D-Day

Gefascineerd volg ik de stroperige vloeistof die zich langzaam een weg naar het lichaam van middelste baant. In de kamer is het stil, ondanks dat we op dat moment met maar liefst negen mensen om het bed van middelste staan. Oudste zit naast zijn broer. Zijn ogen zijn strak op de rode vloeistof gericht, boordevol stamcellen. Nog maar enkele … Lees verder D-Day

Dag nul, centrale lijnen en andere termen

'Gezocht: stamceltransplantatie patiënt die verslag doet op een gezins-app over zijn dagelijkse beslommeringen. Liefst met foto's en/of ander beeldmateriaal. Periode: mei - juni 2017.' Mijn lief stuurde dit berichtje gisteren naar de gezins-app. Het antwoord kwam snel. 'Gevonden! Radboud UMC, verpleegafdeling Hematologie. Kamer 38.' Niet veel later volgde een foto van een trosje infuusaansluitingen vastgeplakt … Lees verder Dag nul, centrale lijnen en andere termen

Gekste gezinsuitje ooit

Met mijn handen steunend op de wastafel tuur ik in de spiegel. Ik breng mijn gezicht wat dichter bij mijn spiegelbeeld en bestudeer aandachtig mijn ogen. Ik zie lijntjes die me eerder niet waren opgevallen. Ook de kringen onder mijn ogen lijken zich permanent gevestigd te hebben. Met een zucht draai ik de koude kraan … Lees verder Gekste gezinsuitje ooit

Match fixing

Het berichtje van jongste snijdt door mijn ziel. 'Helaas, geen match. Ik heb middelste net gesproken...' Geen match. Potverdorie! Dat had ik - ondanks alle waarschuwingen - niet aan zien komen. Onze mooie jongste, ze is de fitste van het stel, de sportiefste ook. Als ik aan een match durfde te denken, dan dacht ik … Lees verder Match fixing

Plan B

Toen ik bijna 28 jaar geleden voor het eerst moeder werd had ik geen idee. Ik deed maar iets, gewoon op gevoel. Beetje kroelen, verzorgen, in het bad doen, melkflesje geven, fruithapje erbij, voorlezen, knuffelen en zorgen dat er voldoende geslapen werd. Tot mijn grote verbazing groeide het baby’tje uit tot een peuter. De peuter werd een … Lees verder Plan B

Niemandsland

Afgelopen woensdag kwam het gevreesde telefoontje. 'Mam, de dokter heeft mij vanmiddag gebeld. Het gaat niet goed. Dat zeggen ze nu ook allemaal in het team. De medicatie slaat niet aan, doet in ieder geval niet wat het had moeten doen. Maandag moet ik naar het ziekenhuis komen...' Ik ben even stil. Laat de woorden … Lees verder Niemandsland

Patience (geduld)

Met een half jaar ziek zijn op de teller stappen we de spreekkamer van de hematoloog binnen, benieuwd naar wat zijn gedachten zijn na ook nog eens drie volle maanden medicatie. De rust die hij uitstraalt vult de kamer. Ik neem hem op terwijl hij met middelste het gesprek voert. 'Hoe gaat het met je?', 'Hoe voel … Lees verder Patience (geduld)

Wankel

Na het telefoontje zit ik een tijdje voor me uit te kijken. Lief zit naast me en kijkt me gespannen aan. Ik open mijn mond, maar er komt geen geluid uit. Ik sluit hem dus maar weer. Mijn handen strijken denkbeeldige kreukels weg op het kussen dat op mijn schoot ligt. Ik haal diep adem … Lees verder Wankel

Please hold

'Heeft u een ogenblik geduld alstublieft?' Deze vraag heb ik waarschijnlijk al meer dan duizend keer gesteld aan mensen die mij tijdens mijn werk opbellen. Ook ik krijg de vraag weleens als ik iemand probeer te bereiken. En altijd weer mompel ik dan braaf: 'Ja, natuurlijk.' Daar waar gewerkt wordt, moet nu eenmaal ook af en toe gewacht worden of iets … Lees verder Please hold

Schommelend aftellen

'Ze gaan twee zakken bloedplasma toevoegen deze keer.' Ik haal even diep adem en vraag dan zo kalm mogelijk: 'Twee zakken? Hoezo dat?' In gedachten zie ik hoe middelste zijn schouders ophaalt. 'Ze hopen dat ik dan iets beter door het weekend heen kom,' antwoordt hij. Ik knik, iets dat hij niet ziet door de … Lees verder Schommelend aftellen