Tagarchief: Wijn

Het goede leven

Sommige dingen zijn zo onlosmakelijk verbonden met een land, dat je niet eens in de gaten hebt hoe uniek het eigenlijk is.
Zo eten wij in Frankrijk gewoon iedere dag voor het ontbijt een croissant, of twee – al dan wel aangevuld met een stuk baguette – ruimschoots besmeerd met verse boter en een dikke laag confiture (niet te verwarren met jam, want daar haalt menig Fransman zijn neus voor op!). Toegegeven, na twee weken begin ik stiekem wel te verlangen naar mijn kommetje muesli en vers fruit, maar zolang we in La Douce France zijn laaf ik me aan dit soort geneugten in de wetenschap dat ik nog een heel jaar gezond bezig kan zijn met mijn dagelijks ontbijt.
Ook de middagmaaltijd is iets waar wij enthousiast aan mee mogen doen!
Het aanschuiven moet tussen 12.00 en 13.00 uur gebeuren en voor een Plat du Jour is er niet veel meer keuze dan: voorgerecht – hoofdgerecht – eventueel een kaasplankje – nagerecht. Altijd vergezeld van een lekker glas wijn en afgesloten met een klein kopje koffie. Het aperitief slaan we meestal maar over, anders komt er van de middag echt helemaal niets meer terecht.
Je vraagt je soms af waar de ingrediënten voor de maaltijd vandaan komen; in de wijde omtrek is – op het platteland, waar wij over het algemeen vertoeven – geen supermarkt te bekennen, laat staan een plaats die groot genoeg is om een groothandel te waarborgen. En dan toch… in negen van de tien gevallen krijg je dingen op je bord die je doen wegsmelten van geluk.
Escargots, knapperig stokbrood, stoofpotjes met van dat vlees waar je alleen maar op hoeft te zuigen, gedrenkt in een overheerlijke saus, gegarneerd met een heerlijke aardappelgratin die in de mooiste laagjes is opgebouwd. Vervolgens komen de meest heerlijke kazen voorbij en wordt er afgesloten met het soort toetjes waar ik in ieder geval wel in begraven wil worden. Chocola zoals chocola moet zijn, een Crème Brûlée die zo romig is dat je de bodem uit je schaaltje aan het schrapen bent als je niet uitkijkt of een frisse ijscoupe met van die verse aardbeitjes die bijna in suiker gedoopt lijken, zo zoet.
Omdat wij toch Nederlanders in Frankrijk blijven, is de grootste verrassing dan altijd toch weer de rekening. Voor de zoveelste keer vraag je je dan toch maar weer af hoe het in ‘s-hemelsnaam mogelijk is om zo copieus met twee personen te eten voor…. € 28,80!
Om bij te komen van deze ervaring wandelen we vaak maar wat rond in een dorp dat niet veel meer te bieden heeft dan een verlaten kerkje, een schooltje, een Mairie en met een beetje geluk nog een ander café waar we op het terras nog maar even uitbuiken onder het genot van een glaasje wijn of rosé.
Niet gek dus dat we elkaar rond de avondmaaltijd aankijken en besluiten: wat yoghurt met vers fruit, eventueel een stukje stokbrood met iets erop, maar daar blijft het bij voor vandaag!
Nou ja, die ene fles wijn dan misschien. Lekker koel in de schaduw, dat mag. En eventueel die lekkere verse olijfjes van de markt van die ochtend met dat kleine stukje paté. Die Canard, van die boer die hem zelf had gemaakt. En dat ene kaasje is wellicht ook wel lekker. Je weet wel, met die blauwschimmel dooraderd. Nou ja, en als je dan toch loopt…

lekker1Lekker2

Advertenties

Santé!

‘We moeten even een Brasserie of een Café opzoeken.’
Mijn lief knikt met zijn hoofd in de richting van het autoklokje.
12.39 uur. Tijd voor de lunch. En snel, anders zijn we weer te laat!
Mijn gedachten glijden terug naar een half jaar geleden. Het zal rond de klok van twee geweest zijn en na een lange autorit en laat ontbijt begonnen onze magen enigszins te knorren. Voordat we echter auto geparkeerd en een restaurant gevonden hadden liep het tegen half drie.
Aan de late kant inderdaad, maar volgens de Nederlandse normen nog altijd op tijd.
Eten kan immers de gehele dag door in onze 24-7 cultuur.
De Fransen keken ons echter verbaasd en misschien wel verstoord aan.
Nee, lunchen kon echt niet meer. Wat dachten we wel niet? Om half drie was een normaal werkend Fransman al weer een tijdje aan het werk en waarom zou de keuken dan nog open zijn? Koffie was geen probleem, een glas wijn ook niet, maar zelfs het maken van een eenvoudige Croq Monsieur was teveel van het goede.
Gisteren vergisten we ons bijna.
Op de valreep, tien minuten voor half twee, rolden we een café binnen voor een late lunch. We waren duidelijk de laatsten voor die dag. Andere stelletjes roerden hun suiker door de koffie en een gezin legde de laatste hand aan de ijsco’s die voor de neuzen van de kinderen stond.
Geen plat du jour, besloten we dus maar. Een hoofdgerecht met misschien nog een toetje, anders gewoon koffie. Als er maar iets gegeten kon worden, dat was het belangrijkste.
‘Voulez-vous boire un apéritif?’ Het meisje keek ons vragend aan.
‘Ehm, un verre de vin rouge, s’il vous plaît.’ Mijn lief knikte instemmend. ‘Moi aussi,’ zei hij.
Vinnig haalde ze de lege glazen van de tafel en liep naar de bar. Koud tien seconden later stonden er twee glazen voor onze neus. De gemorste druppels op het voetje.
Voorzichtig veegde ik de rode druppels weg. Vragend keken we elkaar aan en haalden toen onze schouders op.
‘Santé!’ We proostten en namen een slok.
Heerlijk, dit Franse leven waarbij de lunch uitgebreid genuttigd wordt met een lekker glas wijn erbij.
Toch zat me iets niet helemaal lekker.
Waarom zou ze zo snibbig reageren op ons antwoord dat we graag een glas wijn wilden drinken als aperitief?
De vraag bleef hangen en de dag verstreek.
Vandaag waren we mooi op tijd vonden we zelf.
Nog voor één uur zaten we in het restaurant en bestelden we een formule.
Voorgerecht, hoofdgerecht , kaas en café gourmet als dessert. Dit alles voor € 13,50 per persoon. Een gemiddelde Hollander wordt van minder nog blij.
‘Avez vous un apéritif?’ De vrouw keek ons vragend aan.
‘Un verre de vin rouge, c’est possible?’ vroeg ik dus voorzichtig.
Met een zucht duwde ze een kaartje dat in de houder op onze tafel stond in mijn richting en knikte.
‘Voilá.’ Een lijst met wijnen stond netjes beschreven.
Ze draaide zich om en griste de glazen van de tafel mee.
‘We doen iets echt niet goed,’ zei ik en keek mijn lief aan. ‘Geen idee wát, maar dat het niet goed is, is zeker.’
Samen bestudeerden we de kaart en maakten een keuze.
Na de maaltijd besloot ik dat het genoeg was. Nadat ik om de rekening had gevraagd stelde ik de vraag die me al dagen bezig hield.
‘Pardon madame, maar wat is het nu precies het verschil tussen een aperitief en een glas wijn?’
De vrouw veegde haar handen af aan haar schort en een lach brak door.
‘Ah,’ knikte ze. ‘Een aperitief is zoiets als een glas Pernod, of Whisky, Cognac, Martine. Begrijpt u? Wijn drink je gewoon bij je eten.’
Lief en ik knikten begrijpend. Ik keek naar de lege flessen op de andere tafels.
Het raadsel ontrafeld.
Fransen drinken niet alleen wijn tijdens hun lunch, ze nemen dus ook een aperitief.
En daarna weer vrolijk aan de arbeid.
Tijd om naar La douce France te verhuizen, lijkt mij!
Hoewel… ik weet niet of er dan nog veel werk uit mijn handen zal gaan komen.
Maar ik kan het mis hebben natuurlijk…

picknick