Categorie archief: Boeken

Signalen

Bij het binnenkomen schuifelt hij voor me uit. Zijn rollator dient als steun en boekenkar. In zijn korte broek, overhemd met korte mouwen en de haren in de war valt hij op tussen alle mensen die de regendruppels van hun jas en paraplu afschudden.
Als we allebei binnen zijn loop ik hem voorbij, naar de boekenkast waar de gereserveerde boeken staan te wachten om opgehaald te worden. Ik vis mijn boek van de plank en slenter dan naar de grote tafel waar de aanbevolen boeken van dat moment liggen uitgestald. Mijn lief is op zoek naar een eigen boek en dus heb ik alle tijd om op mijn gemak rond te snuffelen.

Ongemerkt loop ik in de richting van het uitleenplein. Daar is de mogelijkheid om je boeken af te stempelen.
Ik blader wat in een boek dat al eerder mijn aandacht had getrokken, maar wat ik iedere keer weer terug heb gelegd, als ik hem opnieuw zie. Zittend op zijn rollator scant hij zijn boeken en drukt dan op de knop om zijn bon uit te draaien.
Een piepklein papiertje rolt uit het apparaat. Zonder op of om te kijken zegt de man hardop: ‘Is de rol op of zo? Hallo?’

Ik loop naar hem toe en tuur in de printer.
‘Ja, de rol is op ben ik bang,’ zeg ik hem dan.
‘Hmmm, dan moet ik maar onthouden wanneer de boeken weer terug moeten,’ moppert hij een beetje.
Ik grinnik. ‘U kunt het ook opschrijven,’ stel ik voor.
Hoofdschuddend staat hij op. ‘Nee, ik schrijf al genoeg. Ik ben schrijver, weet je. Ik lees niet alleen boeken, ik schrijf ze ook.’ Zijn ogen vinden de mijne en verrast kijk ik in een paar heldere ogen die mij strak aankijken.
‘Voor mijn boeken kom ik hier vaak om dingen uit te zoeken, te ontdekken hoe het precies zit. Het moet natuurlijk wel kloppen wat ik schrijf.’

Hij schuifelt mij voorbij als ik hem antwoord geef. ‘Daar heeft u gelijk in. Het moet wel kloppen wat je schrijft…’
Ik kijk hem na.
Dan draait hij zich om. Met een korte knik naar het boek dat ik op dat moment in mijn handen heb zegt hij plotseling: ‘Moet je ook doen, schrijven. Is leuk hoor! En volgens mij kan jij dat best…’
Verbouwereerd staar ik naar het boek in mijn handen. Als ik nog iets wil zeggen tegen hem is hij echter al verdwenen.

Ik knipper een keer met mijn ogen en vraag me af hoe de man de bibliotheek zo snel heeft kunnen verlaten. Zojuist liep hij niet sneller dan een slak met vertraging. Het boek neem ik mee naar huis. Ik kan er niets aan doen dat ik een beetje van slag ben van deze ontmoeting en dat ik me steeds meer afvraag of dit gesprekje wel heeft plaatsgevonden of dat ik het gedroomd heb…

Advertenties

Stapelen

Naast mijn bed staat een stoel die nog stamt uit het tijdperk dat ik tiener was. Op deze stoel hangen niet alleen kleren (veel minder dan in die tienertijd overigens!), ook boeken en tijdschriften liggen er opgestapeld (ongeveer net zoveel als in diezelfde tienertijd… 🙂 ).

Ik stapel boeken en tijdschriften.
Niet alleen op die stoel. Nee, ik stapel overal. Het Zweedse krukje in de keuken, de onderplank van de salontafel, het wijnrek op de plek waar eigenlijk glazen horen te staan, zelfs het ieniemienie bureautje op zolder van datzelfde Zweedse warenhuis als het krukje in de keuken, allemaal zijn het plekken waar je mijn boeken en tijdschriften vindt.
Tot grote wanhoop van mijn lief.
Ik denk dat als je aan hem vraagt of er iets is wat hij aan mij zou mogen veranderen, dat het het stapelen van boeken is misschien. Of liever gezegd, het NIET meer stapelen van dit soort dingen.

Tot mijn grote verrassing heeft oudste dat stapelen van mij geërfd. Als hij in huis is geweest vinden we overal stapeltjes terug. Andere stapeltjes dan die ik maak, maar toch… het blijven stapeltjes! Middelste en jongste houden niet van lezen. Het stapelen is dus – zover ik weet – aan hen voorbij gegaan. Gelukkig voor hun partners, zou mijn lief verzuchtten.

Begin van dit jaar besloot ik een project te starten. 52 boeken van 52 genres lezen voor het eind van het jaar.
Mijn lief rolde een keer met zijn ogen toen ik dit met hem deelde. Hij zag de bui al hangen, nóg meer stapeltjes en de bijbehorende excuses.
Halverwege het jaar ging de planning de mist in.
Het leven werd opgeslokt door middelste en zelfs mijn gebroken voet kon niet de rust in mijn hoofd terugbrengen om de lijst met te lezen boeken af te maken. Ik las wel, heel veel zelfs, maar het waren niet de juweeltjes die ik begin van het jaar bij elkaar had gezocht.
Wat las ik dan wel?

1. De geheime brief – van Barbara Taylor Bradford. Is dit een aanrader? Hmmm… niet haar beste boek! Maar het leest wel makkelijk.
2. De vijfde berg – van Paulo Coelho. Leuk boek, maar het deed me niet zoveel als de Alchemist. Dat vond ik echt een bijzonder boek!
3. De wandelaar – van Adriaan van Dis. Erg leuk boek, zeker voor Parijsliefhebbers! Maar ik hou van Adriaan, dus dat is makkelijk gezegd.
4. De middagvrouw – van Julia Franck. Mooi boek! Heftig boek ook. Een aanrader wat mij betreft!
5. Miracle morning – van Hal Elrod. Inspirerend boek, waarbij je je passie in je leven een positieve draai geeft zonder direct je baan op te zeggen of andere drastische stappen te nemen. Het enige is dat je iets vroeger moet gaan opstaan, maar gek genoeg doe je dat zonder veel morren en met best wel plezier. Aanrader dus!
6. Van je familie moet je het hebben – van David Sedaris. Hilarisch! Herkenbaar. Erg leuk. Absoluut een aanrader. Overigens wel een boek van mijn samengestelde lijst, met dank aan Beaunino!
7. Je leven schrijven – van Julia Cameron. Als fan van haar is ook dit boek een aanwinst waar je regelmatig in blijft bladeren, op zoek naar inspiratie. Voor alle schrijvers onder ons zeker een leuk boek.
8. De oorsprong – van Diana Gabaldon. Ineens lag hij daar in de winkel! Iedere fan van ‘De Reiziger’-cyclus zal hem willen lezen. Wel wat dun en in groot letterformaat geschreven, dus in een goed uur heb je hem alweer uit. Dat is een tegenvaller als je de dikke pillen van haar gewend bent…
9. De mooiste dochters van de hele wereld – van Martin Bril. Zonder Bril geen lezen en dus lees ik hem tot in het eind van mijn dagen vermoed ik. Heerlijk!
10. Boeddha in 5 weken – van Giulio Cesar Giacobbe. Erg leuk. Fijn dat het een dun boekje is.
11. De moed van imperfectie – van Brené Brown. Herkenbaar. Veel O-ja-effecten!
12. Passie & Liefde – Isabel Allende. Mooie korte verhaaltjes van een groots schrijfster!
13. Een Parijse affaire – van Tatiana de Rosnay. Schrijfster van ‘Haar naam was Sarah’. Need i say more? Lezen!!
14. Reizen zonder John – van Geert Mak. Geweldig boek! Zeker als je in the States bent geweest. Herkenbaar, maar vooral erg goed!
15. Zolang er sterren aan de hemel staan – van Kristin Harmel. Ik kwam er niet doorheen… Ik heb het echt geprobeerd, maar het lukte me niet! Ondanks alle lovende verhalen die ik overal las. Misschien niet mijn boek, maar hé, dat moet je vooral niet tegenhouden om het wel te lezen. De meeste mensen vinden het wel goed namelijk!

Kom ik met deze lijst aan die 52 boeken? Volgens mij niet. In ieder geval heb ik al die genres maar even losgelaten.
Ik lees en dat is voor mij het belangrijkste!

Welk boek heeft het meeste indruk op je gemaakt dit jaar?

boeken2016

Nederlandse literatuur #11 en #12

Afgelopen weken las ik twee boeken van mijn literatuurlijst Nederlands.
Huh? Literatuurlijst Nederlands? Terwijl ik al 50 ben en al lang, heel lang geleden ben geslaagd voor mijn eindexamen? Nou ja, niet écht voor mijn literatuurlijst natuurlijk. Ik zou bijna zeggen: godzijdank! Er is in mijn leven maar één periode geweest waarbij ik het lezen vervloekte en dat was tijdens mijn examenjaren. Bijna, bijna was ik bang dat dit mijn hele leven zou blijven, maar gelukkig kwam de liefde voor het lezen na die moeizame jaren van verplichte kost weer terug. Toen kon ik weer lezen wat ik gewoon graag las!
Goed.
Afgelopen week las ik dus twee Nederlandse Literatuurschrijvers, met een hoofdletter L.
Eerst worstelde ik mezelf door Connie Palmen heen, met haar laatste boek: Jij zegt het. En een worsteling was het. Louter en alleen het gevoel van: ik zál je lezen, hoe dan ook!, voorkwam dat ik het boek niet de hoek insmeet. Niet dat Conny niet kan schrijven… O nee, het is literatuur van de bovenste plank! En daar zit nu juist het probleem. Ik ben blijkbaar geen lezer voor die bovenste plank. Sommige zinnen duurde een halve bladzijde lang en dan nóg wist ik niet precies wat ik gelezen had. Op zich intrigeerde het verhaal me wel. Het huwelijksleven van Sylvia Plath en Ted Hughes beschreven door de ogen van Ted, die nu gewoon al jaren dood is. Je moet het maar kunnen (en durven!) zo over een leven te schrijven, terwijl je de man van z’n lang-zal-ze-leven nooit ontmoet, laat staan gesproken hebt! Groot voordeel van dit boek is misschien wel dat ik veel nieuwe (Nederlandse) woorden heb geleerd. Groot nadeel is dat die woorden zo moeilijk zijn dat ik de helft alweer vergeten ben.
Al met al een boek waarvan ik blij was dat ik de laatste letter gelezen had en hem weg kon doen!

connie

Toen was het tijd voor Adriaan van Dis met zijn laatste boek: Ik kom terug.
Adriaan leest fijner. Makkelijker. Herkenbaarder. Hoewel dat laatste is misschien niet voor iedereen zo is.
Adriaan schrijft vanuit zijn Indische achtergrond en dat is voor mij erg herkenbaar, iets dat niet voor iedereen zal gelden dus.
Ik heb al meer van hem gelezen, met heel veel plezier, zodoende had ik wel zin in dit exemplaar.
Het hele stervensproces van zijn moeder wordt door hem op een intense, soms hilarische manier beschreven. De wens van zijn moeder om dood te gaan wordt bijna een bevel.

‘… Op een kronkelweg gaat de telefoon en ik schrik uit mijn autodromen. Mijn moeder roept me naar het heden: ‘Indië houdt me zo wakker.’ En of ik de volgende keer bonbons mee wil nemen. Ik zet de auto aan de kant en neem haar bestelling op: pistachetruffels, kaasvlinders, amandelkrullen, die lekkere van Huize van Laack – de hofleverancier.
Ja, majesteit.
‘En pillen? Denk je nog aan de pillen. Of zullen we naar Zwitserland gaan?’
Hè, ja, gezellig sterven in een hotelbed met een zak over je kop.
Twee reeën steken de weg over – hun oortjes trillend, gespitst op onraad.
Horen ze haar stem? Haar dwingende stem: ‘Doe iets, doe iets.’
Ik geef geen antwoord. Ze smijt de hoorn erop.
Ik zal haar verlossen. Verlossen van verhalen, en als ik flink ben zal ik haar verlossen van het leven en haar hand vasthouden.’

Adriaan van Dis schrijft zoals hij spreekt. Het was net of ik zijn stem in mijn hoofd hoorde terwijl ik opgekruld in een hoekje van de bank soms zat ze gniffelen om wat zijn moeder hem allemaal opdroeg, om vervolgens ontroerd te raken als ik de gekwetste jongen in het boek tegenkwam.
Een erg mooi en aangrijpend boek!

adriaan2

 

50, so what? #10 van de 52 boeken, samengesteld door Linda de Mol

Geen betere week om dit boek te lezen dan de week waarin de grote vijf-nul, oftewel het onomkeerbare middelpunt van mijn leven, het Sarah-gevoel of – zoals één van de kinderen het gekscherend noemde – de beginnende oma-leeftijd in zicht kwam. (Ik heb voor de veiligheid nog maar even niet geïnformeerd of ik ergens rekening mee moet gaan houden, maar dat terzijde…)
Vijftig. Als in… 50!
Ik vind het wel gaaf eigenlijk. Niemand kan mij nu serieus nog wijs proberen te maken dat ik het allemaal écht nog niet weet, of  dat ik me moet gedragen op die ene manier omdat het nu eenmaal zo hoort. Nee, ik ben 50 en ik heb de wijsheid in pacht! Ik heb gezocht en ik heb de mosterd gevonden. Ik weet hoe dingen werken (en vooral ook: hoe niet!). Ik hoef me de les niet meer te laten lezen door een snotneus die denkt te weten hoe ik mijn leven moet leven. Ik ben ik en dat is heerlijk!
Dit soort ‘wijsheden’ kwam ik ook allemaal tegen in het boekje dat ik vanwege mijn lijst gepland had te lezen in deze speciale week. Een aantal verhalen sprongen eruit.

Zo heeft Kluun echt een kijk op 50 worden die me erg nauw aan het hart ligt.
‘…Van mijn dochters heb ik geleerd dat je als man, zeker als oudere man, nooit – ik herhaal: nooit – je broek moet ophijsen in gezelschap. Wil je een man op leeftijd herkennen, hoef je alleen dáárop te letten. Een twintiger of dertiger zal nooit zijn broek ophalen.’
Meiden, need i say more? 😉

Ook Cécile Narinx heeft een leuke opsomming schrikbeelden en icoonvoorbeelden voor vrouwen rondom hun 50e leeftijd.
Wat wel en wat vooral níet te doen als je de 50-grens gepasseerd bent.
Hilarisch! Ik moest stiekem toch iedere keer weer terugdenken aan het laatste seizoen van De Mol, waarin de legging een veelbesproken onderwerp was.
Grote *tip* van Cécile: kies een look naar een voorbeeldvrouw van je. Neem bijv. Robin Wright en vraag je bij alles wat je koopt af: zou zij dit nu ook kopen? Eigenlijk is de *tip* gewoon: kies een style en hou je daaraan! Sportief, casual, klassiek… ik noem maar iets. Dank voor het advies Cécile. Als jij mij nu Tide portemonnee toestuurt, zorg ik voor de rest!

Sylvia Witteman sloot de rij korte verhalen met een (voor haar zo kenmerkend) humoristisch stukje!
‘Nou ja, 50, 50… Dat is óók maar een getal hè? Ik vind het op z’n zachtst gezegd een beetje raar om daar van alles aan op te hangen. Opvliegers, overgewicht, spataderen, vermoeidheid, huilbuien, incontinentie, vaginale droogte… Je krijgt het allemaal maar naar je hoofd geslingerd opeens. …’

Ik sluit me er bij aan.
Het is maar een getal, hè. En ik voeg er voor het gemak nog maar even aan toe: je bent zo oud als je je voelt. (in mijn geval dus al jááááren 35! 🙂 )
50? So what!

50jaar

Broer & Rozen #7 / #8 van de 52 boeken

Dit weekend gingen er zomaar twee boeken van mijn lijst. Twee boeken over familie en familiebanden.
Beide boeken las ik in één ruk uit, beide boeken met een ander gevoel.

Eerst Rozen van Leila Meacham

Mijn moeder raadde mij dit boek aan. Net als zij houd ik van boeken met familiegeschiedenissen. List, bedrog, intriges, ik kan er intens van genieten. Vooral als de hoofdrolspeelsters van het boek sterk en onafhankelijk zijn. Vrouwen die de strijd met hun roots aangaan en niet altijd doen wat er van ze verwacht wordt. Tegen de stroom inzwemmen, hun eigen weg bewandelen en dit met kracht en overtuiging doen. Onafhankelijk.
Zo’n boek is dit boek dus.
Liefhebbers van de boeken van Barbara Taylor Bradford (De kracht van een vrouw) kunnen hun hart ophalen met dit boek.
Mary Tolliver, erfgename van de katoenplantage van haar vader, moet kiezen tussen het landgoed of haar grote liefde. Dat er een vloek lijkt te rusten op de familie werkt niet in het voordeel van haar keuze. Aan het eind van haar leven verandert Mary haar testament, waardoor haar erfgename (een nichtje) een flinke klap krijgt te verduren. Het was immers logisch dat zij troonopvolgster zou worden… Dat Mary het beste voorheeft met haar nichtje dringt pas veel later tot deze jonge vrouw door.
Al met al een makkelijk leesbaar boek dat je meeneemt naar de katoenplantages in het zuiden van Amerika.
Lekker meeslepend en zeker ook romantisch!

Het tweede boekje las ik in een uurtje uit. Dat is volgens mij ook precies de bedoeling van deze boekjes, het Nationale Boekenweekgeschenk! Dit jaar geschreven door Esther Gerritsen: Broer.

Nog een boek over familie dus.
Een boekje dat ik met gemengde gevoelens las. Dat laatste is overigens puur persoonlijk, want het boekje zelf is ontzettend goed geschreven! Het was voor mij de eerste keer dat ik iets van Esther Gerritsen las, maar ik weet nu al dat het beslist niet de laatste keer is. Ik heb genoten van haar vlotte pen. Het boekje leest lekker weg en de gevoelens die de hoofdrolspeelster naar haar broer heeft zijn zo ontzettend herkenbaar geschreven dat ik zelf de hoofdrolspeelster had kunnen zijn!
Gelukkig voor verhaal lijkt het aan het eind toch allemaal nog goed te komen.
Broer en zus.
Tja…

rozenbroer

52 boeken: #4 en #5 over verhuizen naar Frankrijk

Ik las in de afgelopen week ook nog ‘even’ twee boeken uit. De eerste met heel veel plezier, de ander omdat ik nu eenmaal dit boek op mijn lijstje had gezet. Laten we met de laatste beginnen (en heel snel eindigen).

#29: Een boek dat zich in Frankrijk afspeelt: Met de Franse slag, van Julia Stagg
Het klonk leuk, een beetje tegendraads. Ik bedoel, de Franse slag. Ik kan er me van alles bij voorstellen! Op de achterkant van het boek werd me bovendien beloofd dat het zou lijken op de boeken van Joanne Harris: Chocolat, De zoetheid van perziken en Rode schoenen. Daar heb ik van gesmuld (echt, soms letterlijk! Alleen al de beschrijving van de chocolade in haar boeken maakt bijna dat je het ruikt en proeft!).
Eenmaal begonnen met lezen leek het boek me maar niet te grijpen. Iedere keer dwaalden mijn gedachten af en soms vroeg ik me af: wie is dít nu ook alweer? Dan bladerde ik weer terug en las kleine stukjes opnieuw. En als ik het boek weglegde, vergat ik het ook weer. Wist ik niet meer zo goed waar het over ging. Ja, over een Engels echtpaar dat naar Frankrijk verhuisd was. Een dwarse burgemeester en een vrouw die stiekem solliciteert naar een baan bij het Engelse stel. De Franse gewoonten zouden grappig beschreven moeten zijn, maar ik kon er eerlijk gezegd niet echt om lachen. Dat kan ook aan mij liggen natuurlijk! Het leest wel makkelijk, maar om nu te zeggen dat ik het vervolg ook ga lenen bij de bieb… Nee. Ik was wel blij dat ik het terug kon brengen vandaag!

Om toch van het lezen te blijven genieten las ik tussendoor een ander boek uit, met véél meer plezier!
#34: Een kookboek : Rue Tatin – wonen en koken in Normandië – van Susan Herrmann Loomis
‘Een kookboek lezen? Kan je een kookboek lezen dan?’ Een vriendin moest hard lachen toen ik zei dat op mijn lijst ook een kookboek vermeld stond. Maar ja, er zijn best wel wat kookboeken annex romans die niet alleen leuk zijn om te lezen, maar tevens heerlijke recepten bevatten. Rue Tatin is zo’n boek!
Susan – een Amerikaanse chefkok – vertrekt naar Frankrijk om de finesse van het koken te leren in de hoofdstad Parijs. Niet alleen leert ze in de loop van de tijd haar (later) beste vriendin kennen, ook haar toekomstige man ontmoet ze in Frankrijk. Hier zijn de Franse gewoonten beschreven op een manier waarbij je gniffelt: ‘O ja, dat doen ze, die Fransen… hihihi…’
Als ze uiteindelijk een huis in Normandië kopen, worden ze niet alleen verrast door bureaucratische regeltjes, maar weten ze zich in de loop van de tijd een eigen plaats toe te eigenen in een charmant dorp, vlakbij de vriendin van Susan.
De recepten die door het verhaal verweven zijn, zijn niet alleen watertandend, maar ook vrij simpel te maken. Favoriet bij ons: Gâteau Breton aux noix (Bretonse koek met walnoten) op blz. 171, Clafoutis aux poires et au miel (Clafoutis van peren en honing) en natuurlijk de Tarte Tatin van blz. 267!
Een aanrader van een kookboek! 🙂

tweeboeken

52 boeken, #3 Gedichten die vrouwen aan het huilen maken

Met poëzie heb ik een… ehm, hoe zeg ik dat netjes?… speciale band. Eigenlijk heb ik er gewoon geen band mee. Niks. Niets.
Ik krijg de diepte niet te pakken die menig poëzieschrijver ongetwijfeld voor ogen heeft op he moment dat het geschreven wordt. Ik word er zelfs een beetje kriegel van. Kan er ook helemaal niets mee.
Zegt waarschijnlijk meer iets over mij, dan over al die beroemde en mooie poëten!
Ik vind het niet erg en ik ben er van overtuigd dat al die dichters het mij ook wel vergeven.
Iets anders is het als iemand een gedicht aan mij voorleest. De juiste toon weet te vinden en dat op mij overbrengt. Dan snap ik ineens zo goed wat er bedoeld wordt en vang ik de emotie van het stuk ineens wel.
De eerste keer dat dit gebeurde was tijdens de film ‘Four weddings and a funeral’. Het moment dat één van de hoofdrolspelers de liefde van zijn leven verliest en in de kerk het mooiste gedicht ooit geschreven (wat mij betreft) voordraagt biggelden de tranen over mijn wangen. De pijn, het verdriet, alles kwam bij elkaar in dit ene gedicht.
Afgelopen kerst kwam de film – zoals ieder jaar met kerst – weer op televisie.
Op het werk deelden we met elkaar de guilty pleasure van het voor de zoveelste keer die ene film kijken, opgekruld op de bank onder een dekentje met een lekker glas wijn en een schaaltje chips binnen handbereik.
Ik vertelde dat ik het gedicht in deze film zo ontzettend mooi vond.
Een collega keek me aan en zei toen: ‘Dan is dat boekje dat is samengesteld door Isa Hoes iets voor jou! Gedichten die vrouwen aan het huilen maken. Hij staat erin. Samen met nog meer gedichten die ontroeren.’
Van mijn cadeaubon in het kerstpakket kocht ik dus voor het eerst in mijn leven een gedichtenbundel.
Op bladzijde 52 staat het inderdaad geschreven. Als favoriet van Fidan Ekiz. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik het in het Engels mooier vindt dan in het Nederlands, maar… hij staat erin!
Ik ging verder met lezen. Iedere avond één of meerdere gedichten. Soms moeten ze even landen, dan heb je er aan één meer dan genoeg.
En gek genoeg ben ik de gedichten gaan waarderen.
Het gedicht dat Gerdi Verbeet uitzocht ontroerde me enorm. Ik heb het gelezen, opnieuw gelezen, een ezelsoortje in de hoek gevouwen en wederom gelezen.
Ook het lieve gedichtje dat Herman Brood aan zijn dochter Lola naliet bracht een brok in mijn keel.
Rauw, ongepolijst, maar o zo mooi! Zo… Herman!
Renate Dorrestein, Myrthe van der Meer, Isa hoes zelf. Allemaal hebben ze gedichten waar ik wel iets mee kon. Ik vind het een aanrader dus! Gewoon, voor op het nachtkastje. Om ‘s-avonds nog eventjes eentje te lezen. Om ontroerd te raken of te glimlachen.
Is wel mooi, in deze week van de poëzie!

Gedichtendie