Tagarchief: Stad

Maatje

En toen was ik plotseling helemaal alleen. Het voelt wat onwennig, maar ik ben vastberaden om er een mooie draai aan te gaan geven.

De dag nadat mijn lief vertrok ben ik dus direct aan het werk gegaan. Heerlijk afleiding in een omgeving die plotseling meer warmte biedt dan een mens kan verzinnen. Want niet alleen de lieve, warme woorden (en armen) verwelkomden mij op die eerste werkdag in het nieuwe jaar, ook een enorme doos vol met cadeautjes, briefjes en kaartjes stond op mij te wachten. Meer dan genoeg om iedere week iets uit te halen en af te tellen tot de terugkomst van mijn lief.
Een mens kan het slechter treffen…

Het eerste weekend werd het voor mijn gevoel pas echt spannend. Hoe zou het gaan, zo in mijn eentje op de bank? Trok ik nu wel of geen flesje wijn open voor mij alleen? (wel dus! ūüėä)
Ging ik nu wel of niet uitgebreid voor mezelf koken of smeerde ik gewoon lekker makkelijk een boterham met een gebakken ei of iets dergelijks? Maar 28 weken alleen maar brood eten is ook zoiets… Dus al snel bedacht ik dat ik beter gewoon mijn maaltje kon klaarmaken en dan wat porties in kon vriezen, zo snijdt het mes aan twee kanten… gezond bezig √©n slim!

Vorige week zaterdag toog ik dus naar de winkel voor de wekelijkse boodschappen, trakteerde mezelf op een paar nieuwe laarzen en kocht wat cadeautjes voor naderende verjaardagen.
Ik trakteerde mezelf op een groot glas verse gemberthee in de stad en bladerde door wat magazines die op de leestafel van ons favoriete koffietentje lagen. Ik luisterde naar de gesprekken om me heen en schreef wat regels in mijn Moleskine die standaard in mijn tas zit. Toen besloot ik dat het misschien wel gewoon een mooie dag was en dat ik mijn eigen gezelschap eigenlijk best wel op prijs stelde.

Ingenomen over zoveel tevredenheid reed ik op mijn gemakje naar huis.

Pas toen ik een overblije hond moest kalmeren omdat hij van gekkigheid niet wist hoe hij mij het beste kon begroeten schrok ik even van mijn eigen stem. Het was bijna drie uur in de middag en hoewel mijn stappenteller de 10.000 passen bijna aantikte, had mijn mond misschien hooguit vijf woorden die dag geproduceerd.

Ik moet meer praten in mijn eentje. Of met de hond!
Mijn thuismaatje.Maatje

Advertenties

Du temps

Het duurde even. Een heel weekend, drie volle dagen. Voordat het goed tot me doordrong wat er nu precies gebeurd was.
Zo’n vierhonderd kilometer bij me vandaan.
Vierhonderd-en-vier kilometer om precies te zijn.
Vierhonderd-en-vier kilometer die wij ik weet niet hoe vaak al gereden hebben. Om naar onze stad te gaan. Zodat we konden genieten van de stad, de vele terrasjes, de parken, de mensen, de straten. Om te slenteren door de wijken, te flaneren over de boulevards. Parfum ruiken in Le Printemps, de adem stilletjes inhoudend als we voorbij één van de vele clochards lopen.
Kilometers die we maar wát graag overbrugden om boterzachte croissants te eten bij de Boulangerie op de hoek tegenover ons favoriete café. Petanque kijken in Jardin du Luxembourg. Urenlang. Stokbroodje bij de hand met een heerlijk stuk kaas, wat druiven en een goede fles wijn.
Op de achtergrond de straatgeluiden die zo kenmerkend zijn voor deze stad. Verkeer, mensen, de eeuwige sirenes van de Pompiers de Paris.
Stad van de liefde, stad van onze liefde.
Een stad die ik misschien wel beter ken dan menig ander in ons eigen land.
Machteloos moet ik op televisie aanschouwen hoe mensen koelbloedig vermoord worden in een theater waar wij een jaar geleden nog schuin aan de overzijde twee nachten hebben doorgebracht.
Ik kan er maar niet bij.
De overbekende sirenes snerken door de woonkamer in mijn Nederlandse huis. Ik wil ze niet horen. Ik wil mijn oren bedekken met mijn handen. Mijn ogen sluiten om het niet te hoeven zien. Maar ik weet ook: het drama dat bezig is en ik kan het niet tot stoppen dwingen.
Weer zie ik de straat waar we tientallen keren hebben gelopen. Onderweg naar ons bed, onderweg naar de stad, onderweg naar… ons Parijs.
Mijn hart huilt.
Zullen we ooit weer onbezorgd door de straten wandelen? Naast de echte Parijzenaars?
De tijd moet het gaan leren.
Tijd heelt alle wonden.
Zeggen ze.
Le temps gu√©rit toutes les blessures…
Je l’esp√®re!

paris