Dakloos-Like?

Afgelopen weekend zag ik een foto van een zwerver op Facebook voorbijkomen.
Duizenden mensen hadden de foto ge-Liked. Geen wonder, want onder de zwerverskleding zat niemand minder dan Richard Gere. Hij liet zien dat hij als zwerver – net als de meeste zwervers – geen enkele kans maakt in de straten van New York.
De vele Likes verbaasde me.
Waren de mensen de foto nu aan het ‘Liken’ omdat het Richard Gere was? Omdat ze zwervers een hart onder de riem willen steken? Of..?
Het maakte in ieder geval dat ik weer moest denken aan die keer dat we met ons gezin een weekend in Parijs waren.
Jaren geleden.
Niet bij Euro-Disney, niet onder de Eiffeltoren, niet winkelend op de Champs Elysees. Nee, in dat weekend gingen we met hen de wijken in. Het echte Parijse leven opsnuiven. Daar hoorden de gewone buurtsupers bij, de straatmarkten, schoolkinderen, kleine parken en natuurlijk ook de zwervers.
Het duurde even voordat de kinderen niet meer schrokken bij het zien van de karren vol met de gehele huisraad van één persoon. Als je al van huisraad kon spreken natuurlijk.
Het was ook de eerste kennismaking van ze met het delen van hetgeen ze zelf hadden.
Na een bezoek aan de supermarkt voor een stokbrood, wat kaas, worst, drinken en een familiepak ijsjes liepen we naar buiten. Oudste deelde de ijsjes uit en keek toen naar het 6e exemplaar in het pak. We waren met z’n vijven. Hoe ging hij dat nu doen?
Middelste grapte: ‘Misschien wil die zwerver buiten dat ijsje wel!’ Jongste was direct voor. Oudste twijfelde. Niet omdat hij het ijsje niet wilde geven, maar omdat hij dacht dat de zwerver het misschien wel gek zou vinden. Wie geeft er nu een ijsje aan een dakloze?
Middelste vond het juist een geweldig plan, maar twijfelde nog even over de taal.
Hoe moest hij nou zeggen dat het ijsje voor die man was?
Jongste vond dat geen probleem. Als je iets gaf aan iemand had je volgens haar geen woorden nodig. Het sprak toch voor zich!
Middelste twijfelde nog. Keek ons toen vragend aan. ‘Hoe zeg ik nou dat hij dat ijsje mag hebben?’
Ik haalde mijn schouders op.
‘Gewoon, je zegt “S’il vous plaît”. Dat is genoeg,’
Middelste en jongste oefende een paar keer en renden toen met het ijsje naar buiten.
Razendsnel staken ze de straat over en gaven het ijsje aan de man.
Verbouwereerd pakte hij het aan. Met grote ogen keek hij de twee na, die weer terug naar ons renden.
Zijn ogen gleden van het ijsje naar jongste en middelste. Toen trok hij het papiertje eraf en werkte het ijsje in vier happen naar binnen. Het stokje en papiertje belande in de goot.
‘Tsss, echt opgevoed is hij niet zeg,’ mopperde jongste, maar met een tevreden gevoel likte ze aan haar eigen ijs.
Zouden alle ‘Likers’ nu zelf ook weleens iets aan een zwerver gegeven hebben?
De vraag houdt me de hele dag al bezig…

Richard
                                                                                                          *KLIK*

Advertenties

12 gedachten over “Dakloos-Like?

  1. Zag Richard ook als dakloze. Wat kleding doet voor een mens…:-)
    Moest gelijk ook denken aan een bericht in de lokale krant dat een dakloze vrouw, die jaren in een tent in een bebost parkje had gewoond, was overleden. De hele buurt legde bloemen bij de plek waar ze altijd zat met haar daklozenkrant. Want ze was heel aardig en mensen spraken vaak met haar. Mooi natuurlijk…maar ik dacht toen wel: hoe kan het dat iemand die je dagelijks ziet in een winkelcentrum, en je praat er vaak mee, toch jaren kan leven in een tentje zonder dat je dat weet.
    Dat zet je toch wel aan het denken over een en ander, he?
    Liefs,
    Janny

    Like

  2. Liken op facebook is zoiets vaags… wát precies vindt je nou leuk? Of klik je alleen maar snel even onnadenkend? Ik vind het wel een mooie actie van Richard Gere. Hoop dat hij er wta mee bereikt.
    Ook geweldig hoe je toen met je kinderen op stap bent geweest, écht even kijken in het buitenland…

    Like

  3. Ik heb het niet op FB voorbij zien komen wel in editie.nl methalf oog maar een luisterend oor, het is toch te gek voor woorden als men eenmaal weet… dat…

    Om een antwoord op je vraag te geven, JA, ik wel, met regelmaat zelfs, niet in geld zoals ze dat vragen, maar gewoon een broodje gehaald, omdat ik dan toevallig geen cash had op dat moment en zelf had ik een broodje en haalde er nog eentje om dan deze te geven met iets te drinken erbij. Dankbaarheid is groot vaak, maar het moet wel de juiste zijn, want velen willen eigenlijk alleen maar bier en iets te roken hebben, ook dat ben ik tegen gekomen.

    Soms best lastig dus…

    X

    Like

      • haha, oh ja, die daklozenkrant kopen, vaak zei ik zelfs, laat maar, en gaf alleen het geld. Is lang geleden hoor, later ging ik ooit eens met die man in gesprek aan het einde van de dag omdat hij elke dag hier stond. Op een bankje, hij had dus dat beroemde biertje met een broodje. Ik vroeg hem, naar zijn verhaal, of hij al op weg was naar een huis of zo. NEEEEEEEEHEEEEEEEEEE hij wilde NOOIT in een huis wonen! Van zijn levensdagen niet, gedoe! Laat mij maar vrij en als jij iets nodig hebt, kan ik dat wel ritselen voor jou hoor…. uhm? Je snapt wel… dat ik daar nu ook ietsje anders tegenaan kijk. X

        Like

  4. Richard Gere deed het als onderdeel van een filmrol. Hij was onder meer verbaasd over het feit dat vrijwel niemand hem herkende. Logisch want veel mensen weigeren daklozen aan te kijken. Waarschijnlijk uit pure schaamte omdat zij het zelf zo goed hebben. Een dakloze vertelde mij ooit: ‘Zo fijn om eens als mens gezien te worden!’ Gewoon, omdat ik een praatje met hem begon. Ik begon over het weer maar een paar minuten later vertelde hij dat hij zijn dochter zo miste. Die was een baby toen hij zijn land uit vluchtte maar zou inmiddels een tiener moeten zijn. Met bedelen probeerde hij voldoende geld bij elkaar te sparen voor de trein. Een paar jaar later kreeg ik een kaartje van hem: het was hem gelukt en hij had haar gevonden!

    Like

  5. Ik denk juist dat er weinig mensen zijn die nooit iets aan een zwerver hebben gegeven. Maar het is niet genoeg. Echte hulp zou nog verder moeten gaan. Maar het stopt vaak bij het geven van die paar centen of wat etenswaar. En ja, daar maak ik me ook schuldig aan

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: