Tagarchief: Lezen

Signalen

Bij het binnenkomen schuifelt hij voor me uit. Zijn rollator dient als steun en boekenkar. In zijn korte broek, overhemd met korte mouwen en de haren in de war valt hij op tussen alle mensen die de regendruppels van hun jas en paraplu afschudden.
Als we allebei binnen zijn loop ik hem voorbij, naar de boekenkast waar de gereserveerde boeken staan te wachten om opgehaald te worden. Ik vis mijn boek van de plank en slenter dan naar de grote tafel waar de aanbevolen boeken van dat moment liggen uitgestald. Mijn lief is op zoek naar een eigen boek en dus heb ik alle tijd om op mijn gemak rond te snuffelen.

Ongemerkt loop ik in de richting van het uitleenplein. Daar is de mogelijkheid om je boeken af te stempelen.
Ik blader wat in een boek dat al eerder mijn aandacht had getrokken, maar wat ik iedere keer weer terug heb gelegd, als ik hem opnieuw zie. Zittend op zijn rollator scant hij zijn boeken en drukt dan op de knop om zijn bon uit te draaien.
Een piepklein papiertje rolt uit het apparaat. Zonder op of om te kijken zegt de man hardop: ‘Is de rol op of zo? Hallo?’

Ik loop naar hem toe en tuur in de printer.
‘Ja, de rol is op ben ik bang,’ zeg ik hem dan.
‘Hmmm, dan moet ik maar onthouden wanneer de boeken weer terug moeten,’ moppert hij een beetje.
Ik grinnik. ‘U kunt het ook opschrijven,’ stel ik voor.
Hoofdschuddend staat hij op. ‘Nee, ik schrijf al genoeg. Ik ben schrijver, weet je. Ik lees niet alleen boeken, ik schrijf ze ook.’ Zijn ogen vinden de mijne en verrast kijk ik in een paar heldere ogen die mij strak aankijken.
‘Voor mijn boeken kom ik hier vaak om dingen uit te zoeken, te ontdekken hoe het precies zit. Het moet natuurlijk wel kloppen wat ik schrijf.’

Hij schuifelt mij voorbij als ik hem antwoord geef. ‘Daar heeft u gelijk in. Het moet wel kloppen wat je schrijft…’
Ik kijk hem na.
Dan draait hij zich om. Met een korte knik naar het boek dat ik op dat moment in mijn handen heb zegt hij plotseling: ‘Moet je ook doen, schrijven. Is leuk hoor! En volgens mij kan jij dat best…’
Verbouwereerd staar ik naar het boek in mijn handen. Als ik nog iets wil zeggen tegen hem is hij echter al verdwenen.

Ik knipper een keer met mijn ogen en vraag me af hoe de man de bibliotheek zo snel heeft kunnen verlaten. Zojuist liep hij niet sneller dan een slak met vertraging. Het boek neem ik mee naar huis. Ik kan er niets aan doen dat ik een beetje van slag ben van deze ontmoeting en dat ik me steeds meer afvraag of dit gesprekje wel heeft plaatsgevonden of dat ik het gedroomd heb…

Advertenties

Andere wereld

Met een kom muesli, een glas verse jus d’orange en een grote pot thee nestel ik me op de bank.
Het is zondagochtend en buiten begint het ochtendlicht terrein te winnen van de nacht. Een witte deken ligt over de tuinen gedrapeerd; de winterse speldenprik in deze februarimaand.
Ik knip het leeslampje boven de bank aan en krul mijn benen onder mijn lichaam. Snel pak ik het dikke boek dat ik uit de bibliotheek heb meegenomen afgelopen week. Ik sla het open op de bladzijde waar ik gisteren gebleven ben en zoek het evenwicht om het op mijn opgetrokken knieën te kunnen laten balanceren, terwijl ik mijn kom muesli oplepel.
Al snel ben ik de wereld om me heen vergeten.
Alleen het boek, mijn ontbijt en ik. Meer is er niet nodig.

Het is lang geleden dat ik me zo in een boek heb kunnen verliezen. Met alle zorgen, angst en verdriet in mijn lijf kan ik maar moeilijk de rust vinden om me over te geven aan de levens van andere mensen in zoiets als een dik boek.

De afgelopen twee weken waren zware weken.
Middelste vloog (weliswaar met toestemming én een extra bloedtransfusie als voorzorgsmaatregel) voor een weekje naar Mallorca om de ouders van vriendinnetje op te zoeken die daar wonen. En hoezeer ik ze deze week ook gunde, de bezorgdheid van de combinatie: vliegen (luchtdruk) en zijn ziekte, maakte dat ik gespannener was dan anders. Pas na het verlossende telefoontje dat de heen- en terugvlucht niet veel schade hadden aangebracht op zijn lichamelijke gesteldheid, kon ik wat opgelucht adem halen.

Ook kregen we het vreselijke nieuws dat een vroegere buurjongen, even oud als oudste, plotseling uit het leven was gestapt. Zijn ouders, broer en zus intens verloren achterlatend. Mijn hart huilde een week lang mee met mijn vroegere buurvrouwtje, koffievriendinnetje… Haar tranen zullen nog lang niet gedroogd worden en ik kan me nog niet echt voorstellen hoe het leven verder zal moeten gaan na zo’n intens verdriet.
Het kwam me even te dicht bij allemaal.

En nu dus toch plotseling de verlossing van het mezelf verliezen in een heerlijk boek. Ik grijp het met beide handen vast.
Lezen kan helend zijn als het lukt om het juiste boek te vinden.
Op het juiste moment.

bijzonder-jaar

Stapelen

Naast mijn bed staat een stoel die nog stamt uit het tijdperk dat ik tiener was. Op deze stoel hangen niet alleen kleren (veel minder dan in die tienertijd overigens!), ook boeken en tijdschriften liggen er opgestapeld (ongeveer net zoveel als in diezelfde tienertijd… 🙂 ).

Ik stapel boeken en tijdschriften.
Niet alleen op die stoel. Nee, ik stapel overal. Het Zweedse krukje in de keuken, de onderplank van de salontafel, het wijnrek op de plek waar eigenlijk glazen horen te staan, zelfs het ieniemienie bureautje op zolder van datzelfde Zweedse warenhuis als het krukje in de keuken, allemaal zijn het plekken waar je mijn boeken en tijdschriften vindt.
Tot grote wanhoop van mijn lief.
Ik denk dat als je aan hem vraagt of er iets is wat hij aan mij zou mogen veranderen, dat het het stapelen van boeken is misschien. Of liever gezegd, het NIET meer stapelen van dit soort dingen.

Tot mijn grote verrassing heeft oudste dat stapelen van mij geërfd. Als hij in huis is geweest vinden we overal stapeltjes terug. Andere stapeltjes dan die ik maak, maar toch… het blijven stapeltjes! Middelste en jongste houden niet van lezen. Het stapelen is dus – zover ik weet – aan hen voorbij gegaan. Gelukkig voor hun partners, zou mijn lief verzuchtten.

Begin van dit jaar besloot ik een project te starten. 52 boeken van 52 genres lezen voor het eind van het jaar.
Mijn lief rolde een keer met zijn ogen toen ik dit met hem deelde. Hij zag de bui al hangen, nóg meer stapeltjes en de bijbehorende excuses.
Halverwege het jaar ging de planning de mist in.
Het leven werd opgeslokt door middelste en zelfs mijn gebroken voet kon niet de rust in mijn hoofd terugbrengen om de lijst met te lezen boeken af te maken. Ik las wel, heel veel zelfs, maar het waren niet de juweeltjes die ik begin van het jaar bij elkaar had gezocht.
Wat las ik dan wel?

1. De geheime brief – van Barbara Taylor Bradford. Is dit een aanrader? Hmmm… niet haar beste boek! Maar het leest wel makkelijk.
2. De vijfde berg – van Paulo Coelho. Leuk boek, maar het deed me niet zoveel als de Alchemist. Dat vond ik echt een bijzonder boek!
3. De wandelaar – van Adriaan van Dis. Erg leuk boek, zeker voor Parijsliefhebbers! Maar ik hou van Adriaan, dus dat is makkelijk gezegd.
4. De middagvrouw – van Julia Franck. Mooi boek! Heftig boek ook. Een aanrader wat mij betreft!
5. Miracle morning – van Hal Elrod. Inspirerend boek, waarbij je je passie in je leven een positieve draai geeft zonder direct je baan op te zeggen of andere drastische stappen te nemen. Het enige is dat je iets vroeger moet gaan opstaan, maar gek genoeg doe je dat zonder veel morren en met best wel plezier. Aanrader dus!
6. Van je familie moet je het hebben – van David Sedaris. Hilarisch! Herkenbaar. Erg leuk. Absoluut een aanrader. Overigens wel een boek van mijn samengestelde lijst, met dank aan Beaunino!
7. Je leven schrijven – van Julia Cameron. Als fan van haar is ook dit boek een aanwinst waar je regelmatig in blijft bladeren, op zoek naar inspiratie. Voor alle schrijvers onder ons zeker een leuk boek.
8. De oorsprong – van Diana Gabaldon. Ineens lag hij daar in de winkel! Iedere fan van ‘De Reiziger’-cyclus zal hem willen lezen. Wel wat dun en in groot letterformaat geschreven, dus in een goed uur heb je hem alweer uit. Dat is een tegenvaller als je de dikke pillen van haar gewend bent…
9. De mooiste dochters van de hele wereld – van Martin Bril. Zonder Bril geen lezen en dus lees ik hem tot in het eind van mijn dagen vermoed ik. Heerlijk!
10. Boeddha in 5 weken – van Giulio Cesar Giacobbe. Erg leuk. Fijn dat het een dun boekje is.
11. De moed van imperfectie – van Brené Brown. Herkenbaar. Veel O-ja-effecten!
12. Passie & Liefde – Isabel Allende. Mooie korte verhaaltjes van een groots schrijfster!
13. Een Parijse affaire – van Tatiana de Rosnay. Schrijfster van ‘Haar naam was Sarah’. Need i say more? Lezen!!
14. Reizen zonder John – van Geert Mak. Geweldig boek! Zeker als je in the States bent geweest. Herkenbaar, maar vooral erg goed!
15. Zolang er sterren aan de hemel staan – van Kristin Harmel. Ik kwam er niet doorheen… Ik heb het echt geprobeerd, maar het lukte me niet! Ondanks alle lovende verhalen die ik overal las. Misschien niet mijn boek, maar hé, dat moet je vooral niet tegenhouden om het wel te lezen. De meeste mensen vinden het wel goed namelijk!

Kom ik met deze lijst aan die 52 boeken? Volgens mij niet. In ieder geval heb ik al die genres maar even losgelaten.
Ik lees en dat is voor mij het belangrijkste!

Welk boek heeft het meeste indruk op je gemaakt dit jaar?

boeken2016

Moeders, kinderen en vriendinnen #13 met Martin Bril

Als klap op de vuurpijl sloot ik de aprilmaand (feestmaand-want-ik-ben-50-maand) af met een groep vriendinnen.
Rond half elf stroomde mijn keuken vol met prachtige vrouwen. Een uurtje later sloot de laatste de rij die door Tom-Tom verdwaald was (ik noem geen namen 😉 ).
Zet een groep vrouwen bij elkaar en je hebt… een kippenhok (volgens mijn lief), veel slappe lach (volgens alle vriendinnen) en vooral veel therapie (volgens mij).
Er wordt gepraat over werk, rimpels, opleidingen, leeftijd en de dromen die we dromen. Partners komen héél eventjes voorbij, eigen moeders veel langer. We luisteren naar elkaar, begrijpen elkaar en vooral: we troosten elkaar. Veel en langdurig, soms met kippenvel over het hele lijf.
En – zoals dat met de meeste vrouwen met kinderen zo gaat – we hebben we het over de kinderen!
Onze kinderen.
Over die mooie dochters en zonen van ons en over hoe trots we op ze zijn. Hoe ze ons verbazen als we zien wat een mooie jonge mensen het aan het worden zijn die zelfstandig en krachtig in het leven staan. Zelf beslissingen nemen en zich doodgewoon los durven te maken van datgene wat vertrouwd en veilig voor ze is. De wereld intrekken, ontdekken wat er te halen is en soms ook niet…
Onze rol als moeder wordt (vooral door onszelf) onder de loep gelegd, bijgesteld daar waar nodig als we denken te weten dat één van ons wel erg streng is voor zichzelf en er wordt meelevend geknikt  als we het over één van de zorgenkinderen hebben. Niet de zorg als in ‘verzorgen’, maar de zorg voor een kind die worstelt met sommige dingen in zijn of haar jonge leven.
Maar vooral zijn we trots, héél erg trots op die mooie kinderen van ons!
Alle gezichten glimmen en ogen twinkelen als we het over ‘die van ons’ hebben. Leeftijd maakt niet uit, geslacht al helemaal niet!
‘s-Avonds kruip ik dan ook met een grote glimlach onder mijn dekbed en grinnik nog lang na als ik denk aan de app-jes die nog volgden toen iedereen al lang weer thuis was. We hebben allemaal weer iets waardevols opgepikt uit de vele gesprekken en mee naar huis genomen. Ikzelf ben even de zolder opgeklommen om een campingstoel en thermosfles te zoeken. Hij staat klaar voor mijn volgende bezoek. (inside joke; redactie)
Op mijn nachtkastje ligt het laatst gekochte boekje van Martin Bril, ‘De mooiste dochters van de hele wereld.’
Ik denk weer even aan mijn vriendinnen van deze dag en lees de laatste columns in dit boek. Ik zat vanmiddag met de mooiste dochters van de wereld van een aantal moeders aan tafel. Dank jullie wel meiden!

martin

Nederlandse literatuur #11 en #12

Afgelopen weken las ik twee boeken van mijn literatuurlijst Nederlands.
Huh? Literatuurlijst Nederlands? Terwijl ik al 50 ben en al lang, heel lang geleden ben geslaagd voor mijn eindexamen? Nou ja, niet écht voor mijn literatuurlijst natuurlijk. Ik zou bijna zeggen: godzijdank! Er is in mijn leven maar één periode geweest waarbij ik het lezen vervloekte en dat was tijdens mijn examenjaren. Bijna, bijna was ik bang dat dit mijn hele leven zou blijven, maar gelukkig kwam de liefde voor het lezen na die moeizame jaren van verplichte kost weer terug. Toen kon ik weer lezen wat ik gewoon graag las!
Goed.
Afgelopen week las ik dus twee Nederlandse Literatuurschrijvers, met een hoofdletter L.
Eerst worstelde ik mezelf door Connie Palmen heen, met haar laatste boek: Jij zegt het. En een worsteling was het. Louter en alleen het gevoel van: ik zál je lezen, hoe dan ook!, voorkwam dat ik het boek niet de hoek insmeet. Niet dat Conny niet kan schrijven… O nee, het is literatuur van de bovenste plank! En daar zit nu juist het probleem. Ik ben blijkbaar geen lezer voor die bovenste plank. Sommige zinnen duurde een halve bladzijde lang en dan nóg wist ik niet precies wat ik gelezen had. Op zich intrigeerde het verhaal me wel. Het huwelijksleven van Sylvia Plath en Ted Hughes beschreven door de ogen van Ted, die nu gewoon al jaren dood is. Je moet het maar kunnen (en durven!) zo over een leven te schrijven, terwijl je de man van z’n lang-zal-ze-leven nooit ontmoet, laat staan gesproken hebt! Groot voordeel van dit boek is misschien wel dat ik veel nieuwe (Nederlandse) woorden heb geleerd. Groot nadeel is dat die woorden zo moeilijk zijn dat ik de helft alweer vergeten ben.
Al met al een boek waarvan ik blij was dat ik de laatste letter gelezen had en hem weg kon doen!

connie

Toen was het tijd voor Adriaan van Dis met zijn laatste boek: Ik kom terug.
Adriaan leest fijner. Makkelijker. Herkenbaarder. Hoewel dat laatste is misschien niet voor iedereen zo is.
Adriaan schrijft vanuit zijn Indische achtergrond en dat is voor mij erg herkenbaar, iets dat niet voor iedereen zal gelden dus.
Ik heb al meer van hem gelezen, met heel veel plezier, zodoende had ik wel zin in dit exemplaar.
Het hele stervensproces van zijn moeder wordt door hem op een intense, soms hilarische manier beschreven. De wens van zijn moeder om dood te gaan wordt bijna een bevel.

‘… Op een kronkelweg gaat de telefoon en ik schrik uit mijn autodromen. Mijn moeder roept me naar het heden: ‘Indië houdt me zo wakker.’ En of ik de volgende keer bonbons mee wil nemen. Ik zet de auto aan de kant en neem haar bestelling op: pistachetruffels, kaasvlinders, amandelkrullen, die lekkere van Huize van Laack – de hofleverancier.
Ja, majesteit.
‘En pillen? Denk je nog aan de pillen. Of zullen we naar Zwitserland gaan?’
Hè, ja, gezellig sterven in een hotelbed met een zak over je kop.
Twee reeën steken de weg over – hun oortjes trillend, gespitst op onraad.
Horen ze haar stem? Haar dwingende stem: ‘Doe iets, doe iets.’
Ik geef geen antwoord. Ze smijt de hoorn erop.
Ik zal haar verlossen. Verlossen van verhalen, en als ik flink ben zal ik haar verlossen van het leven en haar hand vasthouden.’

Adriaan van Dis schrijft zoals hij spreekt. Het was net of ik zijn stem in mijn hoofd hoorde terwijl ik opgekruld in een hoekje van de bank soms zat ze gniffelen om wat zijn moeder hem allemaal opdroeg, om vervolgens ontroerd te raken als ik de gekwetste jongen in het boek tegenkwam.
Een erg mooi en aangrijpend boek!

adriaan2

 

Brooklyn van Colm Tóibín #9 van de 52 boeken

Twee weken geleden gingen mijn lief, oudste en ik naar de nieuwste boekwinkel die onze stad rijk is en die wij ook bij DWDD hadden gezien: het Grand Theatre. Altijd gevaarlijk zo’n bezoek voor mij, want een boekwinkel ingaan is één ding, maar een boekwinkel uitlopen zonder boek is voor mij bijna net zo onmogelijk als een zak drop kopen en die vervolgens dicht laten. Of een kinderboerderij bezoeken zonder een enkel  beest te aaien. Of… nou ja, het is duidelijk, ik kan niet een boekenwinkel in zonder dat ik met een nieuw exemplaar naar buiten kom. Het is een soort van verslaving. Iets dat niet te behandelen is, wat ik ook eigenlijk helemaal niet behandeld wil hebben…
Oudste heeft hetzelfde ‘probleem’, dus ik was in goed gezelschap.
Al snel had hij een boek te pakken en na even rondsnuffelen had ook ik een exemplaar gevonden. Eentje die op mijn boekenlijst staat, dus het schuldgevoel maakte al snel plaats voor een triomf. Het boek diende een goed doel.
Nu ben ik wel bekend met de Dwarsligger, maar een Colibri had ik nog nooit in handen gehad. Een beetje sceptisch (kunnen mijn ogen dit formaat nog wel aan?) legde ik het op de toonbank neer en rekende af.
Eenmaal thuis las ik eerst twee andere boeken uit en toen kon ik beginnen aan mijn Colibri: Brooklyn van Colm Tóibín.
Al na vijf bladzijden wist ik: dit is een goede keuze geweest! Eerder had ik al van Nora genoten, geschreven door dezelfde schrijver. In Brooklyn raakt hij dezelfde sfeer. Zijn ingetogen manier van schrijven over dagelijkse dingen maakt dat je bijna het gevoel hebt dat je als een vlieg op de muur meekijkt in het leven van de personages. Niets is overdreven, niets maakt dat je denkt: zij wel! Het meest bijzondere is misschien wel dat het leven en de gedachtenwereld van Eilis zo mooi beschreven is, dat het bijna vreemd is dat de schrijver een man is. Ik ben echt heel benieuwd hoe het komt dat hij zo goed in de huid van een vrouw kan kruipen om haar zo naturel mogelijk neer te zetten. De man moet beslist veel zussen hebben of in ieder geval bijzonder op vrouwen gesteld zijn!

Waar gaat het boek over?

De Ierse Eilis woont samen met haar moeder en zus in een klein dorp. De vader van Eilis en Rose is overleden en door de crisis heeft Eilis geen werk. Nadat een geëmigreerd priester zich het lot van Eilis aantrekt en haar een baan bezorgd in Brooklyn emigreert Eilis naar Amerika. Na een moeizame heimwee-periode leert ze Toni kennen tijdens een dansavond. Hij weet haar hart voor zich te winnen. Nadat haar zus overlijdt besluit Eilis terug te keren naar Ierland om haar moeder te ondersteunen. Ze belooft Toni dat het tijdelijk is, maar eenmaal terug in Ierland komt ze Jim tegen. Welke liefde is sterker? Die van Toni of Jim?
Mooi, mooi, mooi!

Wat betreft de Colibri, dat is echt een topper! Een ingebonden boekje, klein formaat voor in een handtas, mét leeslint en hard kaft voor € 12,50. Top! Ik heb er een nieuwe liefde bij in ieder geval! 😉

Brooklyn

52 boeken #6: wat verborgen is…

Het zesde boek dat ik las was wel even een dingetje. Ik begon heel fanatiek op mijn iPad. En na 20 bladzijden begreep ik er al helemaal niets van! Wat was dit voor wazig boek? Ik keek nog maar eens naar mijn lijst en snapte er nog minder van toen ik zag dat dit boek me ook nog eens was aangeraden door een vriendinnetje. Iemand die ik toch echt wel in staat achtte om mij een leuk boek aan te raden!
Ik raadpleegde Google dus maar eens.
Al snel werd me duidelijk waar de schoen precies wrong. Ik las het derde deel van een kroniek. Het derde deel! Als in: deel drie van een reeks opvolgende boeken. Geen wonder dat ik er niets van snapte. De dag erop stond het eerste deel op mijn iPad en begon ik opnieuw.
Tot mijn grote schrik kreeg ik ook nu niet echt het verhaal te pakken! Nou ja, flarden van het verhaal wel, maar nét niet genoeg om mijn volle aandacht op te eisen. Teveel namen lijken op elkaar, teveel mensen haalde ik door elkaar heen, en dat is misschien ook niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat de schrijvers uit Scandinavië komen! Ik was aan mijn 52e genre begonnen: Lees een boek van een schrijversduo: Wat verborgen is van Hjorth Rosenfeldt. 
Scandinavische namen lijken best op elkaar… Tortel, Ragnar, Hanser, Haraldsson… Ik kreeg de personages maar moeilijk geplaatst.
Nu ben ik niet voor één gat te vangen, dus liep ik zaterdag de bibliotheek binnen om de papieren versie te halen. Het zou toch wat zijn als ik een boek liet schieten, die me gewoon was aanbevolen!
Voor het gemak begon ik maar weer bij het begin.
En plotseling was het bijna avond. Ook in bed las ik door, net als zondagochtend, zondagmiddag en zondagavond. Spannend! Ontzettend spannend!!
Maandagavond, tijdens DWDD, kon ik me niet langer inhouden en las de laatste paar hoofdstukken uit. De climax kwam bij de laatste twee bladzijden en voor het eerst was ik blij dat ik niet zo’n lezer ben die ergens halverwege het boek vast de ontknoping gaat lezen, zodat je weet waar je naar toe leest.
Grootste tip van dit boek: niet doen! (de laatste bladzijden alvast lezen) Ik weet, het is net als zeggen dat je niet aan die roze olifant moet denken, maar hier moet je je echt bedwingen.
Ik slaakte zowaar een kreet bij het lezen van die laatste regels.
Geniaal!
Al met al ben ik nu reuze benieuwd naar het tweede en derde deel van deze kroniek, maar ik heb nog behoorlijk wat andere boeken te gaan voor dit jaar…. Volgend jaar staan ze op mijn lijst! Als schrijversduo en Scandinavisch boek. Heerlijk!

wat verborgen is