Categorie archief: Koken

Wintersalade

Als kind was het avondeten altijd vrij eenvoudig. In de zomer werd er veel sla gegeten (en dan de doodordinaire kroppen,  natuurlijk), in de winter stond er vaak stamppot op het menu, in de herfst geurde het huis naar stoofpeertjes en in de lente aten we spinazie, witlof of andijvie. Pas ergens tegen de tijd dat ik een tiener werd veroverde de Italiaanse keuken meer en meer terrein en werden onze maaltijden afgewisseld door spaghetti, macaroni of lasagne.
Toen ik op mezelf ging wonen breidden de gerechten zich steeds vaker uit richting het exotische, maar in één ding bleef ik trouw: salade in de zomer, stamppot in de winter.

Nu wil het toeval dat mijn lief gek is op salade. Ik heb liever warm eten. Zeker als het winter is!
Toch zijn er een paar salades waar ik me gedurende de wintertijden weleens aan waag.

Zo ook deze uit het kookboekje van Carlo Kool:

Salade van verse spinazie en gerookte kip (voor 2 personen en in 15 minuten klaar!)

Ingrediënten

200 gram verse spinazie
1 avocado
handje (zwarte) olijven, zonder pit, doormidden gesneden
6 stuks zongedroogde tomaten, fijngesneden
1 courgette
250 gram gerookte kip, in reepjes gesneden
flinke hand cashewnoten
1 eetlepel grove Italiaanse kruiden
1 theelepel grove mosterd
2 eetlepels olijfolie
1 eetlepel agave siroop
1 theelepel (groene) pesto

Doe de spinazie in een grote kom. Snijd de avocado doormidden, verwijder de pit en lepel hem uit zijn schil. Dan het vruchtvlees in stukjes snijden. Voeg de olijven toe, net als de zongedroogde tomaten.
Maak een dressing van de Italiaanse kruiden, mosterd, olijfolie, agave siroop en pesto.
Snijd de courgette in blokjes.
Zet een grote pan (of wok) op het vuur met een scheut olijfolie. Roerbak de courgette en gerookte kip.
Schep dit bij de salade en roer dit goed door.
Rooster nog even in de pan een minuutje (of twee) de cashewnoten, zodat ook deze lekker warm zijn.
Voeg de cashewnoten toe aan de salade en roer de dressing erdoor.

Heerlijk!! (zelfs in de winter)

spinaziesalade

Advertenties

Het goede leven

Sommige dingen zijn zo onlosmakelijk verbonden met een land, dat je niet eens in de gaten hebt hoe uniek het eigenlijk is.
Zo eten wij in Frankrijk gewoon iedere dag voor het ontbijt een croissant, of twee – al dan wel aangevuld met een stuk baguette – ruimschoots besmeerd met verse boter en een dikke laag confiture (niet te verwarren met jam, want daar haalt menig Fransman zijn neus voor op!). Toegegeven, na twee weken begin ik stiekem wel te verlangen naar mijn kommetje muesli en vers fruit, maar zolang we in La Douce France zijn laaf ik me aan dit soort geneugten in de wetenschap dat ik nog een heel jaar gezond bezig kan zijn met mijn dagelijks ontbijt.
Ook de middagmaaltijd is iets waar wij enthousiast aan mee mogen doen!
Het aanschuiven moet tussen 12.00 en 13.00 uur gebeuren en voor een Plat du Jour is er niet veel meer keuze dan: voorgerecht – hoofdgerecht – eventueel een kaasplankje – nagerecht. Altijd vergezeld van een lekker glas wijn en afgesloten met een klein kopje koffie. Het aperitief slaan we meestal maar over, anders komt er van de middag echt helemaal niets meer terecht.
Je vraagt je soms af waar de ingrediënten voor de maaltijd vandaan komen; in de wijde omtrek is – op het platteland, waar wij over het algemeen vertoeven – geen supermarkt te bekennen, laat staan een plaats die groot genoeg is om een groothandel te waarborgen. En dan toch… in negen van de tien gevallen krijg je dingen op je bord die je doen wegsmelten van geluk.
Escargots, knapperig stokbrood, stoofpotjes met van dat vlees waar je alleen maar op hoeft te zuigen, gedrenkt in een overheerlijke saus, gegarneerd met een heerlijke aardappelgratin die in de mooiste laagjes is opgebouwd. Vervolgens komen de meest heerlijke kazen voorbij en wordt er afgesloten met het soort toetjes waar ik in ieder geval wel in begraven wil worden. Chocola zoals chocola moet zijn, een Crème Brûlée die zo romig is dat je de bodem uit je schaaltje aan het schrapen bent als je niet uitkijkt of een frisse ijscoupe met van die verse aardbeitjes die bijna in suiker gedoopt lijken, zo zoet.
Omdat wij toch Nederlanders in Frankrijk blijven, is de grootste verrassing dan altijd toch weer de rekening. Voor de zoveelste keer vraag je je dan toch maar weer af hoe het in ‘s-hemelsnaam mogelijk is om zo copieus met twee personen te eten voor…. € 28,80!
Om bij te komen van deze ervaring wandelen we vaak maar wat rond in een dorp dat niet veel meer te bieden heeft dan een verlaten kerkje, een schooltje, een Mairie en met een beetje geluk nog een ander café waar we op het terras nog maar even uitbuiken onder het genot van een glaasje wijn of rosé.
Niet gek dus dat we elkaar rond de avondmaaltijd aankijken en besluiten: wat yoghurt met vers fruit, eventueel een stukje stokbrood met iets erop, maar daar blijft het bij voor vandaag!
Nou ja, die ene fles wijn dan misschien. Lekker koel in de schaduw, dat mag. En eventueel die lekkere verse olijfjes van de markt van die ochtend met dat kleine stukje paté. Die Canard, van die boer die hem zelf had gemaakt. En dat ene kaasje is wellicht ook wel lekker. Je weet wel, met die blauwschimmel dooraderd. Nou ja, en als je dan toch loopt…

lekker1Lekker2

Doornroosje

Laat ik niet te vroeg juichen, maar het lijkt erop dat ik de balans voor een gezonde nachtrust heb gevonden! Nu is mijn balans natuurlijk niet direct iederééns balans, maar wie weet, misschien zit er iets in wat een ander ook kan helpen.
Om te beginnen ben ik na een kleine week radicaal gestopt met die oil pulling. Té smerig, téveel gedoe, té… nou ja, gewoon té dus! Ik vermijd late maaltijden, ben gestopt met mijn dagelijkse glaasje wijn, ben overdag minder koffie gaan drinken (ook op het werk) en vraag niet meer aan anderen hoe zij slapen.
Wat doe ik dan wél?
Ik ben eens via een app gaan bijhouden hoe slecht mijn slaap nu eigenlijk is. Ik bedoel, ik kan wel denken dat ik zo slecht slaap, maar misschien valt dat allemaal wel mee. Helaas (of gelukkig) bleek al snel dat mijn slaapkwaliteit inderdaad ver beneden peil lag. Ik zag dat ik per nacht gemiddeld zeven keer wakker was, waarbij er één tot twee periodes zeker een uur duurde. Waardeloos dus. Maarrrr… hierdoor heb ik wel de knoop doorgehakt om naar de huisarts te gaan die mij (godzijdank!) ondersteunde in mijn slaapwens. Dus, die avond sliep ik als een roosje, met behulp van een ‘pammetje‘.
Toch vond ik de gedachte aan zo’n slaapmiddel niet echt fijn en dus ging ik verder met mijn zoektocht.
Per ongeluk merkte ik dat ik eigenlijk best wel lekker sliep als ik een (speciaal) biertje dronk ipv mijn normale glaasje wijn. (Dit allemaal naar aanleiding van het Belgisch stoofvlees dat mijn lief op dit moment veel bereidt en waar je een biertje bij drinkt ipv wijn! Met dank aan mijn lief dus… 🙂 )
Ook nam ik mijn bewegingsritme eens onder de loep. In mijn slaap-app wordt namelijk ook bijgehouden hoeveel stappen je per dag hebt gezet. Dat was bedroevend laag. Serieus bedroevend laag! Bovendien, met dat biertje per dag is een beetje beweging wel aan te raden, anders heb ik straks weer een gewichtscrisis!
Ik loop, wandel, ren dus tegenwoordig zo’n 4-5 keer per week. Om dit lijf daarnaast dan ook nog een beetje soepel te houden sta ik bovendien iedere ochtend op mijn yogamatje voor wat oefeningen en mediteer ik bijna dagelijks. Niet wazig, gewoon rustig.
‘s-Avonds drink ik geen koffie of thee meer, voor het naar bed gaan neem ik een hete douche en als ik in bed stap druppel ik wat lavendelolie op mijn kussen. Bij koude nachten houd ik bovendien lekker een paar (slaap)sokken aan, want het raam moet (ook met tien graden vorst) hoe dan ook open zijn en koude voeten en slapen is geen goede combinatie, daar ben ik ondertussen ook wel achter gekomen.
En het wonder gebeurde!
Ook in mijn app zag ik dat mijn slaapkwaliteit omhoog ging. Zat ik eind januari nog op een dramatische 34%, de laatste 10 dagen kom ik niet meer onder de 85%. En in deze tien dagen heb ik slechts één keer dat ‘pammetje’ geslikt. Op de 2e dag van de tien…
Het mes snijdt aan twee kanten, niet alleen slaap ik beter, ook mijn conditie gaat met sprongen vooruit!
En dat is weer een mooi voordeel, want deze zomer zijn lief en ik van plan om naast onze gewone vakantie in Frankrijk, ook nog een paar dagen de bergen in te trekken. Met rugzak, van hut naar hut.
Gelukkig schenken ze in berghutten voornamelijk bier naast de frisdrank.
En dat is wel weer een bijkomend voordeel!

SAMSUNG CSC

52 boeken: #4 en #5 over verhuizen naar Frankrijk

Ik las in de afgelopen week ook nog ‘even’ twee boeken uit. De eerste met heel veel plezier, de ander omdat ik nu eenmaal dit boek op mijn lijstje had gezet. Laten we met de laatste beginnen (en heel snel eindigen).

#29: Een boek dat zich in Frankrijk afspeelt: Met de Franse slag, van Julia Stagg
Het klonk leuk, een beetje tegendraads. Ik bedoel, de Franse slag. Ik kan er me van alles bij voorstellen! Op de achterkant van het boek werd me bovendien beloofd dat het zou lijken op de boeken van Joanne Harris: Chocolat, De zoetheid van perziken en Rode schoenen. Daar heb ik van gesmuld (echt, soms letterlijk! Alleen al de beschrijving van de chocolade in haar boeken maakt bijna dat je het ruikt en proeft!).
Eenmaal begonnen met lezen leek het boek me maar niet te grijpen. Iedere keer dwaalden mijn gedachten af en soms vroeg ik me af: wie is dít nu ook alweer? Dan bladerde ik weer terug en las kleine stukjes opnieuw. En als ik het boek weglegde, vergat ik het ook weer. Wist ik niet meer zo goed waar het over ging. Ja, over een Engels echtpaar dat naar Frankrijk verhuisd was. Een dwarse burgemeester en een vrouw die stiekem solliciteert naar een baan bij het Engelse stel. De Franse gewoonten zouden grappig beschreven moeten zijn, maar ik kon er eerlijk gezegd niet echt om lachen. Dat kan ook aan mij liggen natuurlijk! Het leest wel makkelijk, maar om nu te zeggen dat ik het vervolg ook ga lenen bij de bieb… Nee. Ik was wel blij dat ik het terug kon brengen vandaag!

Om toch van het lezen te blijven genieten las ik tussendoor een ander boek uit, met véél meer plezier!
#34: Een kookboek : Rue Tatin – wonen en koken in Normandië – van Susan Herrmann Loomis
‘Een kookboek lezen? Kan je een kookboek lezen dan?’ Een vriendin moest hard lachen toen ik zei dat op mijn lijst ook een kookboek vermeld stond. Maar ja, er zijn best wel wat kookboeken annex romans die niet alleen leuk zijn om te lezen, maar tevens heerlijke recepten bevatten. Rue Tatin is zo’n boek!
Susan – een Amerikaanse chefkok – vertrekt naar Frankrijk om de finesse van het koken te leren in de hoofdstad Parijs. Niet alleen leert ze in de loop van de tijd haar (later) beste vriendin kennen, ook haar toekomstige man ontmoet ze in Frankrijk. Hier zijn de Franse gewoonten beschreven op een manier waarbij je gniffelt: ‘O ja, dat doen ze, die Fransen… hihihi…’
Als ze uiteindelijk een huis in Normandië kopen, worden ze niet alleen verrast door bureaucratische regeltjes, maar weten ze zich in de loop van de tijd een eigen plaats toe te eigenen in een charmant dorp, vlakbij de vriendin van Susan.
De recepten die door het verhaal verweven zijn, zijn niet alleen watertandend, maar ook vrij simpel te maken. Favoriet bij ons: Gâteau Breton aux noix (Bretonse koek met walnoten) op blz. 171, Clafoutis aux poires et au miel (Clafoutis van peren en honing) en natuurlijk de Tarte Tatin van blz. 267!
Een aanrader van een kookboek! 🙂

tweeboeken

Sterren

Ergens op mijn Bucketlist staat hij al jaren: eten in een sterrenrestaurant. Niet iets wat je ‘eventjes tussendoor’ doet. Nou ja, sommige mensen misschien, maar ík niet in ieder geval!
Op het moment dat ik deze wens op mijn lijstje zette had ik die ene, enkele Michelinster in mijn gedachten. Zo’n ster die in dat boekje beschreven staat. Gewoon, voor de lol. Of, zoals dat tegenwoordig zo vaak geroepen wordt: niet omdat het móet, maar omdat het kán!
Afgelopen weekend togen lief en ik naar Amsterdam. Uitgenodigd door vrienden om samen te eten.
Bij een sterrenrestaurant.
Niet één ster, maar een tweesterrenrestaurant!
Ik checkte de site vooraf en was vooral onder de indruk over de eenvoud.
Mooi, zwart-wit. Geen schreeuwerige kleuren, alles in balans.
Ik hou daarvan.
Omdat we uitgenodigd waren las ik voor het gemak maar even over de prijzen heen. Ik durfde er niet naar te kijken. Ik wílde er niet eens naar kijken! Lief deed nog een poging door te vragen: ‘Heb je gezien wat een menu kost?’ Met mijn vingers in mijn oren, ogen stijf gesloten, schudde ik mijn hoofd terwijl ik heel hard ‘Nananana’ neuriede. Nee, ik weigerde om mijn plezier te laten bederven door een paar cijfertjes.
Tweesterren… we waren uitgenodigd! Wie maakt dát nu mee?
De bewuste avond snelden we tijdens een regenbui ons sterrenrestaurant binnen. Een ontvangstcomité stond al klaar voor ons. Jassen, sjaals, mutsen, petten, alles werd in ontvangst genomen en veilig opgeborgen. De gastheer schoof ons aan de gereserveerde tafel. De eerste tien minuten heb ik me zitten vergapen aan het uitzicht. Skyline over Amsterdams water, ik heb het vervelender meegemaakt.
Eén voor één kwamen de gerechten voorbij. De één nog heerlijker dan de ander, sommigen bijna zonde om op te eten. Het gebrek aan kleur op de website werd gecompenseerd door de gangen die elkaar opvolgden.
Af en toe een enkel hapje, soms een enkel ingrediënt op verschillende manieren klaargemaakt. Maar hoe we het ook voorgeschoteld kregen, het bleef een ervaring.
En dat is misschien wel het juiste woord voor het eten in een sterrenrestaurant.
Ervaring.
Want heel eerlijk gezegd smaakte de zuurkoolschotel van vanavond mij ook wel prima…

sterren