Tagarchief: Virus

De dip

‘Yep, je zit nu officieel in de dip!’
De broeder kijkt voor alle zekerheid nog een keer in de computer en knikt dan middelste.  ‘Lager kan je niet gaan.’

De dip.

De eerste keer dat we deze term hoorden dachten we aan de mentale dip. Het moment dat je denkt: veel slechter kan het niet meer worden nu. Of, misschien nog wel treffender, niet meer kunnen nadenken hoe slecht het is en of het nog erger kan gaan, gewoon omdat je al op de bodem zit, je aanvoelt dat je niet meer verder kunt zakken.
In het proces van middelste bedoelen ze met ‘de dip’ echter iets anders.
Met ‘de dip’ wordt bedoeld dat de weerstand van middelste niet meer meetbaar is. Niet aantoonbaar. Volledig afwezig.
Elke verkeerde bacterie of enkel viruselementje zal hem grijpen, onderuit trekken, vloeren, proberen om zeep te helpen.
Zoiets als David en Goliath, waarbij de rolverdeling verkeerd is gegaan.
Ieder mini-bacil kan grote gevolgen hebben. De reus vellen.

Met argusogen houd ik middelste tijdens het weekend in de gaten.
Toch lijkt het iets beter met hem te gaan. De medicatie tegen zijn vreselijke misselijkheid lijkt zowaar aan te slaan en ‘s-nachts brengen ze hem tegenwoordig knock-out met een dosis slaappillen. Langzaam keert de rust in zijn (en ons) lijf terug. Op maandag krijgt hij zelfs wat praatjes en verveelt zich. Een goed teken, maar tegelijkertijd zit dat duiveltje op onze schouders die fluistert: jullie zijn er nog lang niet! Niet te snel juichen… wacht maar af! Gna-gna-gna…
Toch genieten we even van de relatieve rust.

Van maandag op dinsdag gaat het fout.
Hoge koorts houdt middelste wakker. Weg slaap, weg rust en dinsdag overdag keert de misselijkheid in alle hevigheid terug.
Van alle lijnen die naar zijn lichaam leiden worden kweekjes genomen. Zit daar iets wat er niet hoort te zitten? Is er een virus in zijn lijf of bacterie, alle standaard penicilline die hij al krijgt ten spijt.
Uit voorzorg gaat er alvast een nieuwe dosis penicilline per infuus naar binnen. Er wordt zo snel mogelijk gehandeld.
Ook de medicatie tegen de misselijkheid wordt weer gegeven.
Op zoek naar rust.

Vanmorgen kwam het eerste berichtje in de gezins-app van middelste.

‘De dag is vroeg, maar goed begonnen 😊’

Ik doe het er voor!

Advertenties

Transplantatiedag 2.0

Koningsdag brak aan en Koningsdag ging weer voorbij. Zonder ziekenhuisopname van middelste, zonder vooruitzicht op de transplantatiedag die op 2 mei gepland stond.
Stond ja, want ondertussen is de hele handel verplaatst naar een week later.
De oorzaak is een doodeenvoudige verkoudheid van middelste. Een beetje sniffen, een beetje rauwe keel. Maar genoeg om alles een volle week door te schuiven en middelste aan de zoveelste penicillinekuur te onderwerpen. Dat wat voor ons een ongemakje is, kan voor hem uitlopen op een groot drama. De chemo zal de zijn weerstand naar beneden halen tot 0,1 en dat is vrij spel voor virussen en bacteriën om eens lekker te gaan muiten. Niks geen ongemakjes meer, maar een zware griep, longontsteking of erger kan het gevolg zijn voor hem.

En dus staat iedereen weer in de wachtstand.
Hij, zijn grote broer, zijn vriendinnetje, wij, het transplantatie team, het operatieteam van oudste en de afdeling waar middelste tenslotte weken nog zal gaan doorbrengen.
Het is niet anders.

In de week waar Cruijff eindelijk zijn naam verbonden kreeg aan zijn eigen stadion kreeg moest ik toch denken aan zijn misschien wel meest populaire uitspraak: ieder nadeel hep z’n voordeel.
In dit geval een waarheid als een koe.
Natuurlijk balen we, natuurlijk moesten we allemaal even tien keer slikken, honderd keer zuchten, maar toen bedachten we ons: hé, wacht eens eventjes… Hadden wij niet een groot huis aan zee gehuurd voor in dit Koningsweekend? Was het niet zo dat we dit eigenlijk niet meer konden annuleren en hadden we niet bedacht dat we wel zouden zien wie en en hoe lang iemand van het gezin er misschien toch nog gebruik van wilde maken? Misschien niet voor het gehele weekend, maar wellicht voor een enkel nachtje? Zouden we nu niet eens kunnen kijken of we nu…?

Ik appte dus met middelste. Vraag eens aan de hematoloog of dit akkoord is.
Middelste appte niet veel later terug: geen probleem, zolang ik maar niet ga zwemmen in een subtropisch zwembad, de zee of andere gekke dingen ga doen.
We keken elkaar eens aan en besloten: dan gaan we!
Ook nu misschien niet de hele periode, maar die paar daagjes met het hele gezin nog even bij elkaar is een plotseling Godsgeschenk. Dus waarom niet?

3 mei gaat middelste naar het ziekenhuis om met de chemo te beginnen, transplantatiedag 2.0 staat nu gepland op 9 mei.
Nu maar hopen dat er niet nog een gek virus op de loer ligt…