Tagarchief: Recensie

Nederlandse literatuur #11 en #12

Afgelopen weken las ik twee boeken van mijn literatuurlijst Nederlands.
Huh? Literatuurlijst Nederlands? Terwijl ik al 50 ben en al lang, heel lang geleden ben geslaagd voor mijn eindexamen? Nou ja, niet écht voor mijn literatuurlijst natuurlijk. Ik zou bijna zeggen: godzijdank! Er is in mijn leven maar één periode geweest waarbij ik het lezen vervloekte en dat was tijdens mijn examenjaren. Bijna, bijna was ik bang dat dit mijn hele leven zou blijven, maar gelukkig kwam de liefde voor het lezen na die moeizame jaren van verplichte kost weer terug. Toen kon ik weer lezen wat ik gewoon graag las!
Goed.
Afgelopen week las ik dus twee Nederlandse Literatuurschrijvers, met een hoofdletter L.
Eerst worstelde ik mezelf door Connie Palmen heen, met haar laatste boek: Jij zegt het. En een worsteling was het. Louter en alleen het gevoel van: ik zál je lezen, hoe dan ook!, voorkwam dat ik het boek niet de hoek insmeet. Niet dat Conny niet kan schrijven… O nee, het is literatuur van de bovenste plank! En daar zit nu juist het probleem. Ik ben blijkbaar geen lezer voor die bovenste plank. Sommige zinnen duurde een halve bladzijde lang en dan nóg wist ik niet precies wat ik gelezen had. Op zich intrigeerde het verhaal me wel. Het huwelijksleven van Sylvia Plath en Ted Hughes beschreven door de ogen van Ted, die nu gewoon al jaren dood is. Je moet het maar kunnen (en durven!) zo over een leven te schrijven, terwijl je de man van z’n lang-zal-ze-leven nooit ontmoet, laat staan gesproken hebt! Groot voordeel van dit boek is misschien wel dat ik veel nieuwe (Nederlandse) woorden heb geleerd. Groot nadeel is dat die woorden zo moeilijk zijn dat ik de helft alweer vergeten ben.
Al met al een boek waarvan ik blij was dat ik de laatste letter gelezen had en hem weg kon doen!

connie

Toen was het tijd voor Adriaan van Dis met zijn laatste boek: Ik kom terug.
Adriaan leest fijner. Makkelijker. Herkenbaarder. Hoewel dat laatste is misschien niet voor iedereen zo is.
Adriaan schrijft vanuit zijn Indische achtergrond en dat is voor mij erg herkenbaar, iets dat niet voor iedereen zal gelden dus.
Ik heb al meer van hem gelezen, met heel veel plezier, zodoende had ik wel zin in dit exemplaar.
Het hele stervensproces van zijn moeder wordt door hem op een intense, soms hilarische manier beschreven. De wens van zijn moeder om dood te gaan wordt bijna een bevel.

‘… Op een kronkelweg gaat de telefoon en ik schrik uit mijn autodromen. Mijn moeder roept me naar het heden: ‘Indië houdt me zo wakker.’ En of ik de volgende keer bonbons mee wil nemen. Ik zet de auto aan de kant en neem haar bestelling op: pistachetruffels, kaasvlinders, amandelkrullen, die lekkere van Huize van Laack – de hofleverancier.
Ja, majesteit.
‘En pillen? Denk je nog aan de pillen. Of zullen we naar Zwitserland gaan?’
Hè, ja, gezellig sterven in een hotelbed met een zak over je kop.
Twee reeën steken de weg over – hun oortjes trillend, gespitst op onraad.
Horen ze haar stem? Haar dwingende stem: ‘Doe iets, doe iets.’
Ik geef geen antwoord. Ze smijt de hoorn erop.
Ik zal haar verlossen. Verlossen van verhalen, en als ik flink ben zal ik haar verlossen van het leven en haar hand vasthouden.’

Adriaan van Dis schrijft zoals hij spreekt. Het was net of ik zijn stem in mijn hoofd hoorde terwijl ik opgekruld in een hoekje van de bank soms zat ze gniffelen om wat zijn moeder hem allemaal opdroeg, om vervolgens ontroerd te raken als ik de gekwetste jongen in het boek tegenkwam.
Een erg mooi en aangrijpend boek!

adriaan2

 

Advertenties

50, so what? #10 van de 52 boeken, samengesteld door Linda de Mol

Geen betere week om dit boek te lezen dan de week waarin de grote vijf-nul, oftewel het onomkeerbare middelpunt van mijn leven, het Sarah-gevoel of – zoals één van de kinderen het gekscherend noemde – de beginnende oma-leeftijd in zicht kwam. (Ik heb voor de veiligheid nog maar even niet geïnformeerd of ik ergens rekening mee moet gaan houden, maar dat terzijde…)
Vijftig. Als in… 50!
Ik vind het wel gaaf eigenlijk. Niemand kan mij nu serieus nog wijs proberen te maken dat ik het allemaal écht nog niet weet, of  dat ik me moet gedragen op die ene manier omdat het nu eenmaal zo hoort. Nee, ik ben 50 en ik heb de wijsheid in pacht! Ik heb gezocht en ik heb de mosterd gevonden. Ik weet hoe dingen werken (en vooral ook: hoe niet!). Ik hoef me de les niet meer te laten lezen door een snotneus die denkt te weten hoe ik mijn leven moet leven. Ik ben ik en dat is heerlijk!
Dit soort ‘wijsheden’ kwam ik ook allemaal tegen in het boekje dat ik vanwege mijn lijst gepland had te lezen in deze speciale week. Een aantal verhalen sprongen eruit.

Zo heeft Kluun echt een kijk op 50 worden die me erg nauw aan het hart ligt.
‘…Van mijn dochters heb ik geleerd dat je als man, zeker als oudere man, nooit – ik herhaal: nooit – je broek moet ophijsen in gezelschap. Wil je een man op leeftijd herkennen, hoef je alleen dáárop te letten. Een twintiger of dertiger zal nooit zijn broek ophalen.’
Meiden, need i say more? 😉

Ook Cécile Narinx heeft een leuke opsomming schrikbeelden en icoonvoorbeelden voor vrouwen rondom hun 50e leeftijd.
Wat wel en wat vooral níet te doen als je de 50-grens gepasseerd bent.
Hilarisch! Ik moest stiekem toch iedere keer weer terugdenken aan het laatste seizoen van De Mol, waarin de legging een veelbesproken onderwerp was.
Grote *tip* van Cécile: kies een look naar een voorbeeldvrouw van je. Neem bijv. Robin Wright en vraag je bij alles wat je koopt af: zou zij dit nu ook kopen? Eigenlijk is de *tip* gewoon: kies een style en hou je daaraan! Sportief, casual, klassiek… ik noem maar iets. Dank voor het advies Cécile. Als jij mij nu Tide portemonnee toestuurt, zorg ik voor de rest!

Sylvia Witteman sloot de rij korte verhalen met een (voor haar zo kenmerkend) humoristisch stukje!
‘Nou ja, 50, 50… Dat is óók maar een getal hè? Ik vind het op z’n zachtst gezegd een beetje raar om daar van alles aan op te hangen. Opvliegers, overgewicht, spataderen, vermoeidheid, huilbuien, incontinentie, vaginale droogte… Je krijgt het allemaal maar naar je hoofd geslingerd opeens. …’

Ik sluit me er bij aan.
Het is maar een getal, hè. En ik voeg er voor het gemak nog maar even aan toe: je bent zo oud als je je voelt. (in mijn geval dus al jááááren 35! 🙂 )
50? So what!

50jaar

Brooklyn van Colm Tóibín #9 van de 52 boeken

Twee weken geleden gingen mijn lief, oudste en ik naar de nieuwste boekwinkel die onze stad rijk is en die wij ook bij DWDD hadden gezien: het Grand Theatre. Altijd gevaarlijk zo’n bezoek voor mij, want een boekwinkel ingaan is één ding, maar een boekwinkel uitlopen zonder boek is voor mij bijna net zo onmogelijk als een zak drop kopen en die vervolgens dicht laten. Of een kinderboerderij bezoeken zonder een enkel  beest te aaien. Of… nou ja, het is duidelijk, ik kan niet een boekenwinkel in zonder dat ik met een nieuw exemplaar naar buiten kom. Het is een soort van verslaving. Iets dat niet te behandelen is, wat ik ook eigenlijk helemaal niet behandeld wil hebben…
Oudste heeft hetzelfde ‘probleem’, dus ik was in goed gezelschap.
Al snel had hij een boek te pakken en na even rondsnuffelen had ook ik een exemplaar gevonden. Eentje die op mijn boekenlijst staat, dus het schuldgevoel maakte al snel plaats voor een triomf. Het boek diende een goed doel.
Nu ben ik wel bekend met de Dwarsligger, maar een Colibri had ik nog nooit in handen gehad. Een beetje sceptisch (kunnen mijn ogen dit formaat nog wel aan?) legde ik het op de toonbank neer en rekende af.
Eenmaal thuis las ik eerst twee andere boeken uit en toen kon ik beginnen aan mijn Colibri: Brooklyn van Colm Tóibín.
Al na vijf bladzijden wist ik: dit is een goede keuze geweest! Eerder had ik al van Nora genoten, geschreven door dezelfde schrijver. In Brooklyn raakt hij dezelfde sfeer. Zijn ingetogen manier van schrijven over dagelijkse dingen maakt dat je bijna het gevoel hebt dat je als een vlieg op de muur meekijkt in het leven van de personages. Niets is overdreven, niets maakt dat je denkt: zij wel! Het meest bijzondere is misschien wel dat het leven en de gedachtenwereld van Eilis zo mooi beschreven is, dat het bijna vreemd is dat de schrijver een man is. Ik ben echt heel benieuwd hoe het komt dat hij zo goed in de huid van een vrouw kan kruipen om haar zo naturel mogelijk neer te zetten. De man moet beslist veel zussen hebben of in ieder geval bijzonder op vrouwen gesteld zijn!

Waar gaat het boek over?

De Ierse Eilis woont samen met haar moeder en zus in een klein dorp. De vader van Eilis en Rose is overleden en door de crisis heeft Eilis geen werk. Nadat een geëmigreerd priester zich het lot van Eilis aantrekt en haar een baan bezorgd in Brooklyn emigreert Eilis naar Amerika. Na een moeizame heimwee-periode leert ze Toni kennen tijdens een dansavond. Hij weet haar hart voor zich te winnen. Nadat haar zus overlijdt besluit Eilis terug te keren naar Ierland om haar moeder te ondersteunen. Ze belooft Toni dat het tijdelijk is, maar eenmaal terug in Ierland komt ze Jim tegen. Welke liefde is sterker? Die van Toni of Jim?
Mooi, mooi, mooi!

Wat betreft de Colibri, dat is echt een topper! Een ingebonden boekje, klein formaat voor in een handtas, mét leeslint en hard kaft voor € 12,50. Top! Ik heb er een nieuwe liefde bij in ieder geval! 😉

Brooklyn

Broer & Rozen #7 / #8 van de 52 boeken

Dit weekend gingen er zomaar twee boeken van mijn lijst. Twee boeken over familie en familiebanden.
Beide boeken las ik in één ruk uit, beide boeken met een ander gevoel.

Eerst Rozen van Leila Meacham

Mijn moeder raadde mij dit boek aan. Net als zij houd ik van boeken met familiegeschiedenissen. List, bedrog, intriges, ik kan er intens van genieten. Vooral als de hoofdrolspeelsters van het boek sterk en onafhankelijk zijn. Vrouwen die de strijd met hun roots aangaan en niet altijd doen wat er van ze verwacht wordt. Tegen de stroom inzwemmen, hun eigen weg bewandelen en dit met kracht en overtuiging doen. Onafhankelijk.
Zo’n boek is dit boek dus.
Liefhebbers van de boeken van Barbara Taylor Bradford (De kracht van een vrouw) kunnen hun hart ophalen met dit boek.
Mary Tolliver, erfgename van de katoenplantage van haar vader, moet kiezen tussen het landgoed of haar grote liefde. Dat er een vloek lijkt te rusten op de familie werkt niet in het voordeel van haar keuze. Aan het eind van haar leven verandert Mary haar testament, waardoor haar erfgename (een nichtje) een flinke klap krijgt te verduren. Het was immers logisch dat zij troonopvolgster zou worden… Dat Mary het beste voorheeft met haar nichtje dringt pas veel later tot deze jonge vrouw door.
Al met al een makkelijk leesbaar boek dat je meeneemt naar de katoenplantages in het zuiden van Amerika.
Lekker meeslepend en zeker ook romantisch!

Het tweede boekje las ik in een uurtje uit. Dat is volgens mij ook precies de bedoeling van deze boekjes, het Nationale Boekenweekgeschenk! Dit jaar geschreven door Esther Gerritsen: Broer.

Nog een boek over familie dus.
Een boekje dat ik met gemengde gevoelens las. Dat laatste is overigens puur persoonlijk, want het boekje zelf is ontzettend goed geschreven! Het was voor mij de eerste keer dat ik iets van Esther Gerritsen las, maar ik weet nu al dat het beslist niet de laatste keer is. Ik heb genoten van haar vlotte pen. Het boekje leest lekker weg en de gevoelens die de hoofdrolspeelster naar haar broer heeft zijn zo ontzettend herkenbaar geschreven dat ik zelf de hoofdrolspeelster had kunnen zijn!
Gelukkig voor verhaal lijkt het aan het eind toch allemaal nog goed te komen.
Broer en zus.
Tja…

rozenbroer

52 boeken #6: wat verborgen is…

Het zesde boek dat ik las was wel even een dingetje. Ik begon heel fanatiek op mijn iPad. En na 20 bladzijden begreep ik er al helemaal niets van! Wat was dit voor wazig boek? Ik keek nog maar eens naar mijn lijst en snapte er nog minder van toen ik zag dat dit boek me ook nog eens was aangeraden door een vriendinnetje. Iemand die ik toch echt wel in staat achtte om mij een leuk boek aan te raden!
Ik raadpleegde Google dus maar eens.
Al snel werd me duidelijk waar de schoen precies wrong. Ik las het derde deel van een kroniek. Het derde deel! Als in: deel drie van een reeks opvolgende boeken. Geen wonder dat ik er niets van snapte. De dag erop stond het eerste deel op mijn iPad en begon ik opnieuw.
Tot mijn grote schrik kreeg ik ook nu niet echt het verhaal te pakken! Nou ja, flarden van het verhaal wel, maar nét niet genoeg om mijn volle aandacht op te eisen. Teveel namen lijken op elkaar, teveel mensen haalde ik door elkaar heen, en dat is misschien ook niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat de schrijvers uit Scandinavië komen! Ik was aan mijn 52e genre begonnen: Lees een boek van een schrijversduo: Wat verborgen is van Hjorth Rosenfeldt. 
Scandinavische namen lijken best op elkaar… Tortel, Ragnar, Hanser, Haraldsson… Ik kreeg de personages maar moeilijk geplaatst.
Nu ben ik niet voor één gat te vangen, dus liep ik zaterdag de bibliotheek binnen om de papieren versie te halen. Het zou toch wat zijn als ik een boek liet schieten, die me gewoon was aanbevolen!
Voor het gemak begon ik maar weer bij het begin.
En plotseling was het bijna avond. Ook in bed las ik door, net als zondagochtend, zondagmiddag en zondagavond. Spannend! Ontzettend spannend!!
Maandagavond, tijdens DWDD, kon ik me niet langer inhouden en las de laatste paar hoofdstukken uit. De climax kwam bij de laatste twee bladzijden en voor het eerst was ik blij dat ik niet zo’n lezer ben die ergens halverwege het boek vast de ontknoping gaat lezen, zodat je weet waar je naar toe leest.
Grootste tip van dit boek: niet doen! (de laatste bladzijden alvast lezen) Ik weet, het is net als zeggen dat je niet aan die roze olifant moet denken, maar hier moet je je echt bedwingen.
Ik slaakte zowaar een kreet bij het lezen van die laatste regels.
Geniaal!
Al met al ben ik nu reuze benieuwd naar het tweede en derde deel van deze kroniek, maar ik heb nog behoorlijk wat andere boeken te gaan voor dit jaar…. Volgend jaar staan ze op mijn lijst! Als schrijversduo en Scandinavisch boek. Heerlijk!

wat verborgen is

52 boeken: #4 en #5 over verhuizen naar Frankrijk

Ik las in de afgelopen week ook nog ‘even’ twee boeken uit. De eerste met heel veel plezier, de ander omdat ik nu eenmaal dit boek op mijn lijstje had gezet. Laten we met de laatste beginnen (en heel snel eindigen).

#29: Een boek dat zich in Frankrijk afspeelt: Met de Franse slag, van Julia Stagg
Het klonk leuk, een beetje tegendraads. Ik bedoel, de Franse slag. Ik kan er me van alles bij voorstellen! Op de achterkant van het boek werd me bovendien beloofd dat het zou lijken op de boeken van Joanne Harris: Chocolat, De zoetheid van perziken en Rode schoenen. Daar heb ik van gesmuld (echt, soms letterlijk! Alleen al de beschrijving van de chocolade in haar boeken maakt bijna dat je het ruikt en proeft!).
Eenmaal begonnen met lezen leek het boek me maar niet te grijpen. Iedere keer dwaalden mijn gedachten af en soms vroeg ik me af: wie is dít nu ook alweer? Dan bladerde ik weer terug en las kleine stukjes opnieuw. En als ik het boek weglegde, vergat ik het ook weer. Wist ik niet meer zo goed waar het over ging. Ja, over een Engels echtpaar dat naar Frankrijk verhuisd was. Een dwarse burgemeester en een vrouw die stiekem solliciteert naar een baan bij het Engelse stel. De Franse gewoonten zouden grappig beschreven moeten zijn, maar ik kon er eerlijk gezegd niet echt om lachen. Dat kan ook aan mij liggen natuurlijk! Het leest wel makkelijk, maar om nu te zeggen dat ik het vervolg ook ga lenen bij de bieb… Nee. Ik was wel blij dat ik het terug kon brengen vandaag!

Om toch van het lezen te blijven genieten las ik tussendoor een ander boek uit, met véél meer plezier!
#34: Een kookboek : Rue Tatin – wonen en koken in Normandië – van Susan Herrmann Loomis
‘Een kookboek lezen? Kan je een kookboek lezen dan?’ Een vriendin moest hard lachen toen ik zei dat op mijn lijst ook een kookboek vermeld stond. Maar ja, er zijn best wel wat kookboeken annex romans die niet alleen leuk zijn om te lezen, maar tevens heerlijke recepten bevatten. Rue Tatin is zo’n boek!
Susan – een Amerikaanse chefkok – vertrekt naar Frankrijk om de finesse van het koken te leren in de hoofdstad Parijs. Niet alleen leert ze in de loop van de tijd haar (later) beste vriendin kennen, ook haar toekomstige man ontmoet ze in Frankrijk. Hier zijn de Franse gewoonten beschreven op een manier waarbij je gniffelt: ‘O ja, dat doen ze, die Fransen… hihihi…’
Als ze uiteindelijk een huis in Normandië kopen, worden ze niet alleen verrast door bureaucratische regeltjes, maar weten ze zich in de loop van de tijd een eigen plaats toe te eigenen in een charmant dorp, vlakbij de vriendin van Susan.
De recepten die door het verhaal verweven zijn, zijn niet alleen watertandend, maar ook vrij simpel te maken. Favoriet bij ons: Gâteau Breton aux noix (Bretonse koek met walnoten) op blz. 171, Clafoutis aux poires et au miel (Clafoutis van peren en honing) en natuurlijk de Tarte Tatin van blz. 267!
Een aanrader van een kookboek! 🙂

tweeboeken

52 boeken, #3 Gedichten die vrouwen aan het huilen maken

Met poëzie heb ik een… ehm, hoe zeg ik dat netjes?… speciale band. Eigenlijk heb ik er gewoon geen band mee. Niks. Niets.
Ik krijg de diepte niet te pakken die menig poëzieschrijver ongetwijfeld voor ogen heeft op he moment dat het geschreven wordt. Ik word er zelfs een beetje kriegel van. Kan er ook helemaal niets mee.
Zegt waarschijnlijk meer iets over mij, dan over al die beroemde en mooie poëten!
Ik vind het niet erg en ik ben er van overtuigd dat al die dichters het mij ook wel vergeven.
Iets anders is het als iemand een gedicht aan mij voorleest. De juiste toon weet te vinden en dat op mij overbrengt. Dan snap ik ineens zo goed wat er bedoeld wordt en vang ik de emotie van het stuk ineens wel.
De eerste keer dat dit gebeurde was tijdens de film ‘Four weddings and a funeral’. Het moment dat één van de hoofdrolspelers de liefde van zijn leven verliest en in de kerk het mooiste gedicht ooit geschreven (wat mij betreft) voordraagt biggelden de tranen over mijn wangen. De pijn, het verdriet, alles kwam bij elkaar in dit ene gedicht.
Afgelopen kerst kwam de film – zoals ieder jaar met kerst – weer op televisie.
Op het werk deelden we met elkaar de guilty pleasure van het voor de zoveelste keer die ene film kijken, opgekruld op de bank onder een dekentje met een lekker glas wijn en een schaaltje chips binnen handbereik.
Ik vertelde dat ik het gedicht in deze film zo ontzettend mooi vond.
Een collega keek me aan en zei toen: ‘Dan is dat boekje dat is samengesteld door Isa Hoes iets voor jou! Gedichten die vrouwen aan het huilen maken. Hij staat erin. Samen met nog meer gedichten die ontroeren.’
Van mijn cadeaubon in het kerstpakket kocht ik dus voor het eerst in mijn leven een gedichtenbundel.
Op bladzijde 52 staat het inderdaad geschreven. Als favoriet van Fidan Ekiz. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik het in het Engels mooier vindt dan in het Nederlands, maar… hij staat erin!
Ik ging verder met lezen. Iedere avond één of meerdere gedichten. Soms moeten ze even landen, dan heb je er aan één meer dan genoeg.
En gek genoeg ben ik de gedichten gaan waarderen.
Het gedicht dat Gerdi Verbeet uitzocht ontroerde me enorm. Ik heb het gelezen, opnieuw gelezen, een ezelsoortje in de hoek gevouwen en wederom gelezen.
Ook het lieve gedichtje dat Herman Brood aan zijn dochter Lola naliet bracht een brok in mijn keel.
Rauw, ongepolijst, maar o zo mooi! Zo… Herman!
Renate Dorrestein, Myrthe van der Meer, Isa hoes zelf. Allemaal hebben ze gedichten waar ik wel iets mee kon. Ik vind het een aanrader dus! Gewoon, voor op het nachtkastje. Om ‘s-avonds nog eventjes eentje te lezen. Om ontroerd te raken of te glimlachen.
Is wel mooi, in deze week van de poëzie!

Gedichtendie