Tagarchief: Huisarts

Pantser

‘Tja, ik weet het ook niet…’
De huisarts staat achter me en duwt eens op de ene schouder, trekt aan de andere, laat me mijn hoofd buigen van voor naar achter, van links naar rechts.
‘Maar ik heb echt pijn. Niet altijd, maar bij bepaalde bewegingen.’ Ik reik met mijn linkerarm naar het plafond en krimp dan in elkaar van de pijn. ‘Dit verlamt me gewoon,’ kreun ik.
‘Je gaat maar eens naar de fysio toe,’ besluit de arts dan. ‘Ik vermoed een ontsteking in je schouder, maar nu het koelen en de ontstekingsremmers niet lijken te helpen moeten zij maar verder naar je kijken.’
Ik knik, vind alles goed ondertussen, want al maanden slaap ik slecht van de pijn in mijn schouder.

Als ik een paar dagen later op de behandeltafel van de fysio kruip nadat ze heeft toegekeken hoe ik op een wel heel speciale manier mijn trui uittrek, laat ze me na een paar oefeningen op mijn buik liggen.
‘Ik doe heel zachtjes, maar als het pijn doet moet je het direct zeggen,’ waarschuwt ze me.
Ik mompel wat door het gat van de behandeltafel. Dan houd ik mijn adem in.
‘Auw…’ kreun ik. Ik probeer me nog iets verder in de tafel te drukken. ‘Auw…’ zeg ik nog een keer, wat harder nu.

Ik kan haar niet zien, maar ik voel bijna hoe ze haar hoofd schudt.
‘Je hebt geen spieren meer in je schouders, het is gegoten beton geworden. Stevig genoeg om alle zorgen van iedereen met gemak op je schouders te dragen.’
Ze kent het verhaal van afgelopen jaar door de intake en heeft beloofd dat het goed komt met de schouder, met de pijn. Niet snel, maar het komt goed.

Na de behandeling kom ik overeind en ga vervolgens bijna tegen de vlakte. Duizeligheid overvalt me en ik weet niet hoe snel ik moet gaan zitten.
Een glas water en wat bezorgde klopjes verder sleep ik me naar huis. Naar de hete douche om dan mijn bed in te kruipen. Ik slaap tien uur aan een stuk en word wakker met spierpijn door mijn hele lijf. Gelukkig had ze gewaarschuwd, dus ik neem het als zijnde ‘normaal’.

In de loop van de week ga ik steeds heftiger dromen. Verwerken, bedenk ik me met mijn psychologisch inzicht van de koude grond.
En dan neem ik een besluit.
Ik ga hulp zoeken. Hulp om te verwerken. Want de tranen waar ik zo naar snak blijven uit. Mijn versnellingsbak lijkt kapot. Ik kan tenminste de terugschakeling niet vinden van zijn zes naar z’n drie. Vier misschien… Ik blijf maar rennen om niet te hoeven nadenken. Dat ben ik gewend van het afgelopen jaar.
Maar op die manier mis ik teveel van de omgeving. Van het geluk dat het nu echt heel veel beter gaat met middelste. En vooral van mezelf.

Tijd om mijn pantser uit te gaan doen dus.
Voor het écht te laat is…

Advertenties

Tweede jeugd

Afgelopen week moest ik mijn spiraaltje verwisselen. Oude eruit, nieuwe erin.
Vooraf had ik een gesprek met mijn huisarts. Ik twijfelde. Moest ik nu wél of niet gaan voor dat nieuwe spiraal? Ben ik eigenlijk nog wel vruchtbaar? Ik bedoel… ik ben niet meer de jongste en misschien heeft mijn lichaam het allang opgegeven om iedere maand een eitje te produceren. Door het spiraaltje ben ik al jaren bevrijd van mijn menstruatie, wat natuurlijk een mooie bijkomstigheid is bij een noodzakelijk gebeuren rondom de keuze om vooral niet meer zwanger te willen worden.
Huisarts en ik besloten: nog eenmaal vervangen. Tegen de tijd dat deze nieuwe eruit zou moeten zou het zo goed als echt afgelopen moeten zijn met mijn vruchtbaarheid.
Tot zover ging het allemaal goed.
Tevreden over dit besluit lag ik afgelopen maandag op de behandeltafel bij mijn dokter.
Vanaf dat moment werd het een ramp.
Oude spiraal weigerde los te laten en mijn lichaam weigerde nog harder om een nieuwe toe te laten toen de oude na veel gedoe toch verwijderd was.
Huisarts en ik keken elkaar eens aan tussen mijn benen door.
‘Dit gaat niet werken,’ zuchtte ze. ‘Misschien toch goed om het door de gynaecoloog te laten doen.’
Ik knikte en kroop voorzichtig van de tafel.
Hoeveel ongemak moet een vrouw doorstaan om geen kinderen te willen?
‘Pas op, je bent niet veilig nu, hè,’ waarschuwde ze me nog even bij het afscheid nemen.
Mijn vernietigende blik deed haar glimlachen.
‘Hmm, voorlopig geen polonaise aan je lijf, hè?’
Ik knikte voor de tweede keer en grimaste.
Vrijdag ging ik voor poging nummer twee. Andere locatie, andere arts, zelfde missie.
Na een half uur verliet ik een illusie armer en een ouderwetse prop maandverband tussen mijn benen de behandelkamer.
Littekenweefsel van geboorten en eerdere spiraaltjes hadden het onmogelijk gemaakt om de nieuwe te plaatsen. Ik was dan wel bevrijd van het littekenweefsel nu (daar had de arts zich goed voor ingespannen), maar  het nieuwe spiraal zat nog steeds goed opgeborgen in de langwerpige doos in mijn tas.
‘Over twee weken terug voor controle en dan plaatsen we hem alsnog.’ De woorden galmden door mijn hoofd en onmacht prikte in mijn ogen. Hoe moeilijk was het nu helemaal om een spiraaltje te vervangen? Allemachtig…
Nu, twee dagen verder, de buikkramp voorbij twijfel ik opnieuw.
Misschien moet ik de natuur haar gang laten gaan. Misschien moet ik dat spiraaltje maar laten voor wat het is.
Mijn lijf lijkt de beslissing al genomen te hebben. Nu ik nog…

eitjes