Tagarchief: Mediteren

Doornroosje

Laat ik niet te vroeg juichen, maar het lijkt erop dat ik de balans voor een gezonde nachtrust heb gevonden! Nu is mijn balans natuurlijk niet direct iederééns balans, maar wie weet, misschien zit er iets in wat een ander ook kan helpen.
Om te beginnen ben ik na een kleine week radicaal gestopt met die oil pulling. Té smerig, téveel gedoe, té… nou ja, gewoon té dus! Ik vermijd late maaltijden, ben gestopt met mijn dagelijkse glaasje wijn, ben overdag minder koffie gaan drinken (ook op het werk) en vraag niet meer aan anderen hoe zij slapen.
Wat doe ik dan wél?
Ik ben eens via een app gaan bijhouden hoe slecht mijn slaap nu eigenlijk is. Ik bedoel, ik kan wel denken dat ik zo slecht slaap, maar misschien valt dat allemaal wel mee. Helaas (of gelukkig) bleek al snel dat mijn slaapkwaliteit inderdaad ver beneden peil lag. Ik zag dat ik per nacht gemiddeld zeven keer wakker was, waarbij er één tot twee periodes zeker een uur duurde. Waardeloos dus. Maarrrr… hierdoor heb ik wel de knoop doorgehakt om naar de huisarts te gaan die mij (godzijdank!) ondersteunde in mijn slaapwens. Dus, die avond sliep ik als een roosje, met behulp van een ‘pammetje‘.
Toch vond ik de gedachte aan zo’n slaapmiddel niet echt fijn en dus ging ik verder met mijn zoektocht.
Per ongeluk merkte ik dat ik eigenlijk best wel lekker sliep als ik een (speciaal) biertje dronk ipv mijn normale glaasje wijn. (Dit allemaal naar aanleiding van het Belgisch stoofvlees dat mijn lief op dit moment veel bereidt en waar je een biertje bij drinkt ipv wijn! Met dank aan mijn lief dus… 🙂 )
Ook nam ik mijn bewegingsritme eens onder de loep. In mijn slaap-app wordt namelijk ook bijgehouden hoeveel stappen je per dag hebt gezet. Dat was bedroevend laag. Serieus bedroevend laag! Bovendien, met dat biertje per dag is een beetje beweging wel aan te raden, anders heb ik straks weer een gewichtscrisis!
Ik loop, wandel, ren dus tegenwoordig zo’n 4-5 keer per week. Om dit lijf daarnaast dan ook nog een beetje soepel te houden sta ik bovendien iedere ochtend op mijn yogamatje voor wat oefeningen en mediteer ik bijna dagelijks. Niet wazig, gewoon rustig.
‘s-Avonds drink ik geen koffie of thee meer, voor het naar bed gaan neem ik een hete douche en als ik in bed stap druppel ik wat lavendelolie op mijn kussen. Bij koude nachten houd ik bovendien lekker een paar (slaap)sokken aan, want het raam moet (ook met tien graden vorst) hoe dan ook open zijn en koude voeten en slapen is geen goede combinatie, daar ben ik ondertussen ook wel achter gekomen.
En het wonder gebeurde!
Ook in mijn app zag ik dat mijn slaapkwaliteit omhoog ging. Zat ik eind januari nog op een dramatische 34%, de laatste 10 dagen kom ik niet meer onder de 85%. En in deze tien dagen heb ik slechts één keer dat ‘pammetje’ geslikt. Op de 2e dag van de tien…
Het mes snijdt aan twee kanten, niet alleen slaap ik beter, ook mijn conditie gaat met sprongen vooruit!
En dat is weer een mooi voordeel, want deze zomer zijn lief en ik van plan om naast onze gewone vakantie in Frankrijk, ook nog een paar dagen de bergen in te trekken. Met rugzak, van hut naar hut.
Gelukkig schenken ze in berghutten voornamelijk bier naast de frisdrank.
En dat is wel weer een bijkomend voordeel!

SAMSUNG CSC

Advertenties

Zoete dromen

In het kader: help Joolzz fatsoenlijk de nacht door, probeerde ik zo’n beetje alles wat een mens verzinnen kan om te gaan slapen. De meditatie-app wierp z’n vruchten nog het meeste af. Vaak haalde ik het eind van de sessie niet eens – die echt maar 20 minuten duurt – maar bij het lekker op mijn zij draaien werd ik weer wakker van de headset die priemend in mijn oor bleef hangen. Een tweede sessie vind niet alleen ik, maar ook mijn lief iets teveel van het goede.
Ook de chroomtabletjes van de drogist werden getest en zorgden ervoor dat ik vervolgens wakker lag van het brandend maagzuur. Tja, als het middel erger is dan de kwaal, dan is een beslissing snel genomen. De chroomtabletjes verdwenen dus weer in de kast, net als de pure druivensuiker die ik als noodvoorziening op mijn nachtkastje had gelegd, omdat de drogist een te lage suikerspiegel vermoedde, gezien het tijdstip waarop ik iedere nacht opnieuw met open ogen naar het hemel ons hemelbed lag te staren, maar waar ik altijd een beetje misselijk gevoel aan over hield.
Zuchtend surfte ik dus voor de zoveelste keer over het net en kwam de meest bizarre dingen tegen. Cocktails van paracetamol vermengd met Whisky of Gin zouden moeten helpen, maar de kans was dan weer groot dat ik een leveraandoening zou creëren. Die optie streepte ik dus maar weg.
Ook een goed gerolde joint bleek een uitkomst. Maar ja, ik rook niet (meer) en voordat die joint nu inderdaad een goed idee bleek te zijn, maar de verleiding van het weer gaan roken groter zou gaan worden, besloot ik veiligheid voor alles. Geen joint dus.
Via via kwam ik op de site van Rens Kroes. ‘Het zusje van’ inderdaad.
Zij beschreef het wonder van oil pulling. Niet alleen zou het mooie witte tanden en gezond tandvlees kunnen geven, nee, ook je huid gaat stralen (ja hèhè, als Kroes-telg kan je dat makkelijk beweren. Volgens mij hebben zij de stralende huid uitgevonden!), het is goed voor je hormoonhuishouding én… het kan je slaap bevorderen! Daar had ze mijn aandacht toch plotseling te pakken.
Wat moest ik dan doen?
Eigenlijk heel makkelijk. Na het opstaan een lepel koudgeperste olie in mijn mond doen en 20 minuten spoelen. Huh? Zo makkelijk? Ja, eigenlijk wel.
Welke olie moet je gebruiken?
Dat mag van alles zijn, als het maar koudgeperst is. Sesamolie, olijfolie, kokosolie… Die laatste hebben we sinds kort in huis, omdat we daar veel mee bakken. Ideaal, want deze olie is geur- en smaakloos en geeft dus geen bijsmaak aan je eten.
Omdat olie op de vroege ochtend mij niet erg aantrekkelijk leek, heb ik (de eerste keer héél voorzichtig!) een halve eetlepel in mijn mond gedaan en heb dit goedje tijdens mijn yoga-oefeningen door mijn mond laten walsen (klinkt zo gezellig, laten walsen…). Na de yoga heb ik de olie in een stuk keukenrol uitgespuugd en weggegooid (zoals me beloofd was, was de olie behoorlijk wit geworden). Niet door de wc spoelen en zeker niet door de gootsteen! Tenzij je verstoppingen niet erg vindt natuurlijk…
Toen heb ik mijn tanden gepoetst, twee glazen water gedronken en ben de dag gewoon als anders begonnen.
Of het helpen gaat weet ik nog niet, maar het ritueel op zich viel mij alleszins mee. Braakneigingen heb ik niet gehad, kokosolie smaakt ook op de vroege ochtend nergens naar en of ik mijn tanden nu om 05.45 uur poets of om 06.10 uur. Dat maakt niet veel uit natuurlijk.
Voor de zekerheid ben ik gisteren (op aandringen van heel wat lieve en bezorgde collega’s) toch ook maar naar mijn huisarts gegaan en heb een strip van 30 slaaptabletjes opgehaald.
Als de oil pulling niet helpt, kan ik altijd nog wat in mijn mond duwen.
Hoe dan ook, eens zal ik slapen…

kokosolie

Leven in opleiding

Er zijn van die tijden dat Klaas Vaak mij niet lijkt te vinden. Dan lig ik wakker. Urenlang. Nachten op een rij. Weken lang. Wat zeg ik? Maanden lang!
Zo af en toe fietst er een nacht voorbij waarbij ik plotseling twaalf uur achter elkaar in coma lig. Dan hou ik mezelf voor de gek door glashard te beweren dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. Om vervolgens weer de nodige halfbakken nachten te incasseren en als een zombie door het leven te gaan.
‘Het is de leeftijd, joh,’ beweren vriendinnen. ‘Je hebt nu eenmaal minder slaap nodig als je ouder wordt. Bovendien… je bent gewoon in de overgang. Niets aan te doen!’
Vooral die laatste woorden laten mijn haren te bergen rijzen.
Niets aan te doen? Niets aan te dóen? Hoezo, niets aan te doen?
En dus besloot ik dat het roer om moest. Was het niet linksom, dan wel rechts.
En aldus geschiedde.
Tien dagen ben ik onderweg nu. Tien dagen van iedere ochtend 15 minuten yoga met als doel toch weer wat fitter te worden na de ziekenhuis-twee-daagse die meer kruim heeft gekost dan ik wil toegeven.
Tien dagen ook waarbij ik ‘s-avonds met een oortje in mijn bed in kruip en naar een slaapverwekkende stem lig te luisteren die mij (het liefst binnen vijf minuten) de weg naar dromenland moet gaan wijzen. Dat dát niet zo gemakkelijk is als dat het lijkt bleek al snel…

Dag één begint goed. Na mijn ochtendyoga loop ik de hele dag op wolkjes. Het kan aan mij liggen, maar mijn lichaam voelt best nog wel soepel en slank. Vergenoegd bekijk ik mezelf in de spiegel. Misschien dat ik toch negatiever over mezelf denk dan nodig lijkt. ‘s-Avonds vlij ik me op bed en sluit tevreden mijn ogen. De app met de slaapverwekkende stem werkt en brengt me al snel waar ik moet zijn. Klaas-Vaak-land.
Plotseling stoot mijn lief mij aan.
‘Liefje. Liefje!’
Mijn ogen schieten open. Verdwaasd kijk ik hem aan.
‘Wah? Wa’s er aan de hand?’
‘Je iPad ging ineens aan. Wat moet je nu doen?’
Gefrustreerd sla ik mijn hand tegen mijn voorhoofd en verwond mezelf met een half uitgevallen oortje dat nog ergens ter hoogte van mijn wang bungelt.
‘Waaróm?? Waarom maak je me wakker?’ kreun ik. ‘Ik lag zowaar te slapen… Laat me slapen. Alsjeblieft…’
Ik rol me op mijn zij en probeer terug te keren naar waar ik zojuist nog was.
Tevergeefs.
Zelfs de slaapverwekkende stem kan me er niet meer krijgen. Voor deze nacht lijkt deze missie teveel van te goede.
Niet geslaagd dus.

Dag twee gaat de voorwaartse buiging moeizamer dan op dag één. Ook de downward facing dog gaat minder soepeltjes dan de dag ervoor. Die avond laat mijn lief het wel uit zijn hoofd om mij nog een keer te waarschuwen als de iPad aangaat na de twintig minuten lange slaapverwekkende sessie. Wel vraagt hij zich vlak voor mijn slaapsessie hardop van te voren af of hij nu ook schriftelijk moet indienen als er seks gewenst is. Iedere avond een slapende vrouw in bed lijkt hem ook niet alles… Gevolg is dat ik tijdens die meditatie alleen maar aan seks moet denken. Van slapen komt weinig terecht.

Dag drie moet ik niet aan seks denken!
Ik loop krom van de spierpijn en na 20 minuten yogamat kruip ik bijna richting douche. Warmte helpt bij extreme spierpijn. Zeggen ze…
‘s-Avonds in bed kan ik maar aan één ding denken: laat me slapen! Maar net zoals dat gaat met iemand die zegt dat je niet aan een roze olifant moet denken…. nou ja, het valt in te vullen wat er nu gebeurt.
Weer een slechte nacht dus.

Op dag zes lijkt de ergste spierpijn weg. Strammigheid is ervoor in de plaats gekomen. Ik lijk er maar niet uit te komen welke van de twee ik prefereer. Spierpijn of strammigheid? Strammigheid of spierpijn? Zodra ik het weet, hoort u van mij!
Om tien uur zoek ik mijn bed op, prop gefrustreerd mijn oortjes in mijn oren en luister. Halverwege de nacht draai ik me op mijn iPad. Slaapdronken leg ik hem op mijn nachtkastje en val direct weer in een diepe slaap. Pas in de ochtend kom ik erachter dat ik deze keer wel heel goed geslapen heb. Ook de ochtendyoga lukt iets beter met dat uitgeruste lijf.
Op mijn werk voel ik echter de spieren in mijn schouderblad bij iedere typebeweging die ik maak.
Hmmm… Misschien toch te vroeg gejuicht?
Die avond slaap ik weer als een roos! Twee nachten op een rij. Veel gekker moet het niet worden…

Gisteren ging ik bijna spierpijnloos door het leven. Lenig ben ik nog lang niet. Maar wat niet is, kan nog komen.
Hoe was het liedje ook alweer? ‘Two out of three ain’t bad?’ Nou, één van de twee ook niet! Slaap is heilig. Zover ben ik ondertussen wel na een jaar lang slecht tot heel slecht slapen.
Dat lenige lichaam komt vanzelf wel. Volhouden is een kunst, maar dat is er nu net één die ik beheers, dus… kom maar op!

15 minuten yoga