Tagarchief: Juf

Onmiddellijk

Bij ons op de basisschool hadden we zo’n juf die inviel op de momenten dat er eens een keer een leraar of lerares ziek was. Ook was zij degene die de hele klas voorbereidde op de Heilige communie en het vormsel. Ze verleidde kinderen om in het kinderkoor te gaan zingen om zo ook op een bepaalde manier zeker te zijn dat het jongerenkoor van de kerk te zijner tijd gevuld zou worden met diegene die te oud werden om met heldere kinderstemmetjes het ‘Gloria in Excelcis Deo’ ten gehore te brengen in de zondagsmis.

Deze juf had ook de taak om in de zesde klas zorg te dragen voor de les: seksuele voorlichting.
Dagenlang werd er over gegiebeld door de meisjes van de klas en het kan aan mijn verbeelding liggen, maar de jongens liepen in die periode nét iets stoerder door de gangen. Alsof zij de reden van alle ophef waren.

De leerkrachten van die tijd lieten dat graag aan haar over. Misschien omdat ze het zelf niet aandurfden om dertig paar ogen nieuwsgierig op zich gericht te krijgen, de schaamte ten top. Hoe moesten ze een uur na die voorlichting nog op een rustige manier uitleggen dat de stad waar wij woonden zoveel meter onder de zeespiegel lag, dat we allemaal zouden verdrinken als de dijken zouden doorbrengen als ze een uur daarvoor nog hadden voorgedaan hoe je je met een condoom kon beschermen tegen zwangerschappen?

Goed. De juf dus.

Deze juf had een hartstochtelijk gevoel bij het woord: onmiddellijk.
Nog steeds als ik dit woord moet schrijven hoor ik haar reclameren: ‘On-mid-del-lijk!! Met twee D’s en twee Ellen. Nooit vergeten!!’
Nog steeds zie ik haar het woord met een krijtje met enorme koeienletters op het zwarte schoolbord schrijven. De twee D’s en Ellen dik onderstreept en met dubbele uitroeptekens erachter, maakte dat ik me bewust was van de belangrijkheid van het woord.

Onmiddellijk.

De laatste jaren trek ik steeds vaker mijn wenkbrauwen op als iemand tegen mij zegt dat hij (of zij) het liefst onmiddellijk antwoord willen krijgen op de gestelde vraag of het verzoek om iets gedaan te krijgen. Die juf van toen leeft wat mij betreft iets teveel door in mijn huidige leventje.
En dus doe ik al tijden aan yoga, mediteer ik iedere ochtend zo’n tien minuten voordat ik echt aan de dag ga beginnen.
Wat heeft het tenslotte voor zin om alles direct te doen als er ook nog een morgen is?
Ik wil meer rust in mijn hoofd en mijn lijf.

En wel onmiddellijk.

– Foto: Robert Doisneau –

Advertenties

Lentetrauma

Het moet ergens in één van de eerste klassen van de lagere school zijn geweest. De kleuterklas kan ik me niet voorstellen omdat ik zo’n beetje verliefd was op mijn kleuterjuf.
Goed. Eén van de eerste jaren van de lagere school dus.
De lente was in aantocht en tijdens de teken- en knutsellessen waren we allemaal druk bezig met het fabriceren van een voorjaarstafereel.
Er werden kunstige vogelnestjes met daarin eitjes geknutseld, vlinders en konijntjes geknipt, lammetjes en vogels geprikt en natuurlijk ook veel bloemen getekend.
Héél veel bloemen getekend.
In de loop van de weken werd de achterwand van ons klaslokaal één grote lentevoorstelling. Ik herinner me nog dat ik vaak droomde over de aanwezigheid van een lentefee of in ieder geval kaboutertjes. Ik weet ook nog de afkeurende blik van de juf, die dit soort taferelen meer iets voor de herfst vond. Hoe vol de achterwand dus ook werd, een menselijk teken van leven kwam niet in het kunstwerk voor.
Toen – het zal vlak voor de Pasen geweest zijn – het werk eindelijk af was, mochten we allemaal achterstevoren in onze bankjes gaan zitten en aangeven welk voorwerp of knutselwerk we nu het allermooist vonden.
Mijn oog was al meerdere malen op een tulp gevallen. Op meerdere tulpen zelfs.
Het fascineerde me hoe een klasgenootje de tulp bijna driedimensionaal tevoorschijn getoverd had. Zichtbaar eenvoudig, maar toch bijna plukbaar.
Bij gebrek aan de lentefee besloot ik: dit vond ik het mooiste van de hele voorstelling.
Toen de juf bij mij kwam en ik ‘mijn’ tulp aanwees werd het een moment heel stil in de klas. Voor het eerst voelde ik ongemak. Voor het eerst ook afkeuring.
Het kwam bij me binnen als een mokerslag.
En voor het eerst in mijn hele leven wenste ik dat ik onzichtbaar werd voor anderen nadat de juf misprijzend zei dat ze het heel gek vond dat ik nu juist het minst aantrekkelijke werkstukje had uitgezocht.
De enige troost die ik op dat moment had kunnen hebben was dat ik waarschijnlijk niet de enige was die door de grond wilde zakken.
Ik was toen alleen nog te jong om dat te begrijpen.
Net als de juf…

lente