Tagarchief: Thee

Bakkie troost

Ons koffieapparaat is kapot. Of, nou ja, ik moet eigenlijk zeggen: onze Nespressomachine is kapot. Er druppelt wat lichtbruin vocht in onze koffiekopjes, het merendeel verdwijnt echter in de opvangbak aan de achterkant van de machine. Inclusief het overheerlijke crema-laagje dat altijd mijn koffie siert.
Nu is het ook weer niet zo dat ik een echte koffieaddict ben, ik drink eigenlijk veel meer thee. Maar de dag opstarten zonder koffie is toch een beetje… ehm… kaal!

Mijn lief heeft al van alles geprobeerd om de boel enigszins te fiksen, mij angstvallig in de gaten houdend dat ik niet al te chagrijnig wordt op de vroege ochtend.
De Nespresso-mevrouw heeft ons al twee keer ruim 30 minuten aan de telefoon gehad om ons door allerlei programma’s heen te praten, maar het heeft niets geholpen. De koffie verdwijnt in de afvalbak, tegelijk met de volgende (voor niets) gebruikte capsule.

Gisteren (ja, 24/7 bereikbaar, die collega’s van George) was de maat (en de afvalbak) vol. De machine gaat opgehaald worden om nagekeken te worden. Lang leve de garantie! Hoewel nu de volgende uitdaging zich aanmeldt in de vorm van het zoeken naar de rekening plus aankoopbewijs. Maar dat is een ander probleem uiteraard.

Vanmorgen zette ik dus een pot thee en keek met een schuin oog naar de machine. Daar staat ie dan op ons aanrecht mooi te wezen, maar werken? Ho maar!
Met een zucht smeerde ik een beschuit en roosterde mijn boterham, terwijl een gevoel van weemoed mij overviel. Was het echt nog maar een paar weken geleden dat we ons van de berg af lieten rollen om in het stadje aan de voet naar het plein te slenteren? Onze Teun mocht gewoon mee, want Italianen en honden zijn de grootste vrienden zijn we achtergekomen. Overal zijn ze welkom en bakjes met water worden soms aangedragen voordat we onze espresso of cappuccino überhaupt maar konden bestellen. En dan die prijs..! Waar ter wereld haal je nu twee cappuccino plus twee dolci voor nog geen vierenhalve euro?

Met een zucht slofte ik naar de badkamer. Twee slaperige ogen keken me lang aan vanuit de spiegel. Toen was ook ík het zat.
Na een flinke splash koud water over mijn gezicht trok ik snel mijn spijkerbroek aan en schoot in een t-shirt. Op de fiets was ik in tien minuten bij de supermarkt en kocht mijn noodzakelijk kwaad.

Nee, ik ben geen koffieverslaafde, maar ik start de dag wel graag met een flinke dosis cafeïne.
Keteltje op het vuur dus en gaan met die banaan!

– Foto: Pinterest –

Advertenties

Ahmed

Middenin de stad Jericho ligt een groot plein waar alles lijkt samen te komen. Verkeer, eettentjes, mannetjes die met hun paard en wagen of loopkarren hun koopwaren aanprijzen en als kers op de taart is de rotonde omgebouwd tot een klein parkje waar je op een bankje in de zon (of schaduw) kunt genieten van je net gekochte broodje Falafel.
Zo ook mijn lief en ik. Nadat we ons broodje bij een van de vele marktmannetjes gekocht hebben, steken we met gevaar voor eigen leven over naar het parkje om niet veel later op een bankje te ploffen.

Net als ik mijn eerste hap wil nemen, snelt een jongen naar ons toe. ‘Coffee? Tea?’ Vragend kijkt hij ons aan, terwijl hij zijn zilveren blaadje met hengsels voor onze neus laat bungelen.
‘How much?’ vraagt mijn lief. De jongen neemt ons schattend op en probeert: ‘Ten Sjekel?’ (€ 2,50)
‘Okay,’ zegt mijn man. ‘Ten Sjekel for two tea.’
De jongen rolt met zijn ogen en lijkt even na te denken. ‘No, 20 Sjekel for two,’ probeert hij nog, maar als hij merkt dat mijn lief niet van plan is om dat te betalen, gaat hij akkoord. Bovendien, nummer twee ligt op de loer en dat is hem blijkbaar te gortig.
Snel draait hij zich om en rent de straat over, naar zijn koffie- en theemannetje.

Hij heeft zijn hielen nog niet gelicht of nummer twee komt inderdaad met gierende banden tot stilstand, vlak voor mijn voeten. Een jongen van een jaar of tien kijkt mij brutaal aan, terwijl hij het stuur van zijn fiets een beetje draait.
‘You order tea?’ vraagt hij. Als ik knik schudt hij meewarig zijn hoofd. ‘How much?’ zucht hij.
Ik lach. ‘Ten Sjekel,’ zeg ik.
Zijn ogen worden zo groot als schoteltjes.
‘Ten Sjekel?’ vraagt hij. Even vermoed ik dat we gigantisch zijn afgezet door nummer één, maar dan breekt een goedkeurende lach over zijn gezicht door. ‘Ten Sjekel is good,’ zegt hij bewonderend. ‘Very good.’ Met een ruk gooit hij zijn stuur om en sjeest weg.
Ik kijk mijn lief verbouwereerd aan en we schieten in de lach.

Nog voor de eerste jongen met zijn thee terugkomt zien we de fietser alweer het park in komen. Linea recta racet hij naar ons toe en weer slipt zijn achterband als hij vlak voor ons stopt.
Dan begint zijn nieuwsgierigheid pas echt grote vormen aan te nemen.
Waar komen we vandaan? Wie zijn we? Hoe heten we? Zijn wenkbrauwen schieten omhoog als mijn man mijn naam noemt, de zijne om vervolgens te zeggen: ‘And you are Ahmed.’ De mond van Ahmed valt open en wij barsten opnieuw in lachen uit.
Mijn lief herinnert hem aan de week ervoor, toen Ahmed hem zelf van thee heeft voorzien. De ogen van Ahmed beginnen te stralen en dan knikt hij driftig. Hij herinnert het zich ineens weer.
Dan glijden zijn ogen ondeugend naar mij en knikt naar mijn lief. ‘And she is…?’ ‘My girlfriend,’ reageert mijn lief prompt.
Van schrik slaat Achmed zijn hand voor zijn mond.
‘No, no,’ roep ik dan snel. ‘We’re married. Really! I’m his wife.’ Ik zie aan de ogen van Ahmed dat hij weet dat het waar is, maar dat hij zo ontzettend graag iets anders zou willen geloven. Natuurlijk wil hij ook weten hoeveel kinderen we hebben en hij rolt met zijn ogen als ik ‘vijf’ antwoord. De schalkse kuiltjes in zijn wangen maken dat ik wederom in de lach schiet.
Ondertussen hebben we onze thee ontvangen en sjeest Ahmed weer het plein af.

Na een tijdje zijn we klaar met ons broodje en de thee.
Vlak voordat we het plein aflopen komt Ahmed weer ons kant oprijden.
‘You make 6th baby,’ beveelt hij mijn lief. ‘Beautiful 6th baby!’
Hij gooit zijn hoofd achter in zijn nek en schatert het uit. Dan draait hij zich om.
Met een handkus in mijn richting snelt hij definitief het plein af, onderweg naar andere luisteraars.

Onze Ahmed…

Maatje

En toen was ik plotseling helemaal alleen. Het voelt wat onwennig, maar ik ben vastberaden om er een mooie draai aan te gaan geven.

De dag nadat mijn lief vertrok ben ik dus direct aan het werk gegaan. Heerlijk afleiding in een omgeving die plotseling meer warmte biedt dan een mens kan verzinnen. Want niet alleen de lieve, warme woorden (en armen) verwelkomden mij op die eerste werkdag in het nieuwe jaar, ook een enorme doos vol met cadeautjes, briefjes en kaartjes stond op mij te wachten. Meer dan genoeg om iedere week iets uit te halen en af te tellen tot de terugkomst van mijn lief.
Een mens kan het slechter treffen…

Het eerste weekend werd het voor mijn gevoel pas echt spannend. Hoe zou het gaan, zo in mijn eentje op de bank? Trok ik nu wel of geen flesje wijn open voor mij alleen? (wel dus! 😊)
Ging ik nu wel of niet uitgebreid voor mezelf koken of smeerde ik gewoon lekker makkelijk een boterham met een gebakken ei of iets dergelijks? Maar 28 weken alleen maar brood eten is ook zoiets… Dus al snel bedacht ik dat ik beter gewoon mijn maaltje kon klaarmaken en dan wat porties in kon vriezen, zo snijdt het mes aan twee kanten… gezond bezig én slim!

Vorige week zaterdag toog ik dus naar de winkel voor de wekelijkse boodschappen, trakteerde mezelf op een paar nieuwe laarzen en kocht wat cadeautjes voor naderende verjaardagen.
Ik trakteerde mezelf op een groot glas verse gemberthee in de stad en bladerde door wat magazines die op de leestafel van ons favoriete koffietentje lagen. Ik luisterde naar de gesprekken om me heen en schreef wat regels in mijn Moleskine die standaard in mijn tas zit. Toen besloot ik dat het misschien wel gewoon een mooie dag was en dat ik mijn eigen gezelschap eigenlijk best wel op prijs stelde.

Ingenomen over zoveel tevredenheid reed ik op mijn gemakje naar huis.

Pas toen ik een overblije hond moest kalmeren omdat hij van gekkigheid niet wist hoe hij mij het beste kon begroeten schrok ik even van mijn eigen stem. Het was bijna drie uur in de middag en hoewel mijn stappenteller de 10.000 passen bijna aantikte, had mijn mond misschien hooguit vijf woorden die dag geproduceerd.

Ik moet meer praten in mijn eentje. Of met de hond!
Mijn thuismaatje.Maatje