Homesick

Bijna zes weken zijn nu voorbij en alles wat ik me zo had voorgenomen komt eigenlijk niet uit. Ja, ik eet meer stamppot, dat is een feit, maar na zes weken zuurkool, boerenkool en rauwe andijviestamp, begin ik alweer genoeg te krijgen van die eenpansgerechten. Ik mis het gezelschap aan tafel, de gesprekken tijdens het koken en het eten.
Tegenwoordig bestaat mijn gezelschap rond etenstijd voornamelijk uit Netflix en afgelopen weekend besloot ik dat Netflix geen vriend van me is. Ook geen vijand. Wel een soort van holle, lege ruimte waar altijd plaats is voor een eenzame ziel.

Ook het voornemen om eens flink met mijn schrijven aan de slag te gaan lijkt te sneuvelen voordat het ΓΌberhaupt tot leven is gebracht. Met het vertrek van mijn lief is mijn inspiratie verdwenen, in het niets opgelost. Ik schrijf niet meer dagelijks in mijn Moleskine en ook mijn blog komt er maar bekaaid vanaf. Ik zet me aan de keukentafel en staar naar witte bladzijden of klik doelloos wat sites aan om dan met een klap de deksel van mijn MacBook weer dicht te gooien.

Een paar weken geleden zei mijn moeder tegen mij: ‘Maar jij kan dat wel, alleen zijn…’ Eerst dacht ik: natuurlijk kan ik dat, alleen zijn. Later besefte ik: maar ook als ik het niet zou kunnen, heb ik geen keus. Ik mΓ³et wel. Hij is er gewoon bijna zeven maanden niet, het heeft dus niet zoveel zin om daarover na te denken.

En dan zijn er natuurlijk ook nog al die lieve mensen om me heen, waar ik in eerste instantie niet van verwachtte dat ze zo met me mee zouden leven, maar die plotseling als een vangnet om me heen staan. Collega’s worden vrienden, buren net iets meer dan enkel ‘de buurman of buurvrouw’. Sommige vriendinnen blijken echter niets met mijn gemis te hebben en verdwijnen uit het zicht. De kaartjes aan de muur in mijn keuken spreken boekdelen, net als al die uitnodigingen voor een borrel, een lunch, een wandeling en het samen gaan eten van een taartje. Kleine dingen, maar o zo kostbaar. En wat te denken van die ene, nog nooit geziene vriendin, die mij wekelijks een hart onder de riem steekt met haar lieve mailtjes vol vragen, wijsheid en lieve woorden. Ik hoop stiekem dat ze honderd kilo weegt, want ze is haar gewicht meer dan ooit in goud waard!

Ondertussen tel ik af.
Nog 22 weken…

*KLIK*

Advertenties

34 gedachten over “Homesick

  1. Janny Bouwman

    Ik kan het me goed indenken hoor Gwennie. Ik ben, als ik alleen ben, ook niet op mijn best. Vind ik stom van mezelf, maar het is wel een feit. Ik gedij klaar lijfelijk beter met mijn geliefden om me heen. Maar soms duurt het ook maar een bepaalde periode die ik waarschijnlijk even door moet, en dan komt het wel weer. Hopelijk gaat het jou ook zo. Toch maar veel afleiding zoeken?
    Ik wens je veel sterkte, is ook helemaal niet leuk als je bij iemand wil zijn en het kan niet.
    Knuffel, Janny

    Like

  2. Pien

    Dat is het: natuurlijk kun je het. Simpelweg omdat je geen keus hebt. Maar dat maakt het niet minder zwaar of dat je dit er ‘zomaar even tussendoor’ bij doet. Het uitzenden van geliefden is in ieder geval voor het thuisfront erg zwaar. Kus xx

    Like

  3. kliefje

    Aggos… Ik kan me er geen voorstelling van maken (had al moeite met 3 weken) maar mΓ‘n wat moet het moeilijk voor je zijn. Ik denk dat het een soort rouwen is zonder het definitieve gemis.
    K voor je!
    xx

    Like

  4. Vlinder1960

    Ja, dat aftellen. Dat deed ik ook. Maar dan in dagen. En als er dan nog 100 over waren, ging het ineens best rap. Maar ik herken het. Nergens puf in en geen energie hebben. Sterkte (en vandaag weer een dag minder vergeleken bij gisteren…).

    Like

  5. Sandra

    Ruim een half jaar zonder elkaar, ik weet niet of ik dat kan. Weet je wat ik het eerst mis als mijn lief er een weekje niet is, gewoon volwassen gesprekken. Ookal zijn mijn oudere kinderen (net)volwassen hou ik toch andere gesprekken met hen. Het blijven toch ouder-kind gesprekken in plaats van gelijkwaardig. Dikke knuffel voor de komende 22 weken! 😘

    Like

    1. Gwennie Berichtauteur

      Punt is, dat we niet zoveel keus hebben… En het werk dat hij doet daar in den verre is ook de moeite waard! Dus om te roepen dat hij dan maar een andere baan moet nemen… nee…! Ik zeg nu wel tegenwoordig: de volgende keer ga ik mee! Hahahaha #nietmeeralleendan

      Like

    1. Gwennie Berichtauteur

      O ja! Dat herken ik!! Als hij terugkomt ben je ontzettend blij. Wittebroodsweken bijna. En dan na een dag of 8-10 begint het gemopper. Dan willen ze zich gaan bemoeien met datgene dat je al een half jaar alleen doet. En dat pik je dan niet meer… πŸ€” Wat volgt is knallende ruzie, met veel goedmaakzoenerij en dan ga je uiteindelijk weer het evenwicht vinden. Ik zeg altijd: de uitzending begint pas als de militair weer thuis is! πŸ™„

      Liked by 1 persoon

  6. Soof

    Je bent niet compleet als je zielsverwant zo lang weg is. Zo stel ik het me voor als een soort β€˜grief with no place to go.’
    Nu M en ik niet meer bij elkaar werken missen we elkaar al meer dan ik ooit had gedacht, wat moet het dan voor jou zwaar zijn!
    Dikke kus en sterkte lieverd! X

    Like

  7. Mrs. T.

    Ach lieverd toch, natuurlijk is het gewoon k met peren om je lief zo lang te moeten missen. En dat mag je best laten merken ook. Ik hoop dat met het lengen van de dagen het je ook lukt om het iets zonniger in te zien. Sterkte.

    Like

  8. Lotus Lilly

    Het lijkt mij ook niet simpel, en ondanks alle goede bedoelingen blijven het 24 uren in een dag anders zijn dan eerst. Sterkte!! Hopelijk komt met het betere weer ook een beter evenwicht terug xxx

    Like

  9. huizehens

    Weken klinkt inderdaad beter dan dagen *knipoog*, dus ik zeg gewoon: Doe wat goed voelt…op welk vlak dan ook. En, ook ja… er schoot me nog iets te binnen. Iets met ‘lat’ en ‘hoog’… en wie bepaalt hoe hoog die ‘moet’ liggen … en zo…*grinnik*, wat het allemaal echt niet minder ‘k’ maakt hoor, dat realiseer ik me ook, maar misschien op sommige dagen (dat het iets minder gaat) net ietsjes lichter.
    Dikke knuffel xx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s