Uitermate

Heel voorzichtig begint het leven weer zijn normale ritme te krijgen. Naast het werk, zorgen en verzorgen komt er steeds meer ruimte voor leuke dingen. Kleine dingen. Gewoon weer een naar de bibliotheek fietsen om nieuwe boeken uit te zoeken of een ijsje eten in de stad na het avondeten. Lekker weer eens uren op een terras borrelen met vrienden totdat de kerkklok ver na Assepoester-tijd slaat.

Nog steeds zijn er momenten dat ik mezelf in de arm moet knijpen en nog steeds vraag ik me af of de nachtmerrie nu Γ©cht wel voorbij is of dat we ons in het oog van de storm begeven. Rustig, kalm vaarwater, dat straks weer verandert in een kolkende zee.

Gek, hoe vertrouwen zo uit het lood geslagen kan zijn.

Wanneer middelste belt schiet mijn interne scan als in een reflex aan en probeert in die honderdste van een seconde te horen, voelen, ruiken hoe het met hem gaat. Hoe klinkt zijn stem? Is hij bezorgd? Teneergeslagen? Blij? Opgelucht? Moe?
Wat zijn de achtergrondgeluiden? Hoor ik vogels, wind, verkeer of zijn het de bedompte stemmen van een ziekenhuis?

Het zal allemaal wel weer een keer op z’n plaats vallen, maar na een aardbeving is het zwaar om puin te ruimen. Alles is van zijn plek gevallen, omgedonderd, vernield en heropbouwen gaat nu eenmaal langzaam. Stap voor stap.

Ik doe dus rustig aan.
Voorzichtig plannen we onze vakantie. Ik ben weer aan het nadenken of ik misschien toch een studie wil doen in het najaar. Ik overdenk zelfs mijn werk.
En zijn werk. Zijn plannen. Wat gaat hij doen met alle gedachten die in het ziekenhuis voorbij zijn gekomen? Weigert hij om hier weer aan terug te denken of heeft de ziekenhuistijd hem Γ©cht iets nieuws gegeven?

Langzaam veranderen de grote zorgen om leven en dood in de wat kleinere over studie, werk en woonruimte. Oudste en jongste worden weer onderdeel van deze zorgen. En dat is – hoe raar het ook klinkt – bijna een verademing.Β Jongste is afgelopen weekend verhuisd naar haar grote liefde om te gaan samenwonen, oudste verhuist komend weekend naar een grotere kamer.

Het gewone leven.

En toch, als ik hoor dat de transplantatie hematoloog tegen jongste heeft gezegd dat het nieuwe beenmerg dat hij van oudste heeft gekregen 100% aangeslagen is, zijn Hb een waarde heeft bereikt waar hij in het afgelopen jaar alleen maar over kon dromen, de hoogte van de bloedplaatjes bijna tegen de ondergrens aan schuurt en zij “uitermate, uitermate, ik herhaal middelste: uitermate tevreden” is, realiseer ik me hoe ongewoon ‘gewoon leven’ is.

En dan moet ik toch weer huilen.

Uitermate ongewoon.

Advertenties

39 gedachten over “Uitermate

  1. Opnieuw vaste grond vinden en stabiliseren, is een hels karwei. Niet zo uitermate ongewoon dus, dat je emoties alle kanten op vliegen. Ook dat hoort erbij en heb je nodig. Wat heerlijk dat het zo goed gaat met middelste en dus ook met jullie. X

    Like

  2. Wat heerlijk dat het zo goed gaat met je zoon. En heerlijk dat je nu ook weer ruimte (ook in je hoofd) krijgt voor de gewone dagelijkse dingen. Van de zomer lekker genieten van de vakantie en in elk geval goed uitrusten! Het kost tijd om alles een plekje te geven.
    Aan wat voor studie denk je?

    Like

  3. Mooi, uitermate mooi !
    Laat de opgebouwde spanning in stukjes los en laad je op met stukjes genieten.
    β€οΈπŸ’‹πŸ€πŸ˜˜

    Like

  4. …en dat geloof ik best, dat je dan moet huilen. Wat een turbulente tijd. Een tijd die weinig tijd overliet aan het gewone leven. Ik hoop dat je een hele fijne zomer krijgt.

    Like

  5. Het is ook niet niks wat er de laatste maanden gebeurt is. Dat heeft tijd nodig om weer `uitermate` gerust te kunnen zijn. Voor nu mag je er ook van genieten, en de twee mannen zijn elkaar verbonden voor en door het leven. Onbetaalbaar.

    Like

  6. Heel normaal na zo’n orkaan of aardbeving, het kan een hele tijd kosten om alles weer normaal op te bouwen, gelukkig zie ik hier de eerste tekenen al van weer normaal samen verder leven. Gefeliciteerd voor de andere twee met verhuizen, ook al heeft ook dat een impact natuurlijk πŸ˜‰ Het komt goed Gwen! ❀

    X

    Like

  7. Pas toen ik een maand of 3 zag dat het met de zoon echt beter ging, kwam bij mij de reactie pas. Iedereen om hem heen let nu nog op of het echt goed gaat/blijft gaan. Dan kunnen ze pas ‘achterover leunen’ en bijkomen en het kan zo maar zijn dat bij jou dan ook de rest los komt. Maar dat is uitermate logisch liefje. Er zijn open armen die dan op je wachten. xx

    Like

  8. Dat is zeer goed nieuws.
    Dat alles zo mag blijven en nog mag verbeteren! πŸ‘β€οΈ
    Wij hebben iets dergelijks meegemaakt verleden jaar met mijn schoonbroer maar hij is helaas overleden, wij zijn er nog niet over, op 4 maanden tijd was hij er plots niet meer πŸ˜”

    Like

    • O Lies, wat verschrikkelijk… Wat zal jij de afgelopen maanden mijn stukjes met gemengde gevoelens hebben gelezen..! En wat lief dat je mij niet belast hebt met jouw verdriet en zorg. Ik zou nog meer dan doodsangst hebben gehad, denk ik… 😒 Dikke knuffel van mij!

      Like

  9. Wat geweldig toch dat het zo goed is afgelopen. Er zal bij jullie allemaal iets in je hoofd veranderd zijn voor wat betreft de kijk op het leven. Het is niet meer zo vanzelfsprekend allemaal. Ik hoop dat je vertrouwen en rust weer een beetje terug komt. X

    Like

    • We zijn ook ontzettend blij! Maar dat het niet allemaal meer ‘vanzelfsprekend’ is (voor mij dan in ieder geval), moge duidelijk zijn! En vertrouwen? Sommige dingen hebben tijd nodig… Komt goed!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: