Tagarchief: Thuis

Maatje

En toen was ik plotseling helemaal alleen. Het voelt wat onwennig, maar ik ben vastberaden om er een mooie draai aan te gaan geven.

De dag nadat mijn lief vertrok ben ik dus direct aan het werk gegaan. Heerlijk afleiding in een omgeving die plotseling meer warmte biedt dan een mens kan verzinnen. Want niet alleen de lieve, warme woorden (en armen) verwelkomden mij op die eerste werkdag in het nieuwe jaar, ook een enorme doos vol met cadeautjes, briefjes en kaartjes stond op mij te wachten. Meer dan genoeg om iedere week iets uit te halen en af te tellen tot de terugkomst van mijn lief.
Een mens kan het slechter treffen…

Het eerste weekend werd het voor mijn gevoel pas echt spannend. Hoe zou het gaan, zo in mijn eentje op de bank? Trok ik nu wel of geen flesje wijn open voor mij alleen? (wel dus! ūüėä)
Ging ik nu wel of niet uitgebreid voor mezelf koken of smeerde ik gewoon lekker makkelijk een boterham met een gebakken ei of iets dergelijks? Maar 28 weken alleen maar brood eten is ook zoiets… Dus al snel bedacht ik dat ik beter gewoon mijn maaltje kon klaarmaken en dan wat porties in kon vriezen, zo snijdt het mes aan twee kanten… gezond bezig √©n slim!

Vorige week zaterdag toog ik dus naar de winkel voor de wekelijkse boodschappen, trakteerde mezelf op een paar nieuwe laarzen en kocht wat cadeautjes voor naderende verjaardagen.
Ik trakteerde mezelf op een groot glas verse gemberthee in de stad en bladerde door wat magazines die op de leestafel van ons favoriete koffietentje lagen. Ik luisterde naar de gesprekken om me heen en schreef wat regels in mijn Moleskine die standaard in mijn tas zit. Toen besloot ik dat het misschien wel gewoon een mooie dag was en dat ik mijn eigen gezelschap eigenlijk best wel op prijs stelde.

Ingenomen over zoveel tevredenheid reed ik op mijn gemakje naar huis.

Pas toen ik een overblije hond moest kalmeren omdat hij van gekkigheid niet wist hoe hij mij het beste kon begroeten schrok ik even van mijn eigen stem. Het was bijna drie uur in de middag en hoewel mijn stappenteller de 10.000 passen bijna aantikte, had mijn mond misschien hooguit vijf woorden die dag geproduceerd.

Ik moet meer praten in mijn eentje. Of met de hond!
Mijn thuismaatje.Maatje

Advertenties

Lichtpuntjes

Het is nog vroeg als ik naar beneden sluip. Zachtjes, op mijn tenen, want de rest van het huis is nog in diepe rust. Zelfs de hondjes draaien zich nog een keer om in de bench nadat ze met hun staart met één zachte tik tegen de benchrand hebben laten weten dat ze me wel gehoord hebben, maar nog niet klaar zijn voor de ochtendwandeling.

Ik ontsteek de lichtjes in de kerstboom en doe de kleine lampjes voor het raam aan. Ook de kaarsjes voorzie ik van een lichtje. De kerstster in de keuken schijnt zacht op het aanrecht, genoeg om de ketel op het fornuis te zetten voor een potje thee.
Als het gekookte water even later in de theepot zit en ik een beschuitje met blauw/witte muisjes heb gesmeerd, rol ik me op in het hoekje van de bank. Ik trek de wollen deken over me heen en luister naar zachte muziek.

Mijn gedachten dwalen af naar kerstavond.
De rijkdom van een steeds groter wordend gezin overvalt me.
Oudste, middelste met zijn vriendinnetje, jongste met haar liefste, ze waren er allemaal.
Ik keek toe hoe jongste haar oudste broer plaagde, de schoonzoon eventjes serieus met middelste praatte over zijn ziekte en hem toen vriendschappelijk een stompje op zijn arm gaf. Ik genoot van de verliefdheid van middelste en zijn vriendin, de plagerijen van mijn lief en de verhalen van oudste.
En ik besefte me plotseling dat er bij alle angst en zorgen die we hebben ook een heleboel liefde onder de oppervlakte zweeft. Liefde dat op dit soort momenten ineens heel zichtbaar wordt.

En terwijl ik op de bank nog steeds nageniet van deze herinneringen met mijn mok thee is het plotseling net of ik zachte armen om heen voel. Tranen springen in mijn ogen, voorzichtig laat ik me achterover vallen. Een romige geur prikkelt mijn neus en het lijkt alsof ik vleugels hoor klapperen. Een gevoel van geluk schiet door mijn lijf. Ineens weet ik het zeker: alles komt goed met middelste! Misschien niet direct, maar het komt goed.
De armen zijn weer weg, net als de geur, maar de vrede in mijn lijf houdt de hele eerste kerstdag hangen.

En ik vraag me af… zouden engelen dan toch bestaan?

thuis2

Stapelen

Naast mijn bed staat een stoel die nog stamt uit het tijdperk dat ik tiener was. Op deze stoel hangen niet alleen kleren (veel minder dan in die tienertijd overigens!), ook boeken en tijdschriften liggen er opgestapeld (ongeveer net zoveel als in diezelfde tienertijd… ūüôā ).

Ik stapel boeken en tijdschriften.
Niet alleen op die stoel. Nee, ik stapel overal. Het Zweedse krukje in de keuken, de onderplank van de salontafel, het wijnrek op de plek waar eigenlijk glazen horen te staan, zelfs het ieniemienie bureautje op zolder van datzelfde Zweedse warenhuis als het krukje in de keuken, allemaal zijn het plekken waar je mijn boeken en tijdschriften vindt.
Tot grote wanhoop van mijn lief.
Ik denk dat als je aan hem vraagt of er iets is wat hij aan mij zou mogen veranderen, dat het het stapelen van boeken is misschien. Of liever gezegd, het NIET meer stapelen van dit soort dingen.

Tot mijn grote verrassing heeft oudste dat stapelen van mij ge√ęrfd. Als hij in huis is geweest vinden we overal stapeltjes terug. Andere stapeltjes dan die ik maak, maar toch… het blijven stapeltjes! Middelste en jongste houden niet van lezen. Het stapelen is dus – zover ik weet – aan hen voorbij gegaan. Gelukkig voor hun partners, zou mijn lief verzuchtten.

Begin van dit jaar besloot ik een project te starten. 52 boeken van 52 genres lezen voor het eind van het jaar.
Mijn lief rolde een keer met zijn ogen toen ik dit met hem deelde. Hij zag de bui al hangen, nóg meer stapeltjes en de bijbehorende excuses.
Halverwege het jaar ging de planning de mist in.
Het leven werd opgeslokt door middelste en zelfs mijn gebroken voet kon niet de rust in mijn hoofd terugbrengen om de lijst met te lezen boeken af te maken. Ik las wel, heel veel zelfs, maar het waren niet de juweeltjes die ik begin van het jaar bij elkaar had gezocht.
Wat las ik dan wel?

1. De geheime brief – van Barbara Taylor Bradford. Is dit een aanrader? Hmmm… niet haar beste boek! Maar het leest wel makkelijk.
2. De vijfde berg – van Paulo Coelho. Leuk boek, maar het deed me niet zoveel als de Alchemist. Dat vond ik echt een bijzonder boek!
3. De wandelaar – van Adriaan van Dis. Erg leuk boek, zeker voor Parijsliefhebbers! Maar ik hou van Adriaan, dus dat is makkelijk gezegd.
4. De middagvrouw – van Julia Franck. Mooi boek! Heftig boek ook. Een aanrader wat mij betreft!
5. Miracle morning – van Hal Elrod. Inspirerend boek, waarbij je je passie in je leven een positieve draai geeft zonder direct je baan op te zeggen of andere drastische stappen te nemen. Het enige is dat je iets vroeger moet gaan opstaan, maar gek genoeg doe je dat zonder veel morren en met best wel plezier. Aanrader dus!
6. Van je familie moet je het hebben – van David Sedaris. Hilarisch! Herkenbaar. Erg leuk. Absoluut een aanrader. Overigens wel een boek van mijn samengestelde lijst, met dank aan Beaunino!
7. Je leven schrijven – van Julia Cameron. Als fan van haar is ook dit boek een aanwinst waar je regelmatig in blijft bladeren, op zoek naar inspiratie. Voor alle schrijvers onder ons zeker een leuk boek.
8. De oorsprong – van Diana Gabaldon. Ineens lag hij daar in de winkel! Iedere fan van ‘De Reiziger’-cyclus zal hem willen lezen. Wel wat dun en in groot letterformaat geschreven, dus in een goed uur heb je hem alweer uit. Dat is een tegenvaller als je de dikke pillen van haar gewend bent…
9. De mooiste dochters van de hele wereld – van Martin Bril. Zonder Bril geen lezen en dus lees ik hem tot in het eind van mijn dagen vermoed ik. Heerlijk!
10. Boeddha in 5 weken – van Giulio Cesar Giacobbe. Erg leuk. Fijn dat het een dun boekje is.
11. De moed van imperfectie Рvan Brené Brown. Herkenbaar. Veel O-ja-effecten!
12. Passie & Liefde – Isabel Allende. Mooie korte verhaaltjes van een groots schrijfster!
13. Een Parijse affaire – van Tatiana de Rosnay. Schrijfster van ‘Haar naam was Sarah’. Need i say more? Lezen!!
14. Reizen zonder John – van Geert Mak. Geweldig boek! Zeker als je in the States bent geweest. Herkenbaar, maar vooral erg goed!
15. Zolang er sterren aan de hemel staan – van Kristin Harmel. Ik kwam er niet doorheen… Ik heb het echt geprobeerd, maar het lukte me niet! Ondanks alle lovende verhalen die ik overal las. Misschien niet mijn boek, maar h√©, dat moet je vooral niet tegenhouden om het wel te lezen. De meeste mensen vinden het wel goed namelijk!

Kom ik met deze lijst aan die 52 boeken? Volgens mij niet. In ieder geval heb ik al die genres maar even losgelaten.
Ik lees en dat is voor mij het belangrijkste!

Welk boek heeft het meeste indruk op je gemaakt dit jaar?

boeken2016

Detox!

Ik besloot het in 10 seconden. Ik ga een detox doen! Sterker, ik ga deze detox doen en ik ga het snel doen.
Mijn collega keek me nog net niet aan of ze water zag branden. Volgens mij had ze nog nooit zo snel een kuur verkocht als nu. Maar ik wist het zeker. Deze keer zou ik gaan detoxen.
Schoonmaken dat lijf!
Ineens was ik het spuugzat dat mijn lichaam na mijn ziekenhuisopname van afgelopen december nooit meer echt de oude was geworden. Hardlopen, yoga, vroeg naar bed gaan, pro-biotics slikken, alles leek tevergeefs. Mijn lijf bleef zwaar, voelde opgeblazen en lomp. En omdat ik nu eenmaal weiger om alles maar op die overgang te gooien, besloot ik in die 10 seconden dat ik zou gaan detoxen.
Zo gezegd, zo gedaan.
Ik lichtte mijn lief in en een week later stond er een grote doos met alle spullen die ik nodig had voor 9 dagen detox op mijn aanrecht.
Eigenlijk is detox heel eenvoudig.
Neem een paar dagen om het eten wat af te bouwen (heb ik zelf maar verzonnen). En dan begint het:
De eerste twee dagen eet je… niets! Nou ja, bijna niets.
De eerste twee dagen bestaan namelijk uit: Alo√ę Vera gel,¬†Alo√ę Vera gel,¬†Alo√ę Vera gel en nog meer¬†Alo√ę Vera gel. Zoveel Alo√ę Vera gel, dat het op het laatst je strot uitkomt!
Lekker? Nou… nee, niet echt. Maar de smaak blijft gelukkig niet lang hangen, dus… vooruit maar!
Tussen de middag mag er gelukkig nog wel een shake gedronken worden, maar daar blijft het dan toch echt wel bij…
Overbodig om te vertellen dat je deze eerste dagen wel met een hongerig gevoel rondloopt…
Vanaf dag drie wordt diezelfde shake ook nog tijdens het¬†ontbijt gedronken. Hiep, hiep hoera! En… als kers op de taart, mag je vanaf dag drie ook nog eens een lichte avondmaaltijd gaan gebruiken. Dit hou je vol tot en met dag 9¬†(waarbij de verrassing in de laatste dag zit, want dan wordt je tussen-de-middag-shake weer vervangen door een heel lichte, normale lunch! Moet niet gekker worden…).
Tussendoor drink je liters water, kruidenthee en nog meer water. O ja, en voedingssupplementen. Die moet je ook slikken.
Op af en toe een rommelend hongergevoel na is het eigenlijk allemaal best wel goed vol te houden, als ik eerlijk ben. Gelukkig zijn er tegenwoordig massa’s kruidenthee√ęn te koop die ook nog te pruimen zijn, dus ook dat valt allemaal¬†wel mee.
En het resultaat?
Nou, eigenlijk ben ik wel een blij mens.
Op die ene down-dag (op de vijfde dag) na voel ik me best wel goed. Gisteren vertelde ik zelfs aan een collega dat ik aan het detoxen was en zij was helemaal verbaasd. Ze had niets aan me gemerkt. Geen bozige hongerklop, geen narrig mens. Dat zegt genoeg.
En mijn lijf?
Mijn lijf is ook blij. Heel blij zelfs!
Ik heb bijvoorbeeld bijna geen bodylotion meer nodig, alles voelt babyzacht en glad aan. Mijn nagels breken niet meer. Mijn buik voelt niet meer opgeblazen en dat pijnlijke blauwe-plekken-gevoel in mijn dikke darm lijkt zowaar verdwenen. De energie moet nog een beetje terugkomen, maar hé, ik ben pas vanaf vandaag weer wat normaal gaan eten! Ik heb er wel vertrouwen in dat dát herstelt.
Wat me misschien wel het meest heeft verrast, is dat niet alleen mijn lijf, maar ook mijn geest aan het ontgiften lijkt te zijn geslagen. De mist in mijn hoofd is aan het optrekken en sommige dingen zie ik ineens heel duidelijk. Persoonlijke dingen, heftige dingen, dingen die me de afgelopen jaren ontzettend bezig gehouden hebben zie ik plotseling kristalhelder! Het is er natuurlijk altijd wel geweest, maar altijd in nevelen gehuld. Deze zijn weggetrokken. Geweldig!
Daar ben ik misschien wel het meest blij mee.

O ja, nog een klein bijkomend voordeel:
– 3,9 kilo
– 4 cm op de heupen
– 5,5 cm op de bovenbenen
– 5,5 cm in de taille
– 5 cm van mijn buik

Ik bedoel maar…. ūüėČ

strong women get things done

Logisch

‘Misschien een leuk onderwerp voor een column?’
Zo stond in het onderwerp van een mailtje dat ik twee weken geleden op mijn werk ontving. Het is deze maand mijn beurt om een column te schrijven en hoewel er geen echte regels zijn is het onderwerp duidelijk.
Integriteit.
Daarover wordt altijd geschreven.
Ik las het artikel en dacht erover na. Het proces van Wilders en de keuze die gemaakt was om op dit proces alleen maar rechters te zetten die geen politieke voorkeur uitspraken of lid zijn van een politieke partij.
Pffttt… lastig onderwerp! Zelfs nadat ik de discussie hierover – aangezwengeld en uitgezonden door de Volkskrant – had nagelezen √©n beluisterd.
Ik dacht er dus lang over na.
Toen werd het 22 maart.
Europa werd in het hart getroffen door aanslagen.
Tussen alle werkzaamheden door luisterden we naar de radio. Ik volgde zelfs een stukje van de verslaglegging mee op tv. En net als alle andere collega’s gruwden we van de daden, dachten we aan de mensen wiens (soms heel jonge!) levens zomaar weggevaagd waren die ochtend. Ledematen afgerukt, brandwonden, verminkt voor het leven.
We vroegen ons af of iemand van onze familie, vrienden, kennissen of collega’s¬†op het vliegveld aanwezig zou zijn. Ik bedoel, Brussel… Het is soms handiger vliegen vanaf daar voor¬†onze stad dan Amsterdam. Een collega had contact met haar vriend. Zijn zoon zou die dag vanaf Zaventem vliegen. Hij was godzijdank ongedeerd. Een andere collega belde een overleg af, want ook zijn kind was onderweg naar Brussel. Dat was belangrijker. Uiteraard!
We hielden elkaar voor dat we vooral niet angstig moesten worden. Ja, het kwam dichterbij, maar als angst de mens gaat regeren…
Het werkte maar half.
Die middag reed ik op mijn fiets richting huis. Bij de tweede bocht fietste ik een multiculturele straat in. Over het algemeen geniet ik van de bedrijvigheid en vele geuren die vanuit de diverse eetcaf√©’s de straat op dwarrelen. Soms groet ik ook wat mensen, gewoon omdat ik ze iedere dag weer tegenkom.
Deze middag zag ik vooral gesloten gezichten. Strak, grauw, strijdlustig… En voor het eerst voelde ik me niet op mijn gemak in deze straat. Ik dacht weer even aan mijn te schrijven column, aan Wilders en de keuze om rechters voor dit proces te kiezen zonder uitspraak van politieke voorkeur en angst omvatte mijn hart.
Angst en boosheid.
Angst voor van alles, boosheid omdat ik deze angst toeliet op dat moment.
Aan het eind van de straat fietste ik de hoek om.
‘Het is niet erg dat je angst hebt,’ suste ik mezelf. ‘Op een dag van vandaag is dat ook logisch. Ja, dat is het: het is logisch!’ Denkend aan de man die deze gevleugelde uitspraak ook in ons gezin gebracht had.
Twee dagen later werd ook die zekerheid omver getrokken.
De wereld was plotseling niet meer zo logisch.
Ik was er stil van…

logisch

 

Eigen plekje

Ruim vijf jaar geleden vielen we als een blok voor een klein huisje. Een arbeiderswoninkje tussen mega-huizen en mooie boerderijen. In de mooiste straat van ons dorp. Wat ons betreft.
Het voordeel van dit kleine huisje was vooral dat het betaalbaar was, ondanks locatie en straatbeeld. Het nadeel van dit kleine huisje was dat het… ehm… oud was. Oud als in: gebouwd net na¬†de eerste wereldoorlog, nog ruim voor de tweede. En daar vielen wij wel voor.
Het eerste jaar hebben we vooral op de benedenverdieping aangepakt. Dubbel glas leek ons noodzakelijk, net als een redelijke wc. Kookplekje werd ruime woonkeuken door middel van een aanbouw. Huiskamertje met grote open haard werd mooie kamer met houtkachel en openslaande deuren naar de tuin. Garage werd omgebouwd tot bijkeuken en tweede badkamer. Op de eerste verdieping werden de slaapkamers bewoonbaar gemaakt, de 2e badkamer werd voorzien van wit sanitair en dito tegels in plaats van het groen wat er inzat en omdat we toch bezig waren werd de vlizotrap naar de zolder vervangen door een vaste trap.
Daar hield de verbouwing zo’n beetje op. Niet alleen omdat de bodem van de geldpot in zicht kwam, maar ook omdat de energie en zin een beetje klaar was. We hadden bijna een jaar in de stof en het puin gezeten en dat was genoeg. Bovendien gingen er kinderen op kamers en daar moesten¬†ook de nodige middelen naar toe.
Eind vorig jaar besloten we: we pakken het weer op. Er zijn best nog wat slagen te maken in dit huisje.
Zichtbaar en onzichtbaar.
En dus gingen we naar de zolder.
Die was vooral koud.¬†Verwarming was nooit nodig, want een vlizotrap nodigt natuurlijk niet echt uit om op zolder te gaan zitten. Doordat wij er echter een vaste trap in hadden gezet, werd de zolder sneller bereikbaar. Maar de warmte vond de¬†weg ook! Naar zolder… Daar moest iets aan gedaan worden. Iets met milieu en zo…
Dus… het huis werd in de eerste week van dit jaar ge√Įsoleerd. Zowel spouwmuren als dak moesten eraan geloven. Ooit hadden we al twee dakramen laten plaatsen, dat¬†nodigde ook wel uit om verder te gaan richting logeerkamer.
Afgelopen week naderde we het eindpunt van de verbouwing.
En mijn hart kriebelde.
Dit was niet alleen een mooie logeerkamer, dit was de meest ideale schrijfkamer die ik kon verzinnen! Mijn lief had ooit wel plagend gezegd dat het lage raam speciaal voor mij was, zodat ik kon dromen en schrijven tegelijkertijd, maar nu het plekje bijna klaar was, zag ik het zinvolle van zijn plagerijtje in.
En dus richtten we gisteren de zolder in, speciaal voor mij.
Ik heb mijn eigen plekje in dit heerlijke huis! Wat ben ik een geluksvogel!!

zolder1 zolder2

 

 

 

 

 

 

 

 

zolder3

zolder4

Iets met boontjes en loontjes…

‘Oh, die is sowieso altijd eerst ziek!’ Spottend kijk ik naar mijn collega die zojuist gevraagd heeft wat de vakantie allemaal voor ons in petto heeft. ‘Hij heeft dat met de zomervakantie √©n met de kerst.’
Hij is mijn lief en ervaring leert dat hij iemand is die zich voor de volle 200% geeft aan zijn werk. Soms een slordige 55 uur per week werkt en dan ziek wordt als het tijd is om te ontspannen. Met de zomervakantie of tijdens de kerst dus.
We stellen ons er zelfs een beetje op in. Gewoon iets langer van te voren vrij plannen en hij is weer opgeknapt tegen de tijd dat we echt mogen genieten.
Afgelopen vrijdag was mijn laatste werkdag voordat we een weekje vrij zouden zijn voordat de kerst gaat beginnen.
Bij het opstaan voel ik een scherpe pijn links bovenin mijn buik. Vast verkeerd gelegen, denk ik en begin aan mijn dagelijkse routine. In de loop van de dag wordt de pijn echter heftiger en als de klok half vier aanwijst, besluit ik naar huis te gaan. De pijn is ondertussen opgelopen tot ondraaglijk.
Met flink wat pijnstillers, een hete douche en een borrel ter ontspanning zoek ik die avond mijn bed al vroeg op. Een nachtje goed slapen en ik ben vast weer volledig bij de mensen! Of..?
Zaterdagochtend word ik kreunend van de pijn wakker. Dit is niet goed…
Na wat heen-en-weer-geloop en vreemde houdingen zoeken om de pijn dragelijk te houden, wil ik gaan liggen. Nu breekt de hel pas echt los. Huilend van de pijn kom ik overeind en besluit dat het zo echt niet langer kan.
Ik bel de huisartsenpost en een uur later zitten we in het ziekenhuis.
De dienstdoende arts kan er geen goed garen van spinnen. Na overleg met de spoedeisende hulp stuurt hij me echter weer naar huis. Een afspraak voor zeven uur op zak. En een injectie tegen de pijn rijker.
Om stipt zeven uur zitten we weer in de wachtkamer. De pijn is verschrikkelijk. Ook de avondarts weet zich geen raad met mijn pijn. Nu beland ik wel op de spoedeisende hulp en de molen wordt in werking gebracht. Bloed prikken, alle standaard onderzoeken komen voorbij, een röntgenfoto wordt gemaakt, verschillende artsen komen aan mijn bed voorbij en het is vooral wachten. Heel lang wachten.
Ver na middernacht ben ik er helemaal klaar mee. Ik wil naar huis. Ik ben kapot, voel me ellendig en heb het koud. Bovendien ben ik vanaf het middaguur al nuchter moeten blijven, ‘voor het geval d√°t’. De verpleger ziet het gebeuren en gaat er achteraan. Als de chirurg niet veel later naast mijn bed staat is de boodschap al snel om toch maar naar huis te gaan en zondagochtend vroeg terug te komen. Een groot verkeersongeluk (en de daarbij komende pati√ęnten die binnenstromen) helpen daarbij.
Thuis kruip ik mijn bed in. Voordat ik in slaap val zie ik 01.57 uur op de klok staan.
Om 09.00 uur strompel ik de spoedeisende hulp weer in. Nog steeds verkrampt van de pijn. Nog steeds nuchter…
Het hele circus begint weer van voor af aan.
Bloedprikken, urineonderzoek, bloeddruk, zuurstof meten… Een mens kan in korte tijd maar doorgelicht worden.
Dan het grote wachten.
De verpleger van dienst geeft me een flinke pijnstiller en in het bed dommel ik weg.
Wazig onderga ik de onderzoeken van verschillende artsen. Na het middaguur staat de laatste chirurg naast mijn bed.
‘We weten het niet. Het vermoeden is dat er iets met een spier in de buik is gebeurd. Een bloeding, een scheurtje, een verkramping die maar aanhoudt, maar zeker is dat er niets met de interne organen aan de hand is. Opereren heeft dus niet zoveel zin. We sturen u nu¬†naar huis met een flinke dosis pijnbestrijding en maagwandbeschermers. Eind van de week willen we u terugzien voor een controle, tenzij de pijn in de loop van de dagen flink erger wordt. Dan gaat u natuurlijk eerder contact met ons opnemen.’
Ik knik. Vind alles goed. Ik wil alleen maar met rust gelaten worden nu.
Halverwege de middag schuif ik op onze bank. Dekentje om me heen en een voorzichtige lichte maaltijd weer in mijn buik.
‘s-Avonds duik ik nog voor negen uur¬†onder de wol en amper twee minuten later lig ik in coma.
Ik slaap de klok bijna volledig rond en word wakker met een zeurende pijn. Geen stekende pijn!
Voorzichtig laat ik mijn handen over mijn buik gaan. Het is gevoelig, het doet nog steeds zeer, maar… er lijkt verbetering in te zitten!
Mijn lief aait mijn rug.
‘Gaat het weer?’ vraagt hij. Ik knik. Dan komen de waterlanders.
Ja, het gaat wel weer. Maar nooit, echt nooit zal ik meer zeggen dat hij degene is die de eerste dagen van een vakantie ‘verziekt’.

ziekenhuis2 ziekenhuis1