Tagarchief: Lach

Zinnigs

‘Jeetje, komt hij nú alweer bijna thuis? Die tijd is toch echt voorbij gevlogen, is het niet?’
Verbijsterd kijk ik naar degene met wie ik sta te praten. Dit moet toch een grapje zijn? Een soort van vreemde humor om aan te geven dat ze eigenlijk vindt dat het wel heel lang heeft geduurd.

Aan haar ogen zie ik echter dat ze het oprecht meent.
Ik haal diep adem en kijk haar dan recht in de ogen.
‘Voor jou zal de tijd best snel gegaan zijn,’ zeg ik dan. ‘Ik kan je echter verzekeren dat het voor mij echt heel anders heeft gevoeld. Nog steeds voelt eigenlijk…’
Verwarring wisselt zich af met verbazing en dan zie ik plotseling een verbeten trek op haar gezicht komen.
‘Nou ja, dit wist je van te voren, toch? Hier kiezen ze voor. Hier worden ze uiteraard ook gewoon voor betaald. Jullie krijgen toch extra geld in deze tijd?’
Door mijn hoofd schieten zinnen als: ‘Gevarengeld ja’ en ‘Ik heb niet voor zijn beroep gekozen, ik heb voor hem gekozen.’
Ik slik ze allemaal in.
Ik lach wat naar haar en mompel dat ik verder moet. Dat ik het druk heb.
‘Nou, geniet nog maar even van deze laatste dagen alleen, hoor,’ groet ze terug. ‘Wedden dat je straks weer terug snakt naar je tijd alleen? Het geeft natuurlijk ook wel heel veel vrijheid voor je.’

Pas als ik thuis ben laat ik mijn frustratie de vrije loop.
Ik vloek, ik gooi een kussen door de kamer en plof dan op de bank om heel hard te huilen.
Al die weekenden dat ik me alleen heb gevoeld, al die nachten waarin ik het miste dat ik bij het omdraaien de hand van mijn lief kon pakken om zo in slaap te vallen, al die keren waarin ik me tien keer moest bedenken of ik nu wel of niet via FaceTime aan hem moest vertellen dat tijdens zijn afwezigheid een klager van mijn werk mij belaagde met vervelende mailtjes en telefoontjes. De scheldserenades die ik van de man in kwestie moest aanhoren, op een gegeven moment zelfs midden in de nacht. Al die momenten van angst en onzekerheid komen eruit in een huilbui die urenlang duurt.
En dan raap ik mezelf weer bij elkaar. Ik recht mijn schouders, drink een glas water, haal heel diep adem en zeg hardop: mij krijg je niet klein! Stom mormel…
En dan lach ik toch weer een beetje door mijn tranen heen.
Ik denk aan mijn moeder, die vroeger al tegen ons zei: ‘als je nu niets leuks te vertellen hebt, hou dan maar je mond…’

Nog 6 dagen, 2 uur en 10 minuten.
Dan is mijn militair thuis na 6 1/2 maand uitzending.

Ik kan niet wachten!

Advertenties

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Nadat ik door hem getagd werd ging ik weer even op het net op zoek naar de serie Ramses. In mijn herinnering ergens in de winter, misschien de herfst nog, op tv uitgezonden en ik had ervan genoten! Tot mijn verrassing kwam ik erachter dat deze serie in januari 2014 op tv was.
2014!
Als in tweeduizendveertien…
Dat is 16 maanden geleden! Méér dan een jaar!
Verbijsterd over het ongemakkelijke gevoel van de tijd dat als los zand tussen de vingers door lijkt te glippen, drong het tot me door dat de tag van hem een herinnering is om te leven.
Nu!
Niet morgen, niet volgende week, maar vandaag.
De tag daagde uit om de begrippen van zijn liedje ‘Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder’ te beschrijven in je eigen leven.
Dus, bij deze:

ramses

Zing – Wanneer zing je?

Ik zing voornamelijk als ik alleen ben. Vroeger dacht ik nog te kunnen zingen en zat ik in het kinderkoor van de kerk. Nadat ik 12 was geworden mocht ik naar het jongerenkoor, maar nadat ik mijn lief had leren kennen en wist hoe zingen écht hoorde te klinken, besloot ik om mijn gezing voor mezelf te houden. En voor mijn gezin.
Maar omdat ik nu eenmaal graag muziek luister en nog liever meezing, zie ik soms weleens aan de verbaasde blikken van een toevallige voorbijganger dat ik niet in de gaten heb dat ik toch per ongeluk meezing met het liedje dat op dat moment via mijn koptelefoontje in mijn oren klinkt.
Sorry daarvoor!

Vecht – Beschrijf de laatste keer dat je gevochten hebt. Voor jezelf of voor een ander.

Als ik al vecht, is het in figuurlijke zin. Mijn vuisten heb ik nog nooit gebruikt, laat staan dat ik heb liggen rollenbollen over de grond.
De laatste keer zal beslist voor een van de kinderen geweest zijn. Daar vecht ik voor. Als een leeuwin.

Huil – Ben je snel geëmotioneerd?

Helemaal niet! Ik slik soms wat tranen weg als ik een zitting moet griffieren waarbij de emoties zo hoog oplopen dat tissues en glaasjes water bijna niet meer voldoende zijn. Ik huil maar een beetje bij zielige films, en als ik blij ben pink ik soms een traantje weg. Nou ja, vorige week huilde ik misschien eventjes, toen mijn lief een emotionele speech gaf tijdens het etentje met de kinderen… Maar voor de rest? Neuhhhh…

Bid – Hoe uit je jouw spiritualiteit? Waar je geloof je in?

Ik mediteer. Ik luister naar mezelf. En mijn innerlijke stem, zonder gelijk zweverig over te willen komen… 😉 Haar boek is een mooie leidraad hierin, dus…. Aanrader!

Lach – Wie maakt jou aan het lachen?

Mijn lief! Met stip op nummer één laat mijn lief me het meeste lachen. De hondjes vormen een goede tweede denk ik, want niets is ontspannener dan kijken naar twee hondjes die het zo naar hun zin hebben samen. Als ik al somber of verdrietig ben, dan weten zij altijd weer een lach op mijn gezicht te toveren.

Werk – Werk je om te leven of leef je om te werken?

Beslist om te leven! Nu heeft dat misschien ook wel met het soort werk te maken dat ik doe. Als ik rond zou kunnen komen van mijn schrijfwerk, fotografiewerk of een andere creatieve inslag, zou ik me zomaar kunnen voorstellen dat werk en leven zodanig met elkaar verweven zouden worden dat ik niet meer zou weten of ik nu aan het werk zou zijn of aan het leven…

Bewonder – Wie bewonder je? En waarom?

Ik bewonder mijn kinderen.
Alle drie!
Het zijn mooie, zelfstandige, verstandige en lieve jonge mensen geworden. Ik bewonder hun manier waarop ze in het leven staan. Twee benen op de grond, ogen wagenwijd open. Ze zijn nieuwsgierig, staan te popelen om te leven vanuit hun diepste ziel. Ik kijk vol bewondering hoe ze keuzes maken en daar ook volledig achterstaan.
Tja, ik ben misschien wel een trotse moeder.
Maar ik ben hun moeder.
🙂
Zo!

Tags doorgeven vind ik moeilijk. Maar toch ben ik wel benieuwd wat zij heeft te vertellen over de begrippen van het liedje van Sjaffy. En aangezien zij nogal van lijstjes houdt…
Dus… Doe je mee Mrs. T??