Tagarchief: Verbouwen

Bouwvrouw

Iedere ochtend, als ik de gordijnen openschuif, springt onze hond tegen me op. Hij wil opgetild worden. Vanaf die plek heeft hij een geweldig uitzicht over de straat en kan hij alles in de gaten houden. Ik kijk met hem mee, want niets is leuk dan samen de straat in te kijken terwijl het leven van die dag langzaam op gang komt.

De krantenjongen, klaar van zijn ronde, fietst regelmatig voorbij als wij daar zo staan. In de afgelopen weken heeft zijn wollen muts plaats gemaakt voor een pet. Niet recht op zijn hoofd geplaatst, niet achterstevoren, maar altijd wat schuin. Zijn hoofd beweegt mee op, wat ik vermoed, de muziek die hij door zijn oortjes beluisterd.

De buurman van verderop loopt voorbij met hun hond. Aan het uitrekken van de nek van Teun merk ik dat hij eraan komt. Hij ziet het eerder dan ik.

Ik kijk liever naar de werklui die het huis van de overburen in de afgelopen maanden volledig hebben gestript en opnieuw opgebouwd. Mannen met baarden kwamen en werden weken later vervangen door mannen zonder tanden. Of in ieder geval de helft van hun gebit.
Ergens in de laatste weken werd er een nieuw element aan de groep toegevoegd.
Tussen al die grote mannen, met handen als kolenschoppen, loopt sinds een dag of tien een vrouw rond. Ze zegt niet veel, ze pakt haar spullen uit de auto en loopt naar binnen. Voorbij de mannen die haar af en toe toeknikken, maar geen woord met haar wisselen.
Ze rookt niet een sigaretje mee met de bouwmannen, drinkt haar koffie misschien al thuis en gaat aan de slag als ze bij het huis aankomt. Vaak is dat de enige glimp die ik van haar zie. De mannen lopen heen en weer, zij lijkt opgeslokt door het huis.

De afgelopen twee dagen was ik thuis. En toen zag ik haar plotseling wat vaker. Rond koffietijd zat ze buiten, een grote mok in haar ene, een sigaret in haar andere hand. Links van haar zaten een paar mannen te praten met elkaar. Zij bestudeerde een bouwtekening , samen met twee anderen. Met haar pink wees ze iets aan op het blad, terwijl ze haar ogen eventjes dichtkneep om de rook van haar sigaret te ontwijken. De twee mannen knikten instemmend. Een van hen pakte een potlood en maakte een aantekening.
Een laatste slok van haar koffie, de sigaret was ook bijna op.
Toen stond ze op en ving mijn ogen.
Met een grote glimlach knikte ze me toe en ging weer aan het werk.
De bouwvrouw aan de overkant van mijn huis.

– Foto Pinterest –

Advertenties

Eigen plekje

Ruim vijf jaar geleden vielen we als een blok voor een klein huisje. Een arbeiderswoninkje tussen mega-huizen en mooie boerderijen. In de mooiste straat van ons dorp. Wat ons betreft.
Het voordeel van dit kleine huisje was vooral dat het betaalbaar was, ondanks locatie en straatbeeld. Het nadeel van dit kleine huisje was dat het… ehm… oud was. Oud als in: gebouwd net na de eerste wereldoorlog, nog ruim voor de tweede. En daar vielen wij wel voor.
Het eerste jaar hebben we vooral op de benedenverdieping aangepakt. Dubbel glas leek ons noodzakelijk, net als een redelijke wc. Kookplekje werd ruime woonkeuken door middel van een aanbouw. Huiskamertje met grote open haard werd mooie kamer met houtkachel en openslaande deuren naar de tuin. Garage werd omgebouwd tot bijkeuken en tweede badkamer. Op de eerste verdieping werden de slaapkamers bewoonbaar gemaakt, de 2e badkamer werd voorzien van wit sanitair en dito tegels in plaats van het groen wat er inzat en omdat we toch bezig waren werd de vlizotrap naar de zolder vervangen door een vaste trap.
Daar hield de verbouwing zo’n beetje op. Niet alleen omdat de bodem van de geldpot in zicht kwam, maar ook omdat de energie en zin een beetje klaar was. We hadden bijna een jaar in de stof en het puin gezeten en dat was genoeg. Bovendien gingen er kinderen op kamers en daar moesten ook de nodige middelen naar toe.
Eind vorig jaar besloten we: we pakken het weer op. Er zijn best nog wat slagen te maken in dit huisje.
Zichtbaar en onzichtbaar.
En dus gingen we naar de zolder.
Die was vooral koud. Verwarming was nooit nodig, want een vlizotrap nodigt natuurlijk niet echt uit om op zolder te gaan zitten. Doordat wij er echter een vaste trap in hadden gezet, werd de zolder sneller bereikbaar. Maar de warmte vond de weg ook! Naar zolder… Daar moest iets aan gedaan worden. Iets met milieu en zo…
Dus… het huis werd in de eerste week van dit jaar geïsoleerd. Zowel spouwmuren als dak moesten eraan geloven. Ooit hadden we al twee dakramen laten plaatsen, dat nodigde ook wel uit om verder te gaan richting logeerkamer.
Afgelopen week naderde we het eindpunt van de verbouwing.
En mijn hart kriebelde.
Dit was niet alleen een mooie logeerkamer, dit was de meest ideale schrijfkamer die ik kon verzinnen! Mijn lief had ooit wel plagend gezegd dat het lage raam speciaal voor mij was, zodat ik kon dromen en schrijven tegelijkertijd, maar nu het plekje bijna klaar was, zag ik het zinvolle van zijn plagerijtje in.
En dus richtten we gisteren de zolder in, speciaal voor mij.
Ik heb mijn eigen plekje in dit heerlijke huis! Wat ben ik een geluksvogel!!

zolder1 zolder2

 

 

 

 

 

 

 

 

zolder3

zolder4