Tagarchief: 52 boeken

Stapelen

Naast mijn bed staat een stoel die nog stamt uit het tijdperk dat ik tiener was. Op deze stoel hangen niet alleen kleren (veel minder dan in die tienertijd overigens!), ook boeken en tijdschriften liggen er opgestapeld (ongeveer net zoveel als in diezelfde tienertijd… ūüôā ).

Ik stapel boeken en tijdschriften.
Niet alleen op die stoel. Nee, ik stapel overal. Het Zweedse krukje in de keuken, de onderplank van de salontafel, het wijnrek op de plek waar eigenlijk glazen horen te staan, zelfs het ieniemienie bureautje op zolder van datzelfde Zweedse warenhuis als het krukje in de keuken, allemaal zijn het plekken waar je mijn boeken en tijdschriften vindt.
Tot grote wanhoop van mijn lief.
Ik denk dat als je aan hem vraagt of er iets is wat hij aan mij zou mogen veranderen, dat het het stapelen van boeken is misschien. Of liever gezegd, het NIET meer stapelen van dit soort dingen.

Tot mijn grote verrassing heeft oudste dat stapelen van mij ge√ęrfd. Als hij in huis is geweest vinden we overal stapeltjes terug. Andere stapeltjes dan die ik maak, maar toch… het blijven stapeltjes! Middelste en jongste houden niet van lezen. Het stapelen is dus – zover ik weet – aan hen voorbij gegaan. Gelukkig voor hun partners, zou mijn lief verzuchtten.

Begin van dit jaar besloot ik een project te starten. 52 boeken van 52 genres lezen voor het eind van het jaar.
Mijn lief rolde een keer met zijn ogen toen ik dit met hem deelde. Hij zag de bui al hangen, nóg meer stapeltjes en de bijbehorende excuses.
Halverwege het jaar ging de planning de mist in.
Het leven werd opgeslokt door middelste en zelfs mijn gebroken voet kon niet de rust in mijn hoofd terugbrengen om de lijst met te lezen boeken af te maken. Ik las wel, heel veel zelfs, maar het waren niet de juweeltjes die ik begin van het jaar bij elkaar had gezocht.
Wat las ik dan wel?

1. De geheime brief – van Barbara Taylor Bradford. Is dit een aanrader? Hmmm… niet haar beste boek! Maar het leest wel makkelijk.
2. De vijfde berg – van Paulo Coelho. Leuk boek, maar het deed me niet zoveel als de Alchemist. Dat vond ik echt een bijzonder boek!
3. De wandelaar – van Adriaan van Dis. Erg leuk boek, zeker voor Parijsliefhebbers! Maar ik hou van Adriaan, dus dat is makkelijk gezegd.
4. De middagvrouw – van Julia Franck. Mooi boek! Heftig boek ook. Een aanrader wat mij betreft!
5. Miracle morning – van Hal Elrod. Inspirerend boek, waarbij je je passie in je leven een positieve draai geeft zonder direct je baan op te zeggen of andere drastische stappen te nemen. Het enige is dat je iets vroeger moet gaan opstaan, maar gek genoeg doe je dat zonder veel morren en met best wel plezier. Aanrader dus!
6. Van je familie moet je het hebben – van David Sedaris. Hilarisch! Herkenbaar. Erg leuk. Absoluut een aanrader. Overigens wel een boek van mijn samengestelde lijst, met dank aan Beaunino!
7. Je leven schrijven – van Julia Cameron. Als fan van haar is ook dit boek een aanwinst waar je regelmatig in blijft bladeren, op zoek naar inspiratie. Voor alle schrijvers onder ons zeker een leuk boek.
8. De oorsprong – van Diana Gabaldon. Ineens lag hij daar in de winkel! Iedere fan van ‘De Reiziger’-cyclus zal hem willen lezen. Wel wat dun en in groot letterformaat geschreven, dus in een goed uur heb je hem alweer uit. Dat is een tegenvaller als je de dikke pillen van haar gewend bent…
9. De mooiste dochters van de hele wereld – van Martin Bril. Zonder Bril geen lezen en dus lees ik hem tot in het eind van mijn dagen vermoed ik. Heerlijk!
10. Boeddha in 5 weken – van Giulio Cesar Giacobbe. Erg leuk. Fijn dat het een dun boekje is.
11. De moed van imperfectie Рvan Brené Brown. Herkenbaar. Veel O-ja-effecten!
12. Passie & Liefde – Isabel Allende. Mooie korte verhaaltjes van een groots schrijfster!
13. Een Parijse affaire – van Tatiana de Rosnay. Schrijfster van ‘Haar naam was Sarah’. Need i say more? Lezen!!
14. Reizen zonder John – van Geert Mak. Geweldig boek! Zeker als je in the States bent geweest. Herkenbaar, maar vooral erg goed!
15. Zolang er sterren aan de hemel staan – van Kristin Harmel. Ik kwam er niet doorheen… Ik heb het echt geprobeerd, maar het lukte me niet! Ondanks alle lovende verhalen die ik overal las. Misschien niet mijn boek, maar h√©, dat moet je vooral niet tegenhouden om het wel te lezen. De meeste mensen vinden het wel goed namelijk!

Kom ik met deze lijst aan die 52 boeken? Volgens mij niet. In ieder geval heb ik al die genres maar even losgelaten.
Ik lees en dat is voor mij het belangrijkste!

Welk boek heeft het meeste indruk op je gemaakt dit jaar?

boeken2016

Advertenties

Moeders, kinderen en vriendinnen #13 met Martin Bril

Als klap op de vuurpijl sloot ik de aprilmaand (feestmaand-want-ik-ben-50-maand) af met een groep vriendinnen.
Rond half elf stroomde mijn keuken vol met prachtige vrouwen. Een uurtje later sloot de laatste de rij die door Tom-Tom verdwaald was (ik noem geen namen ūüėČ ).
Zet een groep¬†vrouwen bij elkaar en je hebt… een kippenhok (volgens mijn lief), veel slappe lach (volgens alle vriendinnen) en vooral veel therapie (volgens mij).
Er wordt gepraat over werk, rimpels, opleidingen, leeftijd en de dromen die we dromen. Partners komen héél eventjes voorbij, eigen moeders veel langer. We luisteren naar elkaar, begrijpen elkaar en vooral: we troosten elkaar. Veel en langdurig, soms met kippenvel over het hele lijf.
En –¬†zoals dat met de meeste vrouwen met kinderen zo gaat – we hebben we het over de kinderen!
Onze kinderen.
Over die mooie dochters en zonen¬†van ons¬†en over hoe trots we op ze zijn. Hoe ze ons verbazen als¬†we zien¬†wat een mooie jonge mensen het aan het worden zijn die zelfstandig en krachtig in het leven staan. Zelf beslissingen nemen en zich doodgewoon¬†los durven te maken van datgene wat vertrouwd en veilig voor ze is. De wereld intrekken, ontdekken wat er te halen is en soms ook niet…
Onze rol als moeder wordt (vooral door onszelf) onder de loep gelegd, bijgesteld daar waar nodig als we denken te weten dat √©√©n van ons wel erg streng is voor zichzelf en er wordt meelevend geknikt ¬†als we het over √©√©n van de zorgenkinderen¬†hebben. Niet de zorg als in ‘verzorgen’, maar de zorg voor een kind die worstelt met sommige dingen in zijn of haar jonge leven.
Maar vooral zijn we trots, héél erg trots op die mooie kinderen van ons!
Alle gezichten glimmen en ogen twinkelen als we het over ‘die van ons’ hebben. Leeftijd maakt niet uit, geslacht al helemaal niet!
‘s-Avonds kruip ik dan ook met een grote glimlach onder mijn dekbed en grinnik nog lang na als ik denk aan de app-jes die nog volgden toen iedereen al lang weer thuis was. We hebben allemaal weer iets waardevols opgepikt uit de vele gesprekken en mee naar huis genomen. Ikzelf ben even de zolder opgeklommen om een campingstoel en thermosfles te zoeken. Hij staat klaar voor mijn volgende bezoek. (inside joke; redactie)
Op mijn nachtkastje ligt het laatst gekochte boekje van Martin Bril,¬†‘De mooiste dochters van de hele wereld.’
Ik denk weer even aan mijn vriendinnen van deze dag en lees de laatste columns in dit boek. Ik zat vanmiddag met de mooiste dochters van de wereld van een aantal moeders aan tafel. Dank jullie wel meiden!

martin

Nederlandse literatuur #11 en #12

Afgelopen weken las ik twee boeken van mijn literatuurlijst Nederlands.
Huh? Literatuurlijst Nederlands? Terwijl ik al 50 ben en al lang, heel lang geleden ben geslaagd voor mijn eindexamen? Nou ja, niet écht voor mijn literatuurlijst natuurlijk. Ik zou bijna zeggen: godzijdank! Er is in mijn leven maar één periode geweest waarbij ik het lezen vervloekte en dat was tijdens mijn examenjaren. Bijna, bijna was ik bang dat dit mijn hele leven zou blijven, maar gelukkig kwam de liefde voor het lezen na die moeizame jaren van verplichte kost weer terug. Toen kon ik weer lezen wat ik gewoon graag las!
Goed.
Afgelopen week las ik dus twee Nederlandse Literatuurschrijvers, met een hoofdletter L.
Eerst worstelde ik mezelf door Connie Palmen heen, met haar laatste boek: Jij zegt het. En een worsteling was het. Louter en alleen het gevoel van: ik z√°l je lezen, hoe dan ook!, voorkwam dat ik het boek niet de hoek insmeet. Niet dat Conny niet kan schrijven… O nee, het is literatuur van de bovenste plank! En daar zit nu juist het probleem. Ik ben blijkbaar geen lezer voor die bovenste plank. Sommige zinnen duurde een halve bladzijde lang en dan n√≥g wist ik niet precies wat ik gelezen had. Op zich intrigeerde het verhaal me wel.¬†Het huwelijksleven van Sylvia Plath en Ted Hughes beschreven door de ogen van Ted, die nu gewoon al jaren dood is. Je moet het maar kunnen (en durven!) zo over een leven te schrijven, terwijl je de man van z’n lang-zal-ze-leven nooit ontmoet, laat staan gesproken hebt! Groot voordeel van dit¬†boek is misschien wel dat ik veel nieuwe (Nederlandse) woorden heb geleerd. Groot nadeel is dat die woorden zo moeilijk zijn dat ik de helft alweer vergeten ben.
Al met al een boek waarvan ik blij was dat ik de laatste letter gelezen had en hem weg kon doen!

connie

Toen was het tijd voor Adriaan van Dis met zijn laatste boek: Ik kom terug.
Adriaan leest fijner. Makkelijker. Herkenbaarder. Hoewel dat laatste is misschien niet voor iedereen zo is.
Adriaan schrijft vanuit zijn Indische achtergrond en dat is voor mij erg herkenbaar, iets dat niet voor iedereen zal gelden dus.
Ik heb al meer van hem gelezen, met heel veel plezier, zodoende had ik wel zin in dit exemplaar.
Het hele stervensproces van zijn moeder wordt door hem op een intense, soms hilarische manier beschreven. De wens van zijn moeder om dood te gaan wordt bijna een bevel.

‘… Op een kronkelweg gaat de telefoon en ik schrik uit mijn autodromen. Mijn moeder roept me naar het heden: ‘Indi√ę houdt me zo wakker.’ En of ik de volgende keer bonbons mee wil nemen. Ik zet de auto aan de kant en neem haar bestelling op: pistachetruffels, kaasvlinders, amandelkrullen, die lekkere van Huize van Laack – de hofleverancier.
Ja, majesteit.
‘En pillen? Denk je nog aan de pillen. Of zullen we naar Zwitserland gaan?’
Hè, ja, gezellig sterven in een hotelbed met een zak over je kop.
Twee¬†ree√ęn¬†steken de weg over – hun oortjes trillend, gespitst op onraad.
Horen ze haar stem? Haar dwingende stem: ‘Doe iets, doe iets.’
Ik geef geen antwoord. Ze smijt de hoorn erop.
Ik zal haar verlossen. Verlossen van verhalen, en als ik flink ben zal ik haar verlossen van het leven en haar hand vasthouden.’

Adriaan van Dis schrijft zoals hij spreekt. Het was net of ik zijn stem in mijn hoofd hoorde terwijl ik opgekruld in een hoekje van de bank soms zat ze gniffelen om wat zijn moeder hem allemaal opdroeg, om vervolgens ontroerd te raken als ik de gekwetste jongen in het boek tegenkwam.
Een erg mooi en aangrijpend boek!

adriaan2

 

50, so what? #10 van de 52 boeken, samengesteld door Linda de Mol

Geen betere week om dit boek te lezen dan de week waarin de grote vijf-nul, oftewel het onomkeerbare middelpunt van mijn leven, het Sarah-gevoel of – zoals √©√©n van de kinderen het gekscherend noemde – de¬†beginnende oma-leeftijd in zicht kwam. (Ik heb voor de veiligheid¬†nog maar even niet ge√Įnformeerd of ik ergens rekening mee moet gaan houden, maar dat terzijde…)
Vijftig. Als in… 50!
Ik vind het wel gaaf eigenlijk. Niemand kan mij nu serieus nog wijs proberen te maken dat ik het allemaal écht nog niet weet, of  dat ik me moet gedragen op die ene manier omdat het nu eenmaal zo hoort. Nee, ik ben 50 en ik heb de wijsheid in pacht! Ik heb gezocht en ik heb de mosterd gevonden. Ik weet hoe dingen werken (en vooral ook: hoe niet!). Ik hoef me de les niet meer te laten lezen door een snotneus die denkt te weten hoe ik mijn leven moet leven. Ik ben ik en dat is heerlijk!
Dit soort ‘wijsheden’¬†kwam ik ook allemaal tegen in het boekje dat ik vanwege mijn lijst gepland had te lezen in deze speciale week.¬†Een aantal verhalen sprongen eruit.

Zo heeft Kluun echt een kijk op 50 worden die me erg nauw aan het hart ligt.
‘…Van mijn dochters heb ik geleerd dat je als man, zeker als oudere man, nooit – ik herhaal: nooit – je broek moet ophijsen in gezelschap. Wil je een man op leeftijd herkennen, hoef je alleen d√°√°rop te letten. Een twintiger of dertiger zal nooit zijn broek ophalen.’
Meiden, need i say more? ūüėČ

Ook Cécile Narinx heeft een leuke opsomming schrikbeelden en icoonvoorbeelden voor vrouwen rondom hun 50e leeftijd.
Wat wel en wat vooral níet te doen als je de 50-grens gepasseerd bent.
Hilarisch! Ik moest stiekem toch iedere keer weer terugdenken aan het laatste seizoen van De Mol, waarin de legging een veelbesproken onderwerp was.
Grote *tip* van C√©cile: kies een look naar een voorbeeldvrouw van je. Neem bijv. Robin Wright¬†en vraag je bij alles wat je koopt af: zou zij dit nu ook kopen? Eigenlijk is de *tip* gewoon: kies een style en hou je daaraan! Sportief, casual, klassiek… ik noem maar iets. Dank voor het advies C√©cile. Als jij mij nu Tide portemonnee toestuurt, zorg ik voor de rest!

Sylvia Witteman sloot de rij korte verhalen met een (voor haar zo kenmerkend) humoristisch stukje!
‘Nou ja, 50, 50… Dat is √≥√≥k maar een getal h√®? Ik vind het op z’n zachtst gezegd een beetje raar om daar van alles aan op te hangen. Opvliegers,¬†overgewicht, spataderen,¬†vermoeidheid, huilbuien, incontinentie, vaginale droogte… Je krijgt het allemaal maar naar je hoofd geslingerd opeens. …’

Ik sluit me er bij aan.
Het is maar een getal, h√®. En ik voeg er voor het gemak nog maar even aan toe: je bent zo oud als je je voelt. (in mijn geval dus al j√°√°√°√°ren 35! ūüôā )
50? So what!

50jaar

Brooklyn van Colm T√≥ib√≠n #9 van de 52 boeken

Twee weken geleden gingen mijn lief, oudste en ik naar de nieuwste boekwinkel die onze stad rijk is en die wij ook bij DWDD hadden gezien: het¬†Grand Theatre.¬†Altijd gevaarlijk zo’n bezoek voor mij, want een boekwinkel ingaan is √©√©n ding, maar een boekwinkel uitlopen zonder boek is voor mij bijna net zo onmogelijk als een zak drop kopen en die vervolgens dicht laten. Of een kinderboerderij bezoeken zonder een enkel ¬†beest te aaien. Of… nou ja, het is duidelijk, ik kan niet een boekenwinkel in zonder dat ik met een nieuw exemplaar naar buiten kom. Het is een soort van verslaving. Iets dat niet te behandelen is, wat ik ook eigenlijk helemaal niet behandeld wil hebben…
Oudste heeft hetzelfde ‘probleem’, dus ik was in goed gezelschap.
Al snel had hij een boek te pakken en na even rondsnuffelen had ook ik een exemplaar gevonden. Eentje die op mijn boekenlijst staat, dus het schuldgevoel maakte al snel plaats voor een triomf. Het boek diende een goed doel.
Nu ben ik wel bekend met de Dwarsligger, maar een Colibri had ik nog nooit in handen gehad. Een beetje sceptisch (kunnen mijn ogen dit formaat nog wel aan?) legde ik het op de toonbank neer en rekende af.
Eenmaal thuis las ik eerst twee andere boeken uit en toen kon ik beginnen aan mijn Colibri: Brooklyn van Colm Tóibín.
Al na vijf bladzijden wist ik: dit is een goede keuze geweest! Eerder had ik al van Nora genoten, geschreven door dezelfde schrijver. In Brooklyn raakt hij dezelfde sfeer. Zijn ingetogen manier van schrijven over dagelijkse dingen maakt dat je bijna het gevoel hebt dat je als een vlieg op de muur meekijkt in het leven van de personages. Niets is overdreven, niets maakt dat je denkt: zij wel! Het meest bijzondere is misschien wel dat het leven en de gedachtenwereld van Eilis zo mooi beschreven is, dat het bijna vreemd is dat de schrijver een man is. Ik ben echt heel benieuwd hoe het komt dat hij zo goed in de huid van een vrouw kan kruipen om haar zo naturel mogelijk neer te zetten. De man moet beslist veel zussen hebben of in ieder geval bijzonder op vrouwen gesteld zijn!

Waar gaat het boek over?

De Ierse Eilis woont samen met haar moeder en zus in een klein dorp. De vader van Eilis en Rose is overleden en door de crisis heeft Eilis geen werk. Nadat een ge√ęmigreerd priester zich het lot van Eilis aantrekt en haar een baan bezorgd in Brooklyn emigreert Eilis naar Amerika. Na een moeizame heimwee-periode leert ze Toni kennen tijdens een dansavond. Hij weet haar hart voor zich te winnen. Nadat haar zus overlijdt besluit Eilis terug te keren naar Ierland om haar moeder te ondersteunen. Ze belooft Toni dat het tijdelijk is, maar eenmaal terug in Ierland komt ze Jim tegen. Welke liefde is sterker? Die van Toni of Jim?
Mooi, mooi, mooi!

Wat betreft de Colibri, dat is echt een topper! Een ingebonden boekje, klein formaat voor in een handtas, m√©t leeslint en hard kaft voor ‚ā¨ 12,50. Top!¬†Ik heb er een nieuwe liefde bij in ieder geval! ūüėČ

Brooklyn

Broer & Rozen #7 / #8 van de 52 boeken

Dit weekend gingen er zomaar twee boeken van mijn lijst. Twee boeken over familie en familiebanden.
Beide boeken las ik in één ruk uit, beide boeken met een ander gevoel.

Eerst Rozen van Leila Meacham

Mijn moeder raadde mij dit boek aan. Net als zij houd ik van boeken met familiegeschiedenissen. List, bedrog, intriges, ik kan er intens van genieten. Vooral als de hoofdrolspeelsters van het boek sterk en onafhankelijk zijn. Vrouwen die de strijd met hun roots aangaan en niet altijd doen wat er van ze verwacht wordt. Tegen de stroom inzwemmen, hun eigen weg bewandelen en dit met kracht en overtuiging doen. Onafhankelijk.
Zo’n boek is dit boek dus.
Liefhebbers van de boeken van Barbara Taylor Bradford (De kracht van een vrouw) kunnen hun hart ophalen met dit boek.
Mary Tolliver, erfgename van de katoenplantage van haar vader, moet kiezen tussen het landgoed of haar grote liefde. Dat er een vloek lijkt te rusten op de familie werkt niet in het voordeel van haar keuze. Aan het eind van haar leven verandert Mary haar testament, waardoor haar erfgename (een nichtje) een flinke klap krijgt te verduren. Het was immers logisch dat zij troonopvolgster zou worden… Dat Mary het beste voorheeft met haar nichtje dringt pas veel later tot deze jonge vrouw door.
Al met al een makkelijk leesbaar boek dat je meeneemt naar de katoenplantages in het zuiden van Amerika.
Lekker meeslepend en zeker ook romantisch!

Het tweede boekje las ik in een uurtje uit. Dat is volgens mij ook precies de bedoeling van deze boekjes, het Nationale Boekenweekgeschenk! Dit jaar geschreven door Esther Gerritsen: Broer.

Nog een boek over familie dus.
Een boekje dat ik met gemengde gevoelens las. Dat laatste is overigens puur persoonlijk, want het boekje zelf is ontzettend goed geschreven! Het was voor mij de eerste keer dat ik iets van Esther Gerritsen las, maar ik weet nu al dat het beslist niet de laatste keer is. Ik heb genoten van haar vlotte pen. Het boekje leest lekker weg en de gevoelens die de hoofdrolspeelster naar haar broer heeft zijn zo ontzettend herkenbaar geschreven dat ik zelf de hoofdrolspeelster had kunnen zijn!
Gelukkig voor verhaal lijkt het aan het eind toch allemaal nog goed te komen.
Broer en zus.
Tja…

rozenbroer

52 boeken #6: wat verborgen is…

Het zesde boek dat ik las was wel even een dingetje. Ik begon heel fanatiek op mijn iPad. En na 20 bladzijden begreep ik er al helemaal niets van! Wat was dit voor wazig boek? Ik keek nog maar eens naar mijn lijst en snapte er nog minder van toen ik zag dat dit boek me ook nog eens was aangeraden door een vriendinnetje. Iemand die ik toch echt wel in staat achtte om mij een leuk boek aan te raden!
Ik raadpleegde Google dus maar eens.
Al snel werd me duidelijk waar de schoen precies wrong. Ik las het derde deel van een kroniek. Het derde deel! Als in: deel drie van een reeks opvolgende boeken. Geen wonder dat ik er niets van snapte. De dag erop stond het eerste deel op mijn iPad en begon ik opnieuw.
Tot mijn grote schrik kreeg ik ook nu niet echt het verhaal te pakken! Nou ja, flarden van het verhaal wel, maar n√©t niet genoeg om mijn volle aandacht op te eisen. Teveel namen lijken op elkaar, teveel mensen haalde ik door elkaar heen, en dat is misschien ook niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat de schrijvers uit Scandinavi√ę komen! Ik was aan mijn 52e genre¬†begonnen: Lees een boek van een schrijversduo: Wat verborgen is van Hjorth Rosenfeldt.¬†
Scandinavische namen lijken best op elkaar… Tortel, Ragnar, Hanser, Haraldsson… Ik kreeg de personages maar moeilijk geplaatst.
Nu ben ik niet voor één gat te vangen, dus liep ik zaterdag de bibliotheek binnen om de papieren versie te halen. Het zou toch wat zijn als ik een boek liet schieten, die me gewoon was aanbevolen!
Voor het gemak begon ik maar weer bij het begin.
En plotseling was het bijna avond. Ook in bed las ik door, net als zondagochtend, zondagmiddag en zondagavond. Spannend! Ontzettend spannend!!
Maandagavond, tijdens DWDD, kon ik me niet langer inhouden en las de laatste paar hoofdstukken uit. De climax kwam bij de laatste twee bladzijden en voor het eerst was ik blij dat ik niet zo’n lezer ben die ergens halverwege het boek vast de ontknoping gaat lezen, zodat je weet waar je naar toe leest.
Grootste tip van dit boek: niet doen! (de laatste bladzijden alvast lezen) Ik weet, het is net als zeggen dat je niet aan die roze olifant moet denken, maar hier moet je je echt bedwingen.
Ik slaakte zowaar een kreet bij het lezen van die laatste regels.
Geniaal!
Al met al ben ik nu reuze benieuwd naar het tweede en derde deel van deze kroniek, maar ik heb nog behoorlijk wat andere boeken te gaan voor dit jaar…. Volgend jaar staan ze op mijn lijst! Als schrijversduo en Scandinavisch boek. Heerlijk!

wat verborgen is