik me naar huis. Naar de hete douche om dan mijn bed in te kruipen. Ik slaap tien uur aan een stuk en word wakker met spierpijn door mijn hele lijf. Gelukkig had ze gewaarschuwd, dus ik neem het als zijnde ‘normaal’.

In de loop van de week ga ik steeds heftiger dromen. Verwerken, bedenk ik me met mijn psychologisch inzicht van de koude grond.
En dan neem ik een besluit.
Ik ga hulp zoeken. Hulp om te verwerken. Want de tranen waar ik zo naar snak blijven uit. Mijn versnellingsbak lijkt kapot. Ik kan tenminste de terugschakeling niet vinden van zijn zes naar z’n drie. Vier misschien… Ik blijf maar rennen om niet te hoeven nadenken. Dat ben ik gewend van het afgelopen jaar.
Maar op die manier mis ik teveel van de omgeving. Van het geluk dat het nu echt heel veel beter gaat met middelste. En vooral van mezelf.

Tijd om mijn pantser uit te gaan doen dus.
Voor het รฉcht te laat is…

Advertenties

38 gedachten over “Pantser

  1. Helena Linneweever

    Of, lieve jij, wat dacht je ervan dat panters in te ruilen voor een mooie, wapperende jas, die net even eenvoudiger uit- en aan kunt trekken, indien nodig *knipoog*. Dikke knuffel en ik wens je uiteraard de hulp(gever) die je meer dan verdient! xx

    Like

  2. Janny Bouwman

    Lieve Gwen, goed dat je hulp zoekt. Als je zo lang gespannen bent geweest is natuurlijk ontspannen lastig geworden. Hoop dat je vindt wat je zoekt en dat alles, in je hoofd en in je lichaam, weer gaat functioneren zoals het moet. Veel sterkte!

    Like

  3. Soof

    Heel verstandig! Je lijf is in een kramp geraakt waar je niet uitkomt zonder de oorzaak aan te pakken (sprak zij uit ervaring). Ik lag begin van โ€˜t jaar als een foetus in bed en kon geen kant meer op. Ik wens je een goede therapeut en een spoedig herstel! {hug}

    Like

  4. Sandra

    Lief, dapper mens. Je hebt alle zorg zo lang gedragen dat je niet meer weet hoe je moet loslaten.
    Een wijs mens ben je ook omdat je voelt dat je dit niet alleen kan en hulp vraagt.
    Dikke knuffel voor jou!

    Like

  5. Marjan

    Hele goede beslissing Gwennie. Je moet goed voor jezelf zorgen.
    Ik heb afgelopen jaar hulp gezocht bij een psycholoog, nooit eerder naartoe geweest. En het heeft me zo goed gedaan.
    Achteraf stom dat ik er zo lang tegenaan heb lopen hikken..
    Sterkte ๐ŸŒน

    Like

  6. Rian

    Knap om dit te uiten Gwennie. Als het leven moeilijk wordt, is een pantser veilig (en vaak nodig). Maar nu alles om je heen rustiger wordt, mag je zelf ook weer zachter worden, het pantser laten oplossen en je prachtige zachte zelf laten zien. We weten wel hoe sterk je kunt zijn. โค๏ธ๐Ÿ’‹

    Like

  7. petra

    Lieve Gwennie, wat heb je dat weer mooi opschreven. Nu is het tijd voor jezelf, je lichaam roept ook jou terug. Het komt zeker goed, maar laat je nu maar eens goed verwennen en alle aandacht aan jou geven. Dikke knuffel!

    Like

  8. Kakel

    Ach lieverd toch. Het hele afgelopen jaar heb je alleen maar aan je kind gedacht en jezelf voorbij gelopen. Ik vind het ongelofelijk dapper dat je hulp gaat zoeken. Werken aan jezelf is het moeilijkste wat er is maar je kunt het.
    Dikke knuffel (voorzichtig…) โ™ฅ

    Like

  9. Corine

    Op zich allemaal heel logisch hรจ, de spanning en het verdriet verstrakken je hele lijf.. O en wat herken ik het dat de tranen niet komen, terwijl je het gevoel hebt dat je overloopt.. Lieve Gwen, het komt goed! Je werkt eraan, geduld.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.