Pinterest

Als groot fan van Pinterest breng ik per week best wel wat uurtjes door met het samenstellen van mijn eigen borden.
Het ontspant me, inspireert me en geeft me zelfs adviezen en wijsheden mee voor de dagelijkse gang van zaken.
Zo heb ik een moodboard waarbij ik mijn droombaan bij elkaar verzin, eentje waar ik gewoon blij van wordt, een ander met mijn favoriete mode- en parfumvrouw en ook eentje met allerlei wijsheden en overdenkingen.
Vooral van die laatste kan ik geen genoeg krijgen. Er zitten grappige uitspraken tussen, gewaagde maar zeker ook hele rake. Uitspraken die me aan het denken zetten. Die me soms ook de moed geven om een knoop door te hakken (na tien keer diep adem te halen) of die me van me stuk brengen. Dagenlang.
Twee jaar geleden had ik via een andere favoriete bezigheid van mij een jaarkalender gekregen met allerlei uitspraken, wijsheden en overdenkingen in één gebundeld. Iedere dag een blaadje omslaan naar de volgende spreuk.
Het leek wel alsof ze geraden hadden dat ik mijn favoriete Pinterestbord wel meer dan één keer per dag binnen mijn gezichtsveld wilde hebben.
Gisteren draaide ik het blaadje voor 9 april om. En ook deze uitspraak kwam binnen.
‘Veel mensen zijn bang om te zeggen wat ze willen. Dat is de reden waarom ze niet krijgen wat ze willen.’
De woorden tolden door mijn gedachten. Ik pakte ze vast, liet ze weer vallen. Alsof ik bang was dat ik me eraan zou kunnen branden.
Dit is precies waar het om gaat bij mij.
Niet willen, niet durven zeggen wat ik wil.
Pas de laatste tijd begrijp ik dat ik hier niets aan heb. Dat het belangrijk is om wél te zeggen wat je wilt. Dat je dan echt niet brutaal of onbeschoft bent, zoals mij vroeger voorgehouden is. Dat het zelfs voor je omgeving een opluchting kan zijn als ze weten wat je wilt (en wat vooral niet!).
Maar hoe komt het dan toch dat ik dit best wel in praktijk kan brengen, behalve als het om mijn ouders gaat?
Is daar nu ook een wijsheid voor?
Ik ga maar weer even Pinteresten…

Madonna

Advertenties

25 gedachten over “Pinterest

  1. Ja, dat vind ik wel herkenbaar. Ik was als kind (trouwens nog steeds) een heel andere persoon dan mijn beide zusters, die veel meer het spoor van mijn ouders volgden. Dat leverde vooral met mijn moeder veel conflicten op. Hoewel ik best als puber reageerde durfde ik nooit het achterste van mijn tong te laten zien. Er was mij geleerd niet brutaal te zijn en respect te tonen. En het heeft waarschijnlijk ook iets te maken met bang zijn om liefde of genegenheid te verliezen. Als kind wil je het toch bijna altijd je ouders naar hun zin maken, al ben je je daar niet bewust van. Ik heb in de loop der tijd geleerd het los te laten. Ik had mijn eigen leven (hoewel ze daar aanmerkingen genoeg op hadden) en dat stond geheel los van hen. Laat onverlet dat ze me toch altijd nog wisten te raken met opmerkingen, maar ik probeerde er geen punt meer van te maken.
    Dat hielp want op latere leeftijd konden we wat (een klein beetje 🙂 beter met elkaar communiceren.
    Ze zijn inmiddels allebei dood, en ik ben blij dat ik die laatste jaren met hen nog gehad heb.
    Ik hoop voor jou dat de verhouding ook nog eens wat beter wordt. In de tussentijd zou ik niet mijn levensplezier hierdoor laten vergallen, Gwennie. Ze zijn wie ze zijn, daar kun jij niet veel aan veranderen. Je kunt alleen je eigen gevoel hierover proberen te veranderen.
    Liefs,
    Janny

    Like

  2. Geen pinterest hier. Wel mooie en rake dingen heb je daar staan zeg.

    En tja, de relatie met ouders … ik denk toch dat je jezelf tekort doet door niet uit te spreken wat je voelt. En als zij dat niet waarderen, dan is dat echt hun probleem. Ook zij zijn nooit te oud om te leren.

    Like

  3. Dat komt, lieve Joolz, dat je zodra je bij je ouders of familie bent, direct weer in je rol schiet die je als kind binnen het gezin in nam. Nieuwe patronen in je leven zijn het moeilijkst vast te houden binnen de familie. Niet omdat je zwak bent, maar zo werkt het nu eenmaal.
    Dus reken het jezelf niet te zwaar aan, het is heel voorzichtig oefenen en dicht bij jezelf blijven.

    Like

  4. Bang zijn om te zeggen wat we willen. Ik herken dit. Bedankt Gwennie voor je artikel. Ik ga meteen oefenen en zeggen wat ik wil en ook doen wat IK wil.

    Like

  5. Moeilijk, moeilijk, moeilijk ( en herkenbaar) maar het zal misschien ook wel daaraan te danken zijn dat je ons deelgenoot maakt van je schrijfsels. Zo kun je toch nog je eigen zelf zijn en wie het leest is je er dankbaar voor. X

    Like

  6. Je kwetsbaar opstellen naar je ouders omdat je er iets van vindt…. pffff, heftig. Misschien gebeurt het een keer vanzelf en denk je achteraf ‘was ík dat die dit zomaar gezegd heeft?’ En dan (hoop ik) valt het allemaal enorm mee!
    Knuffel voor jou!

    Like

  7. En daarom begin ik dus vandaag met het 28daagse project van The Magic – Rhona Byrne, misschien ook wat voor jou? Om nog meer te vertellen wat je wilt? 😉

    Ik heb zover nog niks met pinterest… dingen kijken, denken oh ja, ga ik ooit doen, verzamelen, net als met de ouderwetse recepten uit damesbladen en vervolgens? Er niks mee doen, hahaha

    Like

  8. Wat is dat toch, dat je dingen die je vroeger verteld werd er ook zo inhoud.
    Zo herkenbaar….
    Maar Pinterest, ik vind het ook geweldig al komt het er momenteel niet zo van om te kijken.

    Like

  9. Oh, ik heb ook een groot zwak voor Pinterest. En ja, je maakt het je zelf én de ander zoveel gemakkelijker wanneer je eerlijk over je gevoelens bent. Heb ik soms ook we moeite mee moet ik zeggen.

    Like

  10. Jaaaa, Pinterest. Ik heb er ook een heel heel vol account met alles wat mij aanspreekt. Ik ben er de laatste tijd wat minder, maar ik kan er uuuuren zijn en nog steeds sla ik alles op wat ik mooi of interessant of lekker vind. Ik ben precies als jij. Ik heb nu wel door dat je moet zéggen wat je wilt, maar het blijft moeilijk om dat precies te weten wat je wilt van anderen. Ik denk nog steeds te snel dat het te veel moeite kost, te duur is.. laat maar denkt mijn hoofd dan. Maar ik merk dat dingen naar je toe komen als je hardop uitspreekt wat je wilt. Ik leer het mijn kinderen wél. Dat als je bijvoorbeelt zegt dat je van uilen houdt, mensen spontaan met een beeldje van een uil aankomen zetten. Je geeft mensen de kans om ze te laten weten waar ze je blij mee maken en tegen dingen aan te lopen waarbij ze aan jou moeten denken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: